LAMBUJA

www.alperocal.com

2011-02-20T15:18:00.003+02:00

Lambuja blog benim için çok önemli, 4 sene boyunca buraya emek verdim. Sadece yazı yazmadım aynı zamanda çok da güzel dostluklar kurdum ama her güzel şeyin bir ömrü var. Daha yeni bir konseptte ve daha güncel yazabilmek için bir değişiklik gerekiyordu. Blogu taşıdık efendim. Bundan böyle eskisinden daha güncel olarak www.alperocal.com adresinde sevgili İsmail ve Fırat a.k.a. Dani Alves ile birlikte yazılarımıza devam edeceğiz.

Siftahı da dün oynanan Olympiakos - Panathinaikos derbisiyle yaptım.

Görüşmek üzere.

Roberto Baggio

2011-01-29T14:25:00.005+02:00

Roberto Baggio 700 maçlık kariyerinde 318 gol attı. 205 golle Serie A'nın gelmiş geçmiş en golcü 5. futbolcusu. Üstelik bunu Serie A'nın Dünya'da zirve noktası olduğu ve futbolun en sert, acımasız, defansif oynandığı 90'lı yıllarda başardı. O, başkalarının inanamayacağı şeyleri yaratabildiği için Leonardo da Vinci'ye hayrandı. Biz de yeşil sahada topla yaratabildiği imkansızlardan ötürü Baggio'ya. Firenzeli bir reggae şarkıcısı olan Ludus Pinski'nin şarkısında söylediği gibi o bir serap değildi, Baggio idi. Artemio Franchi tribünleri gırtlakları patlarcasına "Baggio, Baggio, non e un miraggio" diye boşuna bağırmıyorlardı. Gece yarısında 25 milyar liret karşılığında Juventus'a satıldığında Firenze savaş alanına döndü. Kulübü protesto eden taraftarlardan 50 kişi yaralandı. İnmedik cam, çerçeve kalmadı. Fiorentina'nın başkanı Renzo Righetti koltuğundan oldu ve kulüp o sezonun sonunda Cecchi Gori ailesine satıldı.

Baggio Fiorentina kaşkolunu alırken.

İlahi at kuyruk sadece futbolculuğuyla değil karakteriyle de bu oyuna bahşedilmiş en özel insanlardan biri. Juventus'a imza attığı gün uzatılan siyah beyaz kaşkolu almamıştı. Fiorentina'ya karşı oynadığı ilk maçında ise önce penaltıyı atmayı istemedi, sonra da dışarı attı. Trapattoni tarafından oyundan alındıktan sonra ise soyunma odasına yürürken kendisine fırlatılan Fiorentina atkısını seve seve alıp öpüyordu. Juventus taraftarlarına hain gözükmek pahasına, Firenze'ye yapamadığı vedayı yapıyordu o an. Sadakatsiz yakıştırmaları daha sonra Inter ve Milan formaları giymesinden ötürü de yapıldı ama Torino merkezli Tuttosport gazetesinde, bir dönem Juventus sayfalarını hazırlamakta olan Vittorio Oreggia'nun söylediği gibi "Baggio'yu anlamak zorunda değilsiniz ama sevmelisiniz. Baggio şiirsel ve şiiri anlamaya çalışmazsınız, takdir edersiniz".

Baggio yetenekleriyle sadece kendisini değil birçok futbolcuya bu oyunda rol ve ün biçti. Yazmakla bitmez ama bir tanesi özel. Schilaci bugün Dünya Kupası tarihinin gol krallarından biriyse bunu Baggio'ya borçlu. İtalya 90'da İngiltere ile oynanan 3. lük maçında, maç 1-1 berabereyken 86. dakikada kazanılan penaltıyı pekala kendisi atabilirdi, çünkü takımın penaltıcısıydı. Futbolu sadece 4 senede 1, Dünya Kupası ile takip edenler için kötü bir penaltıcı izlenimi yaratabilir, oysa kariyeri boyunca kullandığı 100'ün üstünde penaltı vuruşlarında yakaladığı gol oranı % 86 ve bu bir Serie A rekoru.

Baggio penaltıdan sonra Schilaci'yi kutlarken

Pek çok futbolcunun aksine, attığı gollerden sonra çıldırıp tribünlere koşmaktansa golü takım arkadaşlarıyla kutlaması ve ortasahaya yönelmesi, bileklerine inen konçları, topa karşı ipek yumuşaklığındaki sertliği, akıcılığı ve elbette Budist oluşuyla bambaşka bir figürdü. Futbolun dışında kalan sosyal yaşamındaki hayırseverliği ve insanlara verdiği değer ile birçok ödüle de layık görüldü. Goller, kazanılan maçlar, kupalar, madalyalar, ödüller ve sıradışı karakteriyle gıpta edilecek bir hikayeye sahip Roberto Baggio. Bu hikayenin gelişimi ve sonu olduğu kadar bir de başlangıcı ve kırılma noktası var.

Roberto Baggio, 5 Mayıs 1985 yılında Serie C takımı Vicenze formasını giyerken, o zamanlar çaylak bir teknik direktör olan Arrigo Sacchi'nin takımı Rimini'ye karşı oynuyordu. Sezonun bitimine kısa bir süre kalmıştı ve iki takımın da şampiyonluk şansı sürüyordu. Roberto Baggio o güne kadar gösterdiği performansla çoktan Fiorentina'ya satıldığı halde maça çıktı. Vicenza maçı kazandı ama bu şampiyon olmaya yetmedi. Brescia ligi lider bitirip Serie C şampiyonu olurken, Vicenza 2. oldu. Roberto Baggio ise sağlığından. Sağ dizinden sakatlandı ve uzun süre futbol oynayamayacağı açıklandı. Fiorentina transferden vazgeçebileceği halde yapmadı.

Baggio ve Maradona

Mor Menekşe'ler 29 Ocak 1986 tarihinde, İtalya Kupası maçında Artemio Franchi'de Udinese karşısına çıktılar. Maçı ve turu 3-1 ile aldılar ama, İtalya'da o gün futbol tarihi değişiyordu. Roberto Baggio sakatlandıktan tam 9 ay 24 gün sonra ilk kez Fiorentina formasını giymişti. Baggio o gün ne gol attı, ne de inanılmaz bir oyun oynadı ama çok kişinin bir daha futbol oynaması zor dediği bir anda sahaya çıktı ve futbola dönüş yaptı. O gün sahaya çıkamasaydı, aynı diz sakatlığını 2. kez yaşayıp, Serie A'da forma giyebilmek için beklemesi gereken 9 aylık süreyi geçirmesi o kadar da kolay olmayabilirdi. 10 Mayıs 1987'de Napoli efsane Maradona'lı kadrosuyla San Paolo'da şampiyonluk kutlarken, Serie A'daki ilk golünü atacak gücü bulamayabilirdi. Biografisinde de belirttiği üzere; o dönemde inandığı Buda'ya hiç inanmayabilir ve Lucio Dalla belki Baggio Baggio şarkısını hiçbir zaman yazamayabilirdi.

İlahi at kuyruk efsanesinin gerçek anlamda doğuşu 29 Ocak'tır. İyi ki doğdun Roberto Baggio.

Chagas ve Futbol

2011-01-28T23:25:00.000+02:00

Peru'da düzenlenen 20 Yaş Altı Güney Amerika Şampiyonası için çeşitli konulara emek veren birçok çalışan var fakat Neymar'ın yanında gülümseyerek poz veren 5 Peru işçisi gibileri yok. Vander Ticono Cuba, José Velasquez, Ruben Segovia, Ronald Paredes ve Maito Vidal'in işi turnuvaya ev sahipliği yapan kentlerden biri olan Arequipa'da böcek avlamak. Güney Amerika'da sık görülen ve spesifik bir tedavisi olmadığı için çoğunlukla ölümle sonuçlanan Chagas hastalığına neden olan Triatoma böceklerinin oyunculara musallat olmaması için savaşıyorlar. Böcek karbondioksite duyarlı olduğu için genelde insanları ağızlarından ısırıyor ve bu yüzden öpen böcek olarak da anılıyor. 5 Perulu işlerinde hünerliler ve Brezilyalı oyuncular tarafından da Terminatör Chagas diye anılıyorlarmış. Tanrı uzun ömür versin, bu böceklerden bir kısmını da Samandıra'ya nasip etsin. Belki öpülme korkusundan öpen takım olurlar.

Uzaylı Thiago Silva

2011-01-28T22:26:00.005+02:00

Thiago Silva bundan 2 sene önce, 2008-09 devre arası transfer sezonunda Milan'a gittiğinde Serie A kurallarına takılmış ve oynamak için ertesi sezonu beklemişti, zira Milan halihazırda AB dışından 2 oyuncu transfer etme hakkını Shevchenko ve Tabare Viudez ile kullanmıştı. Thiago Silva ilk sezonunda hem savunma yetenekleri hem de hücumu başlatan oyuncu karakteriyle verdiği destek ile ( bunda kariyerine ortasaha oyuncusu olarak başlamasının etkisi büyük ) Milan'ın bankosu oldu. 35 maçta 2 gol attı. Sezon başında da eşinin Milano'yu Madrid'e tercih etmesi ve yeni doğan bebekleri sebebiyle Real Madrid'i reddetdiğini açıklamıştı. Thiago Silva form grafiğini yükseltmeye devam ediyor. Milan bu sezon Sampdoria ile birlikte Serie A'nın en az gol yiyen takımı ve bunda Thiago Silva'nın partneri Nesta ile ördüğü duvarın etkisi büyük. Hafta içinde o Sampdoria'yı kupada elediler ve 2. başkan Galliani de Thiago Silva'nın formuna kayıtsız kalamadı. Önce, "Desailly'yi hatırlıyorum Thiago Silva'ya bakınca" dedi, sonra E.T. yani uzaylı yakıştırması yaptı. Globo kaçırmamış detayı, çakmış illüstrasyonu hemen, keşke biraz daha özenli seçselermiş resmi. Bu da blog arşivinden;

Thiago Silva Ayrılırken

111. Yılında "KOP" Hikayesi

2011-01-24T20:15:00.001+02:00

Saha iğrençti. Yakından bir lağım kanalı geçiyordu ve tribün yoktu. Manor Ground’da seyirciler, yakındaki askeri birlikten maç günleri kendileri için ödünç olarak getirilen yük arabalarında izlerlerdi maçları. Arsenal, 1904’te tribünleri yaptı ve isim kondu: Spion Kop.

İki yıl sonra kuzeybatıda, tıpkı onlar gibi Nottingham Forest tarafından forma yardımı yapılmış bir başka kırmızı-beyaz, ikinci şampiyonluğun sonrasında kale arkasına tribün standlarını koydu. Şehrin en kötü ama en ucuz tribünüydü. En ucuz tribünü en az kazananlar, liman işçileri doldurdular ve Spion Kop demeye başladılar mekânlarına. Gazeteci Ernest Edwards, Spion Kop adının resmileşmesi için bir kampanya başlattı. Aynı yıl Birmingham ve Blackpool’da da Spion Kop tribünleri doğdu. Sonra Sheffield’da ilk kez Bramall Lane eşrafı The Kop ismini seçti.

İsim, diğer şehirlerdeki stadyumlarda da kullanılmaya başlandı. “Kop” sayısı yirmiyi geçmiş, kriket ve rugby stadyumlarına, hatta Ada dışına da taşmıştı. Neden Spion Kop ya da The Kop dendiği sorusunun yanıtı içinse başladığımız noktadan daha geriye, bugünden tamı tamına 111 yıl öncesine, 24 Ocak 1900’e dönmek gerekiyor:

Sedyecinin yedi yıl önce geldiği bu ülkede gördüğü en kötü gündü. Alışılmıştı, yirmi yıldır ara ara kesilse de hep savaş vardı bu topraklarda. Aslında bildik hikâye: Peş peşe bulunan elmas ve altın yatakları önce insanlar için umuda göçü, sonra devletler için pay ve egemenlik iştahını, sonunda herkes ve her şey için savaşı getiriyordu. Uygarlık, kansız mücevheri henüz icat edememişti. Savaşlar kaç yıl daha sürecekti acaba? Sedyesindeki yaralıya baktı. Çabuk olmalıydı. Bu kadar çok yaralı taşıdığı bir başka gün hatırlamıyordu.

Kayalık zemin siper kazmaya pek izin vermiyor, 40 santimi geçemeyen siper derinliği yüzünden askerler açıkta kalıp keklik gibi avlanıyorlardı. Haberci koşarak yanından geçti. Karargâhtan yeni emirler getirmiş olmalıydı ama hâlâ takviyeden eser yoktu. Kolundan tutup sorsa mıydı daha önce Boerlere esir düşüp kaçmayı başaran haberciye? Başını kaldırıp uğruna savaşılan tepeye baktı: Güney Afrikalıların Spioenkop dediği tepe olanca umursamazlığıyla uzanıyordu koca düzlüğün ortasında… Sedyesindeki gence “Neredensin evlat” diye sorduğunda, dişlerin arasından hafif bir “Preston” tıslaması duydu.

Spion Kop çarpışması, üzerinde güneş batmayan imparatorluk için İkinci Boer Savaşı’nın en kötü günü olarak geçti tarihe. Savaşın en büyük zayiatını 23 ve 24 Ocak’ta orada verdiler. 40 santim, kurşundan önce sığ kurşundan sonra ziyadesiyle derindi. 243 asker tepeye, öldüğü sipere gömüldü. Zayiat 1500’e yaklaşmıştı. Haber İngiltere’ye ulaştığında yarattığı şok, hükümeti salladı. Lord Roberts ve Lord Kitchener derhal kumandayı devralmak üzere ülkeye gönderildi. Kitchener yirminci yüzyılın ilk toplama kamplarını kurdu. Bu kamplara 116 bin Boer toplandı, 28 bini öldü. Kamplarda ölenlerin 24097’si çocuktu. Savaşırken ölen toplam asker sayısı ise 6719’du.

Sedyedeki genç, belki de o çarpışmada yer alan Preston North End futbolcularından biriydi. O gün Boer kuvvetlerinin başında olan Louis Botha, Güney Afrika’nın ilk başbakanı oldu. O gün koşuşturan haberci de ülkesine başbakan olacaktı: Sir Winston Churchill.

Bizim sedyeci mi? Hikâyesi sığmaz ama kısaca anlatmaya çalışalım: Aslında Londra’da hukuk eğitimi almıştı. Natal’daki İngiliz Kolonisi’ne bir yıl çalışmak üzere geldi. İlk günden kötü başlamıştı her şey: Birinci sınıf için bileti olduğu halde üçüncü sınıfta yolculuk etmeye zorlandı, reddedince de hareket halindeki trenden atıldı. Bunu unutmayacaktı… İlk kez 11 Eylül 1906 günü Johannesburg’da, insanları ayrımcılık ve ırkçılık yüklü yeni yasaya karşı çıkmaya davet ederken şiddet eylemine girmemelerini, yasanın öngördüğü cezayı çekmelerini istedi. Uzunca bir süreyi hapiste geçirmesi gerekse de başlattığı eylem 7 yıl sonra başarıya ulaştı. Nelson Mandela ve Martin Luther King gibi ırkçılık karşıtlarına rehber olacaktı. “Göze göz tüm dünyayı kör eder” derdi. Kimileri, aklında şiddet içermeyen direniş eylemi düşüncesini doğuranın Spioenkop’ta gördüğü kan olduğunu yazar.

21 yıldan sonra, 1914’te ülkesine döndü. 1921’de lider kabul edildi. 1930’da bir gün evinden çıktı ve okyanusa doğru yürümeye başladı. Yine bir yasayı protesto ediyordu. Yolda ona katılanlar oldu. Deniz kıyısına vardığında 60.000 kişiydiler ve yaklaşık 400 kilometre yürümüştü. Denizden biraz su aldı ve kaynatıp tuz elde etti. Böylece “İngilizler’den başka hiç kimsenin tuz üretemeyeceği”ni söyleyen yasaya karşı gelmiş oldu. Tutuklandı ve hapse girdi, O’nun yaptığını yapan 60.000 kişi de peşinden… 1930’lardaki mektup arkadaşı Albert Einstein “gelecek nesiller böyle etten kemikten birinin bu dünya üzerinde yürüdüğüne inanmayacak” derken haklıydı sanırım. Hapishaneler kalabalıktan kontrol edilemez hale gelince serbest bırakıldı. Cephedeki haberci ise “bırakın açlık grevinde ölsün” demiş hatta 1943’te başbakanken, valinin yiyecek talebini “O neden hâlâ ölmedi” telgrafıyla yanıtlamıştı iki dünya savaşının toplamından daha fazla insanı öldüren Bengal Kıtlığı’nda. Ve O, yani Mahatma Gandhi, ömrünün sonuna dek trenlerde hep üçüncü mevkide seyahat etti…

Liverpool’da Spion Kop adı 1928’de resmileşti ve tribünün üstü kapatıldı. 25 Ağustos 1928 günü John McKenna’nın açılışını yaptığı tribün, ülkenin en büyük üstü kapalı tribünüydü. Hollanda dilindeki Spionkop, Boerlere Spioenkop, İngilizce’ye Spion Kop olarak geçti. Sheffield’da The Kop, zamanda Kop oldu. Artık stratejik bir tepeyi değil, en içten tezahüratı yapanların yerini anlatıyor. Taylor Raporu öncesi en büyük Kop tribünü, Villa Park’ın Holte End’iydi. Şimdilerde Sheffield United, Bramall Lane’dekini ülkenin en büyük Kop’u haline getirmeye çabalıyor. Yüz on bir yıl sonra aynı söz, gürleyen topların yerine susmayan tribünleri getiriyor akla. İsteyen turist maça, isteyen turist tepedeki şehitliğe gidip Kop havası soluyabiliyor. Bugün güney yarıkürede törende olanlar, Çarşamba akşamı tribünde olabilecekler. Muhtemelen aynı tur operatörüyle…

Savaş asla sadece savaş değildir.

Avrupa Seyirci Raporu

2011-01-18T00:30:00.003+02:00

Ligin en iyi taraftarlarına teşekkürlerimizle

Efendim yine el yapımı dandik bir tablo ile karşınızdayız. Tablo, UEFA’nın bu hafta yayınladığı “Benchmark Report” verilerinden el emeği göz nuru ile oluşturuldu.

Raporda UEFA, üye ülkelerin 2009/10 sezonu seyirci sayıları ile ilgili verileri de yayınladı. Bu veriler ülkelerin en üst liglerinin bilgilerini içeriyor. Geçtiğimiz sezon Bundesliga 13 milyonu aşan toplam seyirci sayısı ile EPL’yi ilk kez geçerek Avrupa’nın en çok seyirci çeken ligi oldu. Onu çok az bir farkla İngiltere izlerken, 10 milyon barajını aşabilen diğer ülke İspanya oldu. Türkiye ligini 3,058,776 biletli seyirci izledi geçen sezon. Tabloda ortalama seyirci sayısı 10 binin üzerinde olan ülkeleri ve Türkiye’yi görebiliyorsunuz.

Tablodaki X1, her ülkede en yüksek seyirci ortalamalı kulübü ifade ediyor. Merak eden olabilir diyerek üşenmeyip araştırdık ve her ülkede en çok seyirci toplayan takımı ayrıca belirttik. Son sütunda ise en çok seyirci toplayan takımın seyirci ortalamasının, ligin seyirci ortalamasına oranını görüyorsunuz. Her ligde takım sayısı aynı olmadığından UEFA böyle bir kıstas kullanmayı uygun görmüş.

Ekonomik sıkıntının etkilerinin hissedilmeye devam edildiği geçen sezonda en yüksek ortalamalı liglerden yalnızca dördü önceki sezona kıyasla ortalama seyirci sayılarını arttırırken, diğer sekiz ligde düşüş yaşanmış. Avrupa liglerinde geçen sezon seyirci ortalamalarında düşüş oranı %4 olarak gerçekleşmiş. İngiltere, %92 ile yine stadyumların doluluk oranı en yüksek ülke.

Gelelim Türkiye’ye: TFF, UEFA’ya 2008/09 sezonuna ilişkin veri sağlamayı başaramadığı için, UEFA burada üçüncü bir kaynaktan sağladığı veriyi kullanmış. O yüzden Türkiye için 2008/09 sezonu ortalaması ve seyirci sayısındaki değişim verilerinin ne kadar sağlıklı olduğu sizin takdirinize kalmış. Herkes “yanlıştır o” deyip gönlünce atıp tutabilir. Görüldüğü üzere TFF, en yüksek seyirci ortalamasına sahip ülkeler arasında UEFA’nın veriler için resmi olmayan bir kaynağa başvurmak zorunda kaldığı tek federasyon olarak inci gibi parlıyor.

Son sezon verilerine göre STSL’de 20 bin ortalamasını geçen tek takım Fenerbahçe. 10-20 bin bandında 6 kulüp, 5-10 bin bandında 7 kulüp var. 2 kulübün seyirci ortalaması 3-5 bin bandında iken 1 kulübün seyirci ortalaması “2999 ve daha az” kategorisinde yer almış.

Avrupa’nın en üst liglerindeki 702 kulüp içinde seyirci ortalaması 20 bin barajını aşan 86(önceki sezon 88), 10-20 bin aralığında olan 85(önceki sezon 108) kulüp var. 48 ligin 28’inde seyirci ortalaması azalırken geçen sezonun toplam seyirci sayısı 101 milyon 343 bin 524 olarak gerçekleşmiş ve bunun üçte birinden fazlasını ilk üç ülkedeki seyirciler oluşturuyor.

Başka ilginç veriler de var. Örneğin, Avrupa’nın en yaşlı stadyumları –doğal olarak- Kuzey İrlanda, İskoçya ve İrlanda’da yer alıyor. İlk iki ülkede stadyumların yaş ortalaması 80’in üzerinde. Türkiye’deki stadyumların yaş ortalaması ise 51. Raporda yer alan 447 stadyumun 214’ü 50 yaşın üzerinde. 102’si ise son 20 yıl içinde yapılmış ya da geniş çaplı bir yenilenmeden geçirilmiş.

Ortalama stadyum kapasitesinin en yüksek olduğu ülkeler ise sırasıyla Almanya, İtalya, İngiltere, İspanya, Rusya, Fransa, Portekiz ve Türkiye. Stadyumlarda deplasman taraftarlarına ortalama 1183 kişilik yer ayrılıyor. Zeminlerin %3,5’i ise doğal çim değil. Avrupa ülkelerinin en üst liglerinde yer alan kulüpler geçen sezon 2,5 milyar Euro gişe hasılatı elde etmiş ve bu da toplam gelirlerinin %22’sini oluşturuyor.

Gelir demişken: Avrupa’da geliri yılda 50 milyon Euro barajını aşan 68 kulüp var ve bunların 57’si 5 büyük ligden. EPL’nin 20 kulübünün tamamı, Bundesliga’nın 18 kulübünün 14’ü, Serie A’nın 20 kulübünün 9’u, La Liga’nın 20 kulübünün 7’si ve Ligue 1 katılımcısı 20 kulübünün yine 7 tanesi bu kategoride. Kalan 11 kulübün ikisi ise Türkiye’den.

Rapora göre Avrupa’nın en çok kâr elde eden 20 kulübü arasında hiç Türk kulübü yokken, Avrupa’nın en çok zarar eden 20 kulübü arasına girmeyi başaran 2 kulübümüz var. Buradan kendilerini tebrik ediyorum.

Robert Enke Caddesi

2011-01-17T16:59:00.001+02:00

Robert Enke ( 1977 - 2009 )

Peru 2011'in Genç Yetenekleri

2011-01-17T16:25:00.001+02:00

Güney Amerika U-20 kıta şampiyonası dün gece başladı. Ev sahibi Peru. Türk televizyonları turnuvayı yayınlamıyor, muhtemelen bizim kulüplerimiz arasında turnuvaya scout yani yetenek avcısı yollayan da yoktur. Ben daha önceki izlenimlerimden ve okuduklarımdan yola çıkarak her takımdan parlaması muhtemel oyuncuları seçtim. Bloga not düşelim.

Diego Mauricio

BREZİLYA

Neymar: 1992 doğumlu, forvet oynuyor. Uzun uzun yazmaya gerek yok, çünkü yeni Pele diyorlar. Santos forması giyiyor. Dunga onu Güney Afrika'ya götürmeyince kıymaet koptu, billboardlara ilanlar dahi verildi. Menezes'in gelişiyle Brezilya Milli Takımı'nda da forma giymeye başladı. 1 de golü var. Sözleşmesinde 45 milyon €'yu getiren alır yazıyor.

Lucas: 1992 doğumlu, ortasaha oyuncusu. Sao Paulo'nun Kaka ve Hernanes'in ardından yetiştirdiği ve aynı mevkide oynayan oyuncular arasında en yetenekli olanı. Hernanes'ten daha kısa ama daha hızlı. Topla daha karmaşık oynuyor, çalım atmayı seviyor, cezasahasına ve gole daha yakın. Bu nitelikleriyle kanat forvet olarak evrilebilir ve Avrupa'nın trend futbolunda şansı çok daha artabilir.

Joao Pedro: 1992 doğumlu. Mevkisiyle ilgili birşey yazamıyorum çünkü bazen klasik bir 5 numara gibi savunmanın hemen önünde oynuyor, bazen en uçta forvet oynuyor. İki cezasahası arasındaki her mevkinin hakkını verecek oyun bilgisine, zekasına, atletizme ve tekniğe sahip. Baptista'dan sonra gördüğüm en fonksiyonel Brezilyalı. 17 yaş altı takımında sevgili dostum Ömer ile birlikte çok konuşmuştuk, Palermo bu sezon başında 2,5 milyon €'yu bastırıp kadrosuna katmış.

Diego Mauricio: 1991 doğumlu, forvet oyuncusu. Flamengo forması giyiyor. Aslında Alan Patrick, OScar, Henrique gibi kendisinden çok daha yetenekli forvet oyuncuları var kadroda ama Diego Mauricio'nun gelişim gösterip Avrupa'da başarılı olma ihtimali bence çok daha yüksek. 1.83 boyunda, atletik, kalın, boğa gibi santrfor. Brezilya'da ona Drogbinha diyenler dahi var.

Funes Mori

ARJANTİN

Rogelio Funes Mori: 1991 doğumlu, forvet oynuyor. 19 yaşında bir oyuncu için muazzam bir fiziğe sahip. 1,85 boyunda ve zaman zaman kulübü River Plate'de forma şansı buluyor. Ben tarzını Batistuta'ya benzetiyorum. Ailesi 2001'de Amerika'ya gitmiş. Sueno MLS isimli MLS ligi için ulusal çapta yetenek arayan bir televizyon programına ikiz kardeşiyle birlikte katıldığında hayatı değişmiş. Yarışmayı 1. bitirince ABD'nin FC Dallas takımıyla sözleşme imzalamış. 2009'da River'a gelmiş. River Plate forması ile 28 maçta 9, Arjantin forması ile de 3 maçta 2 golü var. Bu ilk uluslar

Sergio Araujo: 1992 doğumlu, forvet oynuyor. Mori'nin forvetteki partneri. Boca Juniors forması giyiyor. Hızlı, driplingçi ve iyi bir bitirici. Ligde 8 maçta 1 golü var. Arjantin formasıyla da 8 maçta 6 golü bulunuyor. Real Madrid oyuncunun transferinde öncelik hakkına sahip.

Leonel Galeano: 1991 doğumlu, stoper oynuyor. Kadroda en fazla profesyonel deneyime sahip olan oyuncu. Arjantin ligi'nde 55 maçta forma giymiş. 5 de golü var. Maradona'nın deneme yanılmaları sırasında, Jamaika karşısında 1 kez Arjantin A Milli takımı formasını da terletti. 1,83 boyunda. Yeni Walter Samuel diyorlar. Genoa ve Napoli başta olmak üzere İtalyan kulüplerinin kıskacında.

Michael Hoyos: 1991 doğumlu, her iki kanatta da oynayabilen bir açık oyuncusu. Estudiantes La Plata forması giyiyor. Kulübüyle çıktığı 12 profesyonel maçta 1 golü var. Mori'nin tam tersine ABD'de doğmuş, 15 yaşındayken Arjantin'e geri dönmüş. ABD federasyonunun oyuncuyla ilgili A milli umutları hala devam ediyor.

BOLİVYA

Jorge Toco: 1992 doğumlu, stoper oynuyor. Lucio, Pique ekolünden. Topu çok iyi kullanıyor. 2009'da 17 yaşındayken Parma ile 6 yıllık kontrat imzaladı.

Alejandro Chumacero: 1991 doğumlu, ortasaha oyuncusu. Bolivya'da The Strongest kulübünün formasını giyiyor. Buonanotte'nin yandan yemişi. Avrupa'da 1,63'lük boyu ve çıtkırıldım fiziğiyle şansı pek yok gibi ama bu turnuvayı izlenebilir kılacaktır. Diego Suares'in yokluğunda takımının en önemli kozu.

Jorge Toco

ŞİLİ

Mirko Opazo: 1991 doğumlu, sağ bek ve önlibero. Colo Colo forması giyiyor. Şili'nin A takımında oynayan Isla, Vidal, Jara gibi çok yönlü ve birden fazla mevkiyi oynayabilen oyuncuların bir numaralı ardılı.

Alejandro Marquez: 1991 doğumlu, ortasaha oyuncusu. Kulübü Union Temuco'da yeni yeni forma bulmaya başladı. Avrupa'da etki yaratabilecek, iki ceza sahası arasındaki oyuna her açıdan katkı verebilen, modern bir stili var.

Pedro Salgado: 1992 doğumlu, 1,83 boyunda ve stoper oynuyor. Universidad Catolica takımının formasını giyiyor.

EKVADOR

Juan Cazares: 1992 doğumlu, ortasaha oyuncusu. River Plate forması giyiyor. Ekvador'un oyun kurucusu ve oyunundaki tüm yaratıcılığın merkezi.

Edson Montano: 1991 doğumlu, forvet oyuncusu. Hem kanatlarda hem de merkezde oynayabilen, Jefferson Farfan'ı hatırlatan bir karakteri var. Geçtiğimiz yaz COTIF turnuvasında sergilediği performansla El Nacional'dan Belçika'nın Gent kulübüne transfer oldu. Gent ile oynadığı tek maçta golü bulunmuyor.

Walter Chala: 1992 doğumlu, forvet oyuncusu. 10 gün önce Ekvador'un CD Cuenca kulübünden Rusya'nın Rubin Kazan kulübüne 750,000 € sözleşme fesih ücreti karşılığında transfer oldu. Ekvador formasıyla 15 maçta 4 golü var.

Edwin Cardona

KOLOMBİYA

Michel Javier Ortega: 1991 doğumlu, ortasaha oyuncusu. Meksika'nın Atlas kulübünde forma giyiyor. Turnuvada en fazla profesyonel deneyime sahip oyunculardan biri. Deportivo Cali ve Atlas'ta toplam 40 maç oynadı ve 2 golü var. Emre stilinde, ideal bir 8 numara.

Edwin Cardona: 1992 doğumlu, forvet oyuncusu. Ülkesinin Atletico Nacional kulübünde forma giyiyor. İki ayağını da kullanabilen, üst düzey top tekniğine ve sezgilere sahip, atletik bir 10 numara. 2009 yılında 17 Yaş Altı kıta şampiyonasında 7 golle en skorer oyuncu olmutu.

PARAGUAY

Miguel Medina: 1992 doğumlu, forvet oyuncusu. Aralık ayında ülkesinin Sport Colombia kulübünden İtalya'nın Udinese kulübüne transfer oldu. Kadronun yurtdışında forma giyen tek oyuncusu. Nelson Valdez'i andıran bir tarzı olduğu söyleniyor. Hızlı, çevik ve driplingçi. Valdez kadar kötü bitiriciyse daha çok çalışması şart.

PERU

Joazhino Arroe: 1992 doğumlu, forvet oyuncusu. 14 yaşında İtalya'nın Siena kulübüne transfer oldu ve kariyerini halen Siena'da sürdürüyor. Hızı ve driplingi en dikkat çeken özellikleri ama onu bu seviyede farklı kılan pas yeteneğini de geliştirmiş olması ve sadece bitirici değil aynı zamanda pozisyon da hazırlayabilen futbol karakteri. Peru ile 22 maçta 12 golü var.

Leandro Cabrera

URUGUAY

Leandro Cabrera: 1991 doğumlu, 1.87 boyunda ve stoper oynuyor. Atletico Madrid onu 2009 yılında Defensor kulübünden 1,5 milyon € karşılığında kadrosuna katmıştı. Atletico'da 1 sene boyunca sadece 4 kez forma bulabildi ve bu sene Recreativo'ya kiralandı. Oyun stili ve futbolcu nitelikleri Caceres'e zaten benziyor, Recreativo'da benzer bir çıkış yakalarsa kariyeri de pekala benzeyebilir.

Sebastian Gallegos: 1992 doğumlu, forvet oyuncusu. Atletico Madrid'in kaptığı bir diğer genç Uruguaylı yetenek. 2009 yılındaki 17 Yaş Altı Dünya Kupası'nda oynadığı 5 maçta 5 gol atarak İspanya'nın yolunu tutmuştu ama Cabrera'nın aksine henüz profesyonel seviyede Atletico Madrid forması giymiş değil. Fiziğini geliştirmezse, üstün yeteneklerine rağmen giymesi de zor.

Diego Polenta: 1991 doğumlu, 1.88 boyunda ve stoper oynuyor. Genoa forması giyiyor. 2008 yılında Danubio'dan 1 milyon € karşılığında gelmişti. Fark yaratan özelliği sol ayaklı olması ve savunmanın en sorunlu mevkilerinden biri olan sol stoperde başarıyla oynaması. Top kullanma becerisi iyi, takımda en iyi penaltı kullanan oyunculardan biri ve kendi yaş kategorisinde duran toplarda hayli etkili. İtalya Primavera yani A2 Ligi'nde bu sene 11 maçta 4 golü var.

Sebastián Coates

2011-01-15T23:15:00.000+02:00

Sebastián Coates, 20 yaşında ve 1.96 boyunda. Mevkisi stoper. 11 yaşından beri Nacional kulübünde oynuyor. Uruguay'ın bütün altyaş milli takımlarında forma giydi. A Milli takım kadrosuna da çağırılmışlığı var ama henüz siftah yapamadı. Oyun stilini anlatmak için sayfalarca yazmaya gerek yok. Uruguay'da ona "Luganito" diyorlar. Sao Paulo kulübü, eski kaptanları Diego Lugano'nun tavsiyesiyle oyuncuyu bir süredir takip ediyordu ve Nacional ile de resmen görüşmelere başladılar. Rakam telaffuz edilmiyor ama Coates'in haklarının % 50'si için anlaşma yakın diyor Brezilya basını. Lugano etkisinin birazını gösterirse, Avrupa için önü açık. Villareal, Udinese, Palermo, Porto gibi kulüpler sever bu tür oyuncuları. Zamanı geldiğinde tekrar hatırlatırız.

Washigol'ün Vedası

2011-01-14T02:20:00.001+02:00

- Futbolcu olma rüyamı gerçekleştirdim. O rüyada şampiyonluklar, arkadaşlar kazandım. Şu an konuşmak çok zor. Tanrı'ma, aileme, dostlarıma, iş arkadaşlarıma, hocalarıma, rüyamın bir parçası olan tüm kulüplere ve tribünlerde benim için tezahürat yapan tüm taraftarlara şükranlarımı sunuyorum. Duygusallığım için bağışlayın...

Washington'un gözyaşları içindeki basın toplantısında söylediği sözlerden bir kısmı bunlar.

Özdemir Asaf demiş ya: "gelmeyecek bir gideni, olmayacak bir nedeni beklediniz mi hiç?" diye. Öyle bir son oldu.

Washington kalbi teklediği diye Fenerbahçe'den ayrılmıştı. Kalbini yendi ama pankreasını yenemedi. Hiperglisemi nedeniyle futbolu bıraktı. Gelmeyecek o giden bir daha, ama "O" giderken Fluminense'ye 26 yıl sonra şampiyonluk getirdi. Kaptan perdeyi kupayla kapattı.

Yolu açık, sağlığı yerinde olsun.

Hansen'den Chelsea Yorumu

2011-01-13T12:53:00.005+02:00

Bu notu uzun zamandır düşmek istiyordum, kısmet bugüneymiş. Önce bilmeyenlere Hansen’i kısaca tanıtalım:

Alan Hansen İskoç bir savunma oyuncusuydu. 1977’de Liverpool’a transfer oldu ve 14 yıl boyunca, futbolu bırakana kadar Liverpool’da kaldı. 14 sezonda 8 Şampiyonluk, 3 Avrupa Şampiyonluğu, 2 FA Cup ve 3 Lig Kupası kazandı, 4 kez de lig ikinciliği gördü. Liverpool’un tarihindeki iki “double”da da o vardı ve takım kaptanıydı. Gördüğü sekiz şampiyonluk bir rekordu. Kendilerine sorsanız dünyaya onlar gibisi gelmemiş bazı yorumcuların kariyerinin bunun yanında fıkra gibi kaldığını fark etmişsinizdir elbet.

Graeme Souness’tan sonra Liverpool teknik direktörlüğü için adı geçenlerdendi ancak “kulübü çok sevdiğini ama görevle ilgilenmediğini” belirtti. Sky için televizyon yorumculuğu yapmaya başladı. Kısa sürede akılcı yaklaşımı dikkat çekti ve BBC’den teklif aldı. Sanırım yirmi yıla yakın bir süredir BBC’de görev yapıyor ve “baş yorumcu” konumunda diyebiliriz. Soğukkanlı yaklaşımı ve akılcı analizleri bence önemli. Ayrıca Daily Telegraph’ta da bir köşesi var. Geçenlerde BBC’nin sitesinde bir konunun izini sürerken Chelsea hakkındaki yorumuna denk geldim. Kasım’da Phil McNulty’ye konuşmuş, linki şurada, ben de ilgimi çeken kısmın basit bir çevirisini aktarmaya çalışayım:

“Abramovic kemerleri sıktı ve bunu da yapması gerekiyordu. Ne var ki zirvede kalmak isteyen tüm takımlar için mesele oyuncuya, namına veya mevkisine bakmadan fırsat bulunduğunda her mevkiyi daha da sağlamlaştırmaya çalışmaktır.

Liverpool’da oynarken ben dahil her oyuncu, Kenny Dalglish ya da kadronun herhangi bir üyesi yönetimin yapabildiğinde (kadroyu) geliştireceğini biliyordu. Bu, takımdakilerin yenileneceği anlamına gelmezdi; kadronun tazelenmesi, rekabetin arttırılması ve kadro derinliğinin güçlendirilmesiydi.
Chelsea’nin bunu yapabildiğinden şüpheliyim ve alarm zilleri çalıyor çünkü bu onlar için uzun vadeli bir sorun.”

Altyapısını kısaca özetlemeye çalışalım: Chelsea, Uefa’nın yeni kriterlerine ayak uydurabilmek için bazı oyunculardan vazgeçmek zorunda kaldı. Örneğin Ballack ve Joe Cole gibi yüksek maliyetli oyuncular sözleşmesi bitince serbest bırakıldı, Carvalho satıldı. Bunların yerine de o boşlukları doldurabilecek potansiyelde ve daha düşük maliyetli oyuncular konamadı(Cole’un yerine Benayoun tranferi hariç).

Hansen’in söylediğini anlaması zor değil ama anlatması zor geliyor. Basitçe “Chelsea’nin tutkusu birinci öncelik olmaktan çıktı, yerine başka şeyler geldi ve oyuncular da bunun farkında, bu gerçeğin oyuncuları etkilememesi de düşünülemez. Bu da sahaya yansıyor ve yansımaya da devam edecek” diye yorumladım ben sözlerini.

İşte böyle bir yorum adama ilaç gibi geliyor. Hansen, kendi oyunculuğunda biriktirdiği deneyimleri bir süzgeçten geçirmiş ve oyuncuların da duygularını anlayarak, kimseyi günah keçisi ilan etmeden, durumun farklı etkenlerin sonucunda nasıl şekillendiğinin analizini yapmış. Ne oyuncuların özel hayatlarına girmiş, ne onları ruhsuzlukla suçlamış, ne antrenörün iş bilmezliğinden dem vurmuş, ne de yönetim ve başkanı suçlamış. Aklın egemenliğinde, uzun vadeli planlamanın öneminin de altını çizen harika bir analiz koymuş ortaya.

Çok zor görünüyor ama umarım bir gün mikrofonlara konuşanlardan biz de bu tarz yorumları Türkçe olarak sıkça duyarız.

Yalnız “çoluk-çocukla şampiyonluk kazanılmaz” meselesini unutmadık Mistır Hansen, haberiniz olsun.

Not: Tam bunu yazarken Güntekin Onay, “sanıyorum Ancelotti ile oyuncular arasında birtakım problemler var” dedi, nereden duymuşsa, nereden sanıyorsa... Beğeniriz sizi ama bu olmadı be Güntekin Bey! Bazen bazı şeyler sandığımızdan daha karmaşık olamaz mı? Bir süreç sonunda ortaya çıkamaz mı?

Linki yukarıda vermiştik, bahsettiğimiz kısmı buraya da alalım:

“Owner Roman Abramovich has tightened the belt at Chelsea, which he needed to do, but the trick for all teams who want to stay on top is that you should always try to improve every position when you get the chance, irrespective of the player, his reputation or his position.
When I played at Liverpool every player, whether it was myself, Kenny Dalglish or any member of the squad, knew the management would always improve when they could.
It did not mean those in the team were going to be replaced, but it meant the squad was freshened up, you increased competition for places and you increased strength in depth.
I am not sure Chelsea have done that and the alarm bells are ringing because I think this is a long-term problem for them.”

Bir İstikrar Masalı

2011-01-07T10:20:00.001+02:00

İSMAİL ŞAYAN

Şu dandik tabloda(ben yaptım) iki menajerin ilk beş sezonlarının lig performansları var. İkisi de bu beş sezon boyunca hiç şampiyon yapamamışlar takımlarını…

Menajer 2’nin istikrarlı bir performans sergilediğini görüyoruz. 70 puanın altına hiç düşmemiş, biri dışında her sezon en az 20 galibiyet almayı başarmış ki o sezonda da buna ramak kalmış. Galibiyet oranı her sezon yüzde elli civarında. Hatta biraz fazla istikrar var bile denebilir: En kötü derece dördüncülük ama üçüncülükten iyisi de yok.

Menajer 1 için durum biraz farklı. İkincilikle tamamlanan sezonun ertesinde on birinci sıraya inilmiş. İlk sezonda 23 galibiyet alma başarısını gösterirken ikinci sezonda sayı neredeyse yarısına, 13’e düşmüş. Galibiyet oranı üçte bire de düşmüş, %60’ı da aşmış. 80 puanın üstüne de çıkılmış, 50 puanın altında da kalınmış. Takım, ikinciliği de tatmış, on üçüncülüğü de. “İstikrar”dan söz etmek pek mümkün değil.

İki tablo da Manchester United’ın lig performansını yansıtıyor. Hani şu bizde her istikrar bahsinde adı anılan, yaşayan efsane Sir Alex Ferguson’ın istikrar örneği olarak gösterildiği Manchester United. Her iki tablo da kulübün aynı başkanı döneminde yaşandı. Tabloda “menejer 2” olarak gördüğümüz kişi Ron Atkinson. Tabloda “menajer 1” olarak görünen kişi ise bize yıllardır konu her gündeme geldiğinde “istikrar örneği” olarak gösterilen Sir Alex Ferguson… Takımı ikinciliğe çıkarıp daha sonra on birinciliğe, sonrasında on üçüncülüğe kadar düşüren adam. Üstelik takım önceki dokuz sezonunun yedisinde ilk dört içinde yer almışken…

Beş sezonda iki de FA Cup kazanan ve Matt Busby’den beri kulüp tarihinin en başarılı hocası olan “Big Ron” altıncı sezonun başlarında kovuldu, yerine Ferguson geldi ama o da pek parlak başlayamadı, takım sezonu on birinci sırada tamamladı. İki menajerin de yarım görev yaptığı bu ara sezon(1986/87) tabloda yer almıyor.

Size “istikrar” lafı geçince Alex Ferguson örneğini verenlere inanmayın, onların yaptığı yalan yanlış öğrenilmiş, neredeyse mit haline dönüştürülmüş, “kuyuya atılmış taş” demekten hiç çekinmeyeceğim bir ezberi tekrarlamak yalnızca, düpedüz papağanlık. Hatta imkânınız varsa bu tabloyu önlerine koyup “Madem ki mesele istikrardı, o zaman aynı başkan Big Ron’u neden kovdu” diye de sorun. Belki düşünmeye başlarlar.

Kötü performansa karşın Ferguson’ın görevde kalmasının sebebini “istikrar” diye açıklamak, her şeyden önce Ferguson’a haksızlık etmektir. Ne mesele ne de Ferguson, bu kadar basit değil. Ancak “otorite”ler o kadar çok tekrarlıyor ki tek meselenin bu olduğuna inanası geliyor insanın. Belki tepede istikrar sözcüğünü görmek bile, futbolculuk yıllarının ilk döneminde kendine takımda düzenli yer bulamayınca futbolu bırakıp Kanada’ya göç etme planları yapan bu İskoç’u getirmiştir akıllara.

“İstikrar” konusunda bu miti yıkmak zor, aynı örnek verilmeye devam edilecek. Pek aslı astarı olmadığı halde, sıkça ve “otorite” kabul edilmişlerce tekrarlandığından bu “tartışmasız gerçek” mertebesine erişmiş kalıplardan kurtulmak zor. Misal “koşsaydım Real Madrid’de oynardım” lafı da biraz boş gelir bana, bu Real futbolcularının en önemli özelliği koşmak mıdır ki kardeşim? Real Madrid’de oynayabilmek için gereken şey bu mudur hakikaten? Ya da “kurtarıcı olarak oyuna alınan futbolcu” nasıl bir fetiş malzemesidir? Teknik direktörü mazoşist midir ki takıma maçı getirecek adamı kulübede oturtup hem kendine hem taraftara acı çektirir?

Daha o kadar çok şey var ki… Bunları anlayabilseydim ben de Real Madrid’de yazardım(!) zaten.

Mantıklı bir temeli olmadığı halde aynı kalıplar papağanlanıyor ve dogmalaşıyor. Bu dogmalara sarılanlar arttıkça da futbol konuşup tartışmak zorlaşıyor. “Dünyanın en güzel patronu”nun, Brilliant Disguise’ı kapattığı dizeyle kapatasım geldi: “Who doubts what he’s sure of.”

İki Şehrin Hikâyesi

2010-12-27T20:32:00.005+02:00

İSMAİL ŞAYAN

Bir adam düşünün, bu adam bir politikacı. Futbola meraklı olduğunu düşünün. Hatta bu adamın bir belediye başkanı olduğunu düşünün… Biraz daha detay: Ülkenin başkentinde bir belediye başkanı olsun bu adam. Bu futbol aşığı belediye başkanının, başkentin iki kulübünü birleştirmeye çalıştığını düşünün. Ama federasyonun izin vermediğini, planını gerçekleştiremediğini düşünün.

Şimdi de bu adamın İngiliz olduğunu düşünün… Ve bunları tam yüz yıl önce denediğini.

Fulham, 1903 yılında lige katılma niyetindedir ama ne paraları ne de stadyumları vardır. Yönetim, kulüp hisselerinin bir kısmını bölgenin önde gelenlerine satıp hem onlarla daha güçlü bir yönetim oluşturmayı, hem de stadyum için gereken parayı bulmayı amaçlar. Henry Norris de bu noktada girer devreye. Fulham başkanıdır artık. En önemli meseleyi çözmek için Gus Mears’ın kapısını çalar.

Kuzeyde geniş kitleleri çeken profesyonel futbolun Londra’ya da ineceğini öngören Mears, bir atletizm stadını satın alıp futbol stadına çevirmiştir ve beklediği alıcı da karşısındadır. Bölgedeki tek kulüp olduklarından stadyum için kendileri dışında alıcı çıkmayacağına güvenen Norris, pazarlıkta katıdır. Resti çekip masadan kalkar ve beklemeye başlar. Elinde bomboş stadyumla kalan Mears ise yatırımını yaşatmaya kararlıdır. Gözünü karartıp beklenmedik bir karar verir: Stadyumu kullanacak kulübü bulamıyorsa onu da kendisi kuracaktır. 10 Mart 1905 günü Chelsea FC doğar ve Stamford Bridge ev sahibine kavuşur.

Fulham on birinci stadyumu olan Craven Cottage’da karar kılar. 1908’de belediye başkanı olan Norris, başkanlığını bırakmış olsa da Fulham’ın yönetimiyle iç içedir. Bu sırada dikkati, profesyonelliğe geçmiş ilk başkent kulübü olan Woolwich Arsenal üzerindedir. Norris, 1910’da batmak üzere olan bu Güneydoğu Londra kulübünü satın alır ve hemen hamlesini yapar: Planı iki kulübü birleştirmektir ancak federasyon reddeder. O günlerde futbolda pek ağırlığı olmayan başkentte dev bir kulüp yaratma projesi suya düşmüştür. Yetmezmiş gibi, mali durumun umduğundan çok daha kötü olduğunu anlar. Gelirsizlik kulübü batağa çekmektedir. Yine federasyonun kapısına dayanır. Ancak iki kulübün aynı stadyumu kullanması için yaptığı başvuru da reddedilir. Batmamak için tek bir yol kalmıştır: Kulübü Güneydoğu Londra’dan taşımak.

Kilise ile olan güçlü ilişkilerini kullanarak yeni bir arazi bulur. Sözleşmeyi bizzat başpiskopos imzalar. Kulüp üç yıl sonra yeni evine taşınırken küme düşmüşlerdir. Ertesi sezon yükselmeyi averajla kaçırırlar. Sonraki sezonu altıncı bitirirler ve Birinci Dünya Savaşı ligleri tatil eder.

1919/20 sezonunda ligler yeniden başlayacaktır ancak ortalık iki sebeple karışıktır: Birincisi, ligdeki takım sayısı arttırılacaktır ancak yöntem henüz belli değildir. İkincisi, son sezonun son haftasındaki Manchester United-Liverpool maçı, şike iddiasıyla mahkemeye taşınan ilk futbol maçı olmuş ve mahkeme, United’ın 2-0 kazandığı maçta şike yapıldığına karar vermiştir.

Liverpool’a bir yaptırım uygulanıp uygulanmayacağı belirsizdir. Şikeyle alınan puanlar geçersiz sayılırsa Manchester United, geçerli sayılırsa Chelsea sondan ikinci sırada yer alıp küme düşecektir. Ancak ligin bir önceki genişlemesinde hiçbir takım düşürülmemiş ve ikinci ligi ilk iki sırada bitiren takımlar birinci lige eklenmiştir. Beklenti de bu yöndedir. Ancak bu belirsizlikler ortamı, kurt politikacı Sir Henry Norris’in sevdiği dumanlı havadır ve inanılmaz gerçekleşir: İkinci lig şampiyonu Derby County, ikincisi Preston North End ve Norris’in takımı, ligi altıncı bitiren** The Arsenal birinci lige çıkarılır. Tottenham, ne olduğunu anlayana kadar küme düşmüştür.

Norris’in bunu nasıl yaptığı hâlâ bilinmiyor. El altından bazı anlaşmalar yaptığı; dönemin lig ve Liverpool Başkanı McKenna’ya rüşvet verdiği; lig yönetimini, şikeyi cezasız bıraktıkları için konuyu parlamentoya taşımakla tehdit ettiği gibi iddialar var yalnızca. Bildiğimiz, Tottenham cephesinde Arsenal nefretinin bu olayla başladığı. Arsenal*** ise bir daha ligden düşmedi ve zirve ligde kesintisiz oynama rekoru onlarda.

Vasat sezonların ardından Norris, 1925’te Huddersfield menajeri Herbert Chapman’ı ikna eder. Eski takımı üst üste üçüncü şampiyonluğa uzanırken Wm’in mucidi Chapman’ın ekibi ikinci olur. Orta sıralarda geçen 1926/27 sezonunda Daily Mail gazetesi, Chapman döneminin ilk transferi Buchan’a Norris’in el altından“ikna ödemesi” yaptığını yazar. Federasyon derhal soruşturma başlatır. Müfettişler, takım otobüsünün satışından alınmış olması gereken 125 Sterlin’in kayıp olduğunu ve Norris’in kulübün hesabından bazı kişisel harcamalarını karşıladığının anlaşıldığını rapor ederler.

Norris ise gazeteyi ve federasyonu kendisine iftira atmakla suçlayarak dava açar. 1929 Şubat’ında davayı kaybeder. Ömür boyu futboldan men cezasına çarptırılır ve yönetimi devreder. İki yıl sonra Arsenal FC şampiyon olmayı başaran ilk başkent takımı olur. Sonraki sezondaki ikinciliğin ardından, üst üste üç şampiyonluk kazanıp Preston North End ve Huddersfield’dan sonra bunu başaran üçüncü takım olurlar. 1934 Kasım’ında İtalya karşısına çıkan İngiltere on birindeki yedi Arsenal oyuncusu hâlâ kırılamamış bir rekor. Ancak Norris’in ömrü bunları görmeye yetmez. Temmuz 1934’te ölür. Batmak üzereyken aldığı, ne kendisinin ne babasının ne de kayınçosunun “yönetime geldik 40 trilyon borç çıktı” demediği Arsenal, bugün bir dünya markası. İlk kulübü mü? İkinci lig beyaz grupta değil, geçen sezonun Avrupa Ligi finalisti.

Belediye başkanı Sir Norris’in ikinci takımını bir silah fabrikasının çalışanları kurmuştu. Lakabı gunners, yani silahtarlar. Bir takım daha varmış silahtarlar diye anılan. O da bir mühimmat tesisinin çalışanlarınca kurulmuş ve o da bir başkent takımı, Norris’inki gibi. Geçmişinde birkaç isim değişikliği var, tıpkı Norris’in takımı gibi. Ve o da ikinci ligdeki derecesiyle değil, pek rastlanmayan bir yolla en üst lige çıkıp o zamandan beri hiç küme düşmedi. Norris’in ilkiyle birleştirmeyi başaramadığı ikinci kulübü gibi.

Bir kulüp düşünün, bu kulübün yöneticileri -ne tesadüf ki mahkemenin seçildikleri kongreyi iptal kararına kısa bir süre kala- kendi kulüplerinin gelirlerine temlik koydurmuş. Dosya numaralarına kadar var gazetede. Ne tuhaf… Kulüp dediğinin canı yok ki itiraz etsin. Düşünün, kim edecek? Tabii ki o kulübün haklarını savunmakla görevli olan yöneticileri. Düşünün, o yönetici; yani aynı zamanda temlik başvurusunu da yapan kişi, kendi başvurusuna itiraz eder mi? Etmez… Hatta kulübün hakkını savunmaya kalkan olursa onun adamlık şeceresini bile yayınlar. İtiraz gelmeyince yapacak bir hamle kalmaz ve kulübe giren her kuruşun yöneticilere akması kesinleşir. Kulüp otobüsünü satarak başlasınlar ödemeye…

Ne temiz iş, ne güzel şehir değil mi? Sen paraları canının istediği gibi harca, işi beceremeyip zarara girersen de parayı kulüpten iste, para yoksa gelirlere temlik koydur! Bu arada “şu kadar para harcadık” diye hava atmayı da ihmal etme… Şu temlik vakasının; yalnızca stadyum için o zamanın parasıyla 209.000 Sterlin harcayan Sir Norris’in, kulübün 125 Sterlin’inin nereye gittiğinin hesabını veremeyince futboldan ömür boyu men edildiği şehirde yaşandığını düşünün.

Olmadı değil mi? Tıkandı aklınız... Benim yaptığım da ayıp, imkânsız istenir mi hiç?

Madem öyle, ilkokul birde olduğunuzu düşünün... Öğretmen şu fişi okuyor:

Baba bana kulüp al.

*A Tale of Two Cities(1859), Charles Dickens. Okuyunuz, okutunuz. “It was the best of times, it was the worst of times…”

**O dönemde averaj yanlış hesaplanmış ve Birmingham City beşinci, o zamanki adıyla The Arsenal altıncı ilan edilmiş. 1970’lerdeki kural değişikliği sırasında yapılan hesaplamada durum anlaşılmış ve sıralama düzeltilmiş.

*** Kulüp ilk adını kurulduğu binadan almış, Dial Square. Daha sonra Royal Arsenal olur. Profesyonelliğe geçerken, kulübün adında Royal sözcüğü kullanılamayacağından Woolwich Arsenal olarak değiştirilir. Sonra The Arsenal olur. Chapman “The” ibaresini atar. Rivayete göre -ZZ Top üyelerinin aksine- alfabetik sıralamalarda en başta olmak istemiş Chapman.

Ne Olur Geri Dön

2010-12-27T15:40:00.000+02:00

Brezilya'da Ulusal Lig bitti, Ocak ayının ortasında eyalet ligleri başlayacak. Transfer haliyle hareketli. Ülkenin öncü spor basını kuruluşlarından Globoesporte her transfer döneminden Vai e vem başlığı altında bir bölüm açar internet sitesinde. Bizim basında arayıp da bulamadığım, canlı "gelenler - gidenler" listesinin Brezilya versiyonu. O başlığın altında sadece gerçekleşen transferleri değil dedikoduları da tartışırlar ve görüş bildirirler.

Yukarıdaki tabloda, dedikodusu yoğunlaşan oyuncular arasında en çok olumlu oyu alanlar listelenmiş. Fenerbahçe'den 2 oyuncu var. Alex ve Cristian. Alex'in o listede olması benim için can sıkıcı ama listede % 97 ile en yüksek oranda "geri dönsün" oyu alan Cristian için söz taraftarlarda olsa transferi sanırım ışık hızıyla biterdi. Yeri gelmişken, Thiago Neves de iyi harcadı kendini...

Zico ve İran

2010-12-27T14:20:00.000+02:00

İran Milli Takımı teknik direktörü Afshin Ghotbi, Ocak ayında Katar'da düzenlenecek 2011 Asya Kupası'nın ardından görevinden ayrılacak. İran Futbol Federasyonu başkan yardımcısı Mehdi Taj bu görev için daha önce Ghotbi'nin yerine Maradona ve Eriksson ile görüştüklerini ama sonuç alamadıklarını söylemişti. Tahran'a getirmek istediği son ismi yine kendisi açıkladı. Zico. Efsane, bir süre önce Flamengo'daki futbol direktörlüğü görevinden ayrılmış ve kendisini tekrar sahip olduğu vakfın işlerine adamıştı. Aynı konfederasyonun altında, Japonya ile yaptıklarını tekrarlamak Zico'nun kariyerine bir şey katmaz. Hele de Türkiye, Yunanistan ve Rusya gibi daha önce çalıştığı coğrafyalarda hala piyasası varken. Para için İran'da çerçilik ihtimali de pek mantıklı gelmiyor zira 4 yıllık kontratı ve maaşını kulüp sponsoru Olympikus'tan almasına rağmen Flamengo'daki yöneticilik görevinden istifa etmişti. Taj bu rüyasından da bence mutlu uyanamayacak.

Brezilya'da Efsaneleşen Arjantinliler #1

2010-12-23T16:40:00.003+02:00

Dario Conca, 2008 yılında başladığı Fluminense macerasında, Copa Libertadores'te tarihinde ilk kez final oynayan Fluminense takımının Thiago Neves, Thiago Silva, Washington ve Cicero ile birlikte en önemli parçalarından biri olarak adından söz ettirmeye başlamıştı. Fluminense ertesi sezon çekirdek kadrosunu dağıttığında ise kötü günlerin kahramanı oldu. Tricolor o sezon küme düşmediyse, bunu çokça Dario Conca'ya borçlu. Tabi ezeli rakip Flamengo şampiyon olunca yaptıklarına ilgi fazla olmadı. 2010 sezonunda ise roller değişti. Flamengo küme düşmemesi yaparken, Fluminense 26 yıl sonra şampiyon oldu. Dario Conca ligdeki 38 maçın tamamında, ortalama 89 dakika oynadı. 9 gol 19 asistlik performansıyla mevkisinde Brezilya'nın en iyisi seçilmekle kalmadı, liginde en değerli oyuncusu seçildi. 26 yaşındaki Conca'nın, hiç Arjantin forması giymediği için Brezilya Milli Takımı'nda oynaması dahi gündemde. Bu seviyeyi yakalayan son Arjantinli şu sıralar İngiliz basınının sayfalarından inmeyen Carlos Tevez olmuştu. Dario Conca'nın rol modeli de aslında Carlos Tevez'den başkası değil. 3 sene önce kiralık olarak Vasco de Gama'ya transfer olduğunda ilk demeci "Tevez herkese Brezilya'da nasıl başarılı olunacağını gösterdi" idi. Doğru, fakat eksik. Carlos Tevez'den önce Brezilya'da efsaneleşen, şampiyonluklarda başrolü oynayan Arjantinliler var.

Filmi başa saralım.

Brezilya'da profesyonel futbol oynayan ilk Arjantinli kim ? sorusunun cevabını resmi olarak bilmemekle beraber, arşivlerde bulabildiğim en eski kayıt "Agustin Valido" ( resimde oturanlar sırasında soldan 1. ) ismini işaret ediyor. 1914 Buenos Aires doğumlu. Boca Juniors formasıyla şampiyonluk yaşamış, 3 sene Lanus formasını terletmiş bir forvet oyuncusu. 1937 yılında Arjantin'de özlük hakları için isyan eden ve dışlanan futbolcularla birlikte, Becar-Varella isimli karma bir takımın bünyesinde Brezilya turuna çıktıklarına birçok Arjantinli'ye Brezilya'da kariyer yolunu açtığının farkında değildi elbet. 7 Temmuz 1937'de Flamengo ile oynadıkları ve 4-2 kaybettikleri maçta attığı gol ile Flamengo yöneticilerinin dikkatini çekti ve kırmızı siyahlılarla profesyonel sözleşme imzaladı. 7 senelik Brezilya kariyerinde 143 maçta 45 gol attı. Flamengo bir ilki gerçekleştirerek Rio Eyalet Ligi'nde 1942-43 ve 44 yılında 3 kez üstüste şampiyon olurken Valido, takımın değişmez parçalarından biriydi. O şampiyonlukların en önemlisi ve Valido'nun efsaneleşmesini sağlayanı ise 1944 sezonunda kazanılanıydı.

Flamengo'nun as takımdan birkaç oyuncusu rakiplere transfer olmuş, forvet hattındaki önemli oyunculardan Peracio 2. Dünya Savaşı için kışlaya alınmış ve Valido da henüz 29 yaşındayken futbolu bırakmıştı. Takım buna rağmen şampiyonluk potasındaydı ancak ligin bitimine 3 hafta kala teknik direktör Flavio Costa kadro kuramıyordu. 38 haftalık maratonun bitimine 3 hafta kalmıştı ve fikstürde peşpeşe ezeli rakipler Fluminense ve Vasco de Gama maçları vardı. Flavio Costa son umut olarak Valido'yu geri çağırdı. Valido'nun doğru dürüst antrenman bile yapmadan çıktığı maçta, Flamengo ezeli rakibi Fluminense'yi 6-1 yendi. 3 golü Valido attırmıştı. Kötü haber ise Flu maçından hemen sonra, Valido'nun 39 derece ateşle yatağa düşmesiydi. Vasco de Gama ile şampiyonluk maçına çıkılacaktı. Valido kendisini riske atarak Vasco maçına çıktı. Maç 0-0 giderken, 86. dakikada Veve'nin ortasına rakip defans oyuncusu Argemiro'nun üzerinden yükselerek kafayı vurdu ve Flamengo'yu şampiyon yaptı. Vasco taraftarları bugün bile o pozisyonda Valido'nun dirseğini Argemiro'nun sırtına basarak yükseldiğini ve şampiyonluğun faulle geldiğini söylerler ama hatıralarda kalan, "Valido'nun dokunuşu" başlığıyla sayfalara taşınan yukarıdaki fotoğraf oldu.

Valido kadar popüler olmasa da, 1940'ların başında Flamengo'nun bu tarihi başarılarında rol oynayan bir Arjantinli daha vardı. Carlos Martin Volante yıllarca Arjantin, İtalya ve Fransa'da top oynadıktan sonra,1938 yılında geleceği belli olan 2. Dünya Savaşı'nda Avrupa'yı terketmek için çıkış yolu arıyordu. Fransa'da düzenlenen 1938 Dünya Kupası'nda Brezilya Milli Takımı kafilesine masör olarak katıldı. Turnuvadan sonra da başta memleketlisi Valido olmak üzere, takımdaki Flamengolular Domingos ve Leonidas'ın referansıyla Flamengo ile sözleşme imzalayarak Brezilya'ya geldi. 1942 ve 43 şampiyonluklarında ortasahanın önemli oyuncularından biriydi. Futbolculuk kariyerinden sonra teknik direktör olarak da Internacional ve Vitoria'da çalıştı.

Valido ve Volante'nin yaptıklarının yankısı sadece Rio ile sınırlı değildi, ülkenin büyük eyaletlerinden biri olan Sao Paulo'ya kadar ulaşmıştı. 1931 yılından beri hiçbir şey kazanamayan Sao Paulo kulübü 1942 yılında yüzünü Arjantin'e çevirdi. Independiente ikonlarından biri olan, Arjantin milli takımı ile 2 kez Copa America şampiyonluğu yaşamış Antonio Sastre'yi transfer ettiler. Valido'dan farklı olarak Sastre dönemin futbolu için dede sayılırdı. 32 yaşındayken Sao Paulo'ya imza attığında eyalet basını bu transferi, Sastre'nin isminde küçük bir oynama yaparak "felaket" anlamına gelen "DeSastre" kelimesiyle manşetlerine taşıdı. Brezilya basınına attığı ilk tokat Portguesa maçında attığı 6 gol oldu, ki bu hala Sao Paulo kulüp rekorudur. 1942 yılında Sao Paulo, eyalet liginde şampiyon olamadı ama bunun için fazla da beklemediler. Valido'nun Flamengo'da yaptığı etkinin aynısını Sastre, 1943-46 yılları arasında Sao Paulo'yu üstüste 3 kez eyalet şampiyonu yaparak yarattı.

Valido'dan farklı olarak Sastre'yi özel yapan dönemin taktik olarak değişen futbolunun öncü futbolcularından biri olmasıdır. Efsane teknik direktör Karl Rappan'ın oyuncuların oyun içerisinde yer değiştirebileceği teorisinin uygulayıcılarından biriydi. Savunmadan forvete kadar oyundaki her mevkide oynamıştır. Gelmiş geçmiş en yönlü oyunculardan biridir. Kaleye bile geçtiği rivayet edilir. Sao Paulo'nun teknik direktörü Osvaldo Brandao belki de bu yüzden "o bize futbol oynamayı öğretti" demiştir. Başkan Pedroso ise "futbol için bir Nobel ödülü olsaydı, bütün Brezilya kesinlikle Sastre'ye oy verirdi" diyerek övgüyü abartmıştır ama samimidir. Sastre, 1987 yılında Buenos Aires'te öldüğü zaman tabutunda Sao Paulo bayrağı vardı. Morumbi Stadı'nda da büstü bulunmakta. Arjantin ise Di Stefano ve Maradona'nın gölgesinde kalan değerini geç de olsa teslim ederek, geçtiğimiz yıllarda adını AFA Hall of Fame'e dahil etti.

Bir Reklamın Anatomisi

2010-12-21T12:30:00.003+02:00

İSMAİL ŞAYAN

Sessiz, sitemsiz almıştı Athletic Bilbao ilk forma reklamını. Yalnızca Barcelona kaldı derken akla en son gelecek yerden, İngiltere’den gelen haber şaşırtıcıydı. Bir Amerikalı’nın sahip olduğu Aston Villa, 2008 Temmuz’unda “toplumdan aldığımızın bir kısmını topluma geri vermemiz gerektiğine inanıyoruz” açıklamasıyla formasında “Acorns Children’s Hospice” isimli hayır kurumunun reklamını bedelsiz taşıyacağını duyuruyordu. Kuruma yapılan diğer yardımlar da sürecekti. İki yıl direnebildiler ve bu sezonun başında onlar da rutine döndü sessizce. Tek istisna olan Barcelona, formasında taşıdığı Unicef logosu karşılığında kulübün yıllık futbol gelirinin binde yedisi oranında ödeme yapıyordu. Geçen hafta onlar da 1 Temmuz 2011’de başlayacak olan ilk yıl en az 45, sonraki yıllar en az 30’ar milyonluk yeni forma reklamı anlaşmasını duyurdu. Haberle birlikte sanal alemde nur topu gibi bir Katalan-Kastilyan savaşımız oldu. Ortalık ne sessizdi ne de sitemsiz.

Barcelona genel kurulu, forma reklamı konusunda yetkiyi 2003’te yönetim kuruluna devretmiş, başkan Laporta forma reklamı için bazı görüşmeler yapmış, sonra konu rafa kaldırılmış, alınan yetki kullanılmamıştı. O gün elbet gelecekti ama Rosell hızlı çıktı. Yedi yıldır buzdolabında olan yetkiyi, görevde altı ayı doldurmadan kullandı.

Barcelona’da bir süredir tuhaf gelişmeler vardı. 6 Temmuz’da Rosell, Laporta’nın başvurusunu yaptığı 150 milyonluk kredi için anlaşmaya yakın olduklarını açıklarken Laporta yönetiminin planladığını iddia ettiği üyelik aidatı ve bilet zamlarının yapılmayacağını müjdeliyordu. İlginç bir detay vardı açıklamada: Mediapro’dan yayın hakları için Real Madrid’in yaptığı gibi yazılı bir garanti alınmamıştı ve ödemelerdeki aksamaya karşın, sözlü garantilerle vaziyet idare ediliyordu. Bu arada Fabregas transferi hikâyesinin peşinde olan BBC, 7 Temmuz’daki haberinde kulübün oyunculara Haziran maaşlarını ödeyemediğini duyururken, 10 Temmuz’da geçtiği haberde bombayı patlattı: Genel kurulda açıklanan gelir giderle, Deloitte denetiminde şekillenen arasında ilk verilere göre büyük bir fark var.

14 Temmuz’da 155 milyonluk kredi anlaşması yapıldı. 27 Temmuz günü yeni yönetimin mali işler sorumlusu Javier Faus; önceki yönetimin genel kurulda verdiği rakamların gerçeği yansıtmadığını, denetim sonucuna göre gelirin 446 değil 409, giderin 429 değil 478 milyon olduğunu kulüp resmi sitesinden duyurdu. Ortada kâr değil, büyük zarar vardı. Faus; kulübün likidite sorunu olmadığını, ödemesi peşin yapılan David Villa transferinden sonra bile 89 milyon € transfer bütçeleri olduğunu vurguladı. Genel kurulda üyelere yalan söylenmişti ancak Faus dahi Laporta yönetiminin hesaplarda bir oynama yapmadığını kabul ediyordu. Faizlerle birlikte ortaya çıkan rakam ise 89,1 milyondu: Mes Que un Fark(!)

Rakamlarla kafa şişirmeyelim. Fark değerlemelerde. Kulübün kasasını doğrudan etkilediğini söyleyemeyiz. Sogecable ile süren yargı sürecindeki anlaşmazlığın karşılığında nasıl bir değerleme yapılacağı(fark 38 milyon), gayrimenkul değerlemeleri, Henry’nin ayrılışı ile ortadan kalkan yıllık ücretinin hangi mâli yıla dahil olması gerektiği konuları farkın dörtte üçünü oluşturuyor. Peki kredibilite ve nakit akışı yaralanmadığı halde, kağıt üzerindeki fark yüzünden neden patırtı kopuyor? Çünkü Diyojen elinde feneriyle bile arasa iyi niyet bulamaz. Aynı rakamlarla Laporta pembe bir tablo çizebilmek için elinden geleni yaparken, Rosell her yeni yöneticinin en eski ezberi olan “enkaz devraldık” edebiyatının uç noktalarında geziniyor. İki taraf da yorumunda rakamları olabildiğince kendi önüne çekiyor. Unutmadan, kulüp sitesindeki haber ışığında şunu ekleyelim: Yıllık gelirin üçte birini oluşturan bir konuda yazılı garanti almamak, mes q… düpedüz saçmalık işte.

Rakamların detaylarını tam bilmesek de borç konusunda Rosell’in felaket tellallığı yaptığı açık. Faus, muhasebe sistemini sonuna kadar sömürerek konabilecek en tuhaf kıstası koyup rakamı olabildiğince büyük göstermeye çabalıyor. Faust(!)un ortalığı velveleye verdiği brüt 552 milyonu diğer kulüplerle karşılaştıralım: Rakam Real Madrid için 700, Liverpool için 600 milyon civarındayken Man Utd için 1,1 milyar. Ayrıca andığımız kulüplerin bu düzeydeki borçlarında birincil derecede önemli olan boyutu değil… vadesi(valla bak). Bu örnekleri baz alırsak Liverpool’un borcu, kısa vadesinden ötürü United’ınkine kıyasla çok daha büyük bir sorun. Net borç ayrı terane... Britanya tanımına göre net borç 20 milyon. İspanyol tanımı çekebildiğin kadar uzuyor. Uefa tanımına göre tam rakamı vermek, diğer kulüplerle tüm borç ve alacak ilişkilerini bilmeyi gerektirdiğinden mümkün değil, tahmini 75. Her ne kadar Barcelona’nın gelirinin, ödemeleri çekip çevireceği görülse de borçlarda artış olduğu yadsınamaz. Ve borç, hedeflenen gelirin üzerine çıkıldığı halde artmış. Çünkü sorun giderlerde. Ayrı bir yazıyla ele almayı planladığımız ve tüm kulüpler için mutlaka üzerinde durulması gereken bir konu, meselenin can alıcı noktası:

2009’da Aceto Balsamico için Deloitte Football Money League çerçevesinde Barcelona’yı yazarken Laporta’nın ücretler konusundaki tutumunu övmüştük. Yaptığı ilk işlerden biri kadronun yıllık maliyetinin kulüp gelirine oranını rayına oturtmaktı ve 2003’te aldığı çivisi çıkık %89’u, iki yılda %53’e kadar düşürmüştü.

Laporta’nın kontrolü bu noktada kaybetmesi tuhaf, düpedüz kendini inkâr etmiş. Akıl alır gibi değil ama ücretler 5 yılda %139 artarak kulübün gelir artışını hiç etmiş. Maaşların gelire oranı %68’e ulaşmış durumda. 2005 yılında 110 milyon olan ücretler 2010’da 263 milyona fırlamış ve 208 milyondan 387 milyona ulaşan faaliyet gelirinin -DFML kulüpleri birincisi- muhteşem artışının %85’ini emmiş. Barcelona’nın 263 milyonuna karşılık Real Madrid’in tahmini maaş giderinin 190 milyon olması durumun vahametini daha iyi anlatıyor. Üstelik İspanya’da vergi %23 iken verginin %50 olduğu İngiltere’de maaş/gelir oranı Arsenal için %46, United için %44 seviyesinde(aynı vergi uygulanırsa Barcelona için oran %83 oluyor). Meredith’in 103 yıl önce başlattığı isyanın geldiği yere bak!

Barcelona bu gidişatı değiştirmezse Avrupa Kupaları dışında kalmaya adım adım gidiyor demektir. 2012’den itibaren UEFA, “Platini Kriterleri”(ki hikayesi ayrı bir yazı konusudur) çerçevesinde bu oranın %70’i aştığı kulüplere Avrupa Kupaları’na katılım izni vermeyecek. Guardiola’nın kalmasını istediği halde gönderilen “sessiz Ukraynalı”(Chygrynskiy Memedali Beey) ve İbra’nın ücretinden -satış zararlarını da sineye çekerek- kurtulmak, hatta İbrahimovic’in(geçen sezonki yıllık maaşı 12, vergisi 3, primlerle toplam maliyeti 19 milyon) satışını ilginç bir anlaşmayla yapmak da yeterli olmayabilir.

Şunu da belirtelim: Kulüp, 2003’teki yeniden yapılanmada ücretlerin kabaca üçte birini performans eksenine oturtmuştu. Başarısızlığa karşı alınan bu tedbirin yararı da görüldü ancak ilginçtir, işin zıt yönü pek hesaplanmamış. Hedeflenen gelirin fazlasına ulaşılmasına karşın, kupalar toplandıkça bol keseden primlerle şişen ödemeler “kendi başarısını yönetememe” vakasına yol açmış. Yine de Jeep tatsızlığı çıkmaması iyi bir şey ama...

Ortada Rosell’in “avizelerimiz mavizelerimiz her şeyimiz eksik” demesini gerektiren bir tablo yok. Laporta döneminde mâli açıdan geriye gidildiği de söylenemez. Ancak bazı ciddî sorunlar olduğu kabul edilmeli. Ücret ve prim ödemelerinde şiraze kaymış. Doğru teşhis ve doğru tedaviyle başlayıp, rahatlayınca ipin ucunu kaçıran bir cömertliğe bürünmesi, “aşırı doz Katalan milliyetçiliği” eleştirilerini de göz önüne alırsak Laporta’nın biraz kendi politik geleceğine de yatırım yapmış olabileceği akla gelmiyor değil.

Yetki 2003’te kullanılsaydı rakam bu düzeye çıkmayabilirdi. “Bundan iyisi Doha’da kayısı” düşüncesiyle eldeki iyi teklif değerlendirilmiş veya görkemli El Clasico zaferinin ardından tepe noktanın bulunduğu düşünülmüş olabilir. Bitmeyen şarkı Fabregas veya başka bir hamle için manevra alanı genişletilmeye çalışılmış da olabilir. Forma reklamı ne “olmazsa olmaz”dı ne de gereksiz. Elini uzatıp ortada duran parayı almayı yeğledi Rosell.

Yine vurgulayalım, geçmişte örneklerini de gördük ki ücretler belli bir noktayı geçtikten sonra geri dönüş çok zor. Şu ana kadar üretilebilmiş yegâne çözüm ise kadroyu yeniden yapılandırmak. Rijkaard dönemi Barcelona’sı ve ücret indirimi ile istediğini tam elde edemeyip bu yola giren Borussia Dortmund ilk akla gelenler. Bölüm sonu canavarına yenik düşenler arasında ise geçmişten Leeds, yakın dönemden Portsmouth sayılabilir.

“Diğerleri Ballon D’Or(Altın Top) kazananları satın almak zorundadırlar, biz ise yaratırız. Bizimki bir altyapı sistemidir, Real Madrid’inki cüzdan” demişti Laporta… Kadroların yıllık maliyetlerini karşılaştırınca “Abi, bir daha düşünün isterseniz” diyesi geliyor insanın. Arada ekonomik kriz dünyayı sallamışken, Guardiola ile lig şampiyonu olup ŞL yarı finalinde elenen kadroya, Rijkaard ile lig şampiyonu olup ŞL kazanan kadrodan %61 daha fazla ödendiyse ve ikisi arasındaki süre yalnızca dört yılsa, şapkayı önünüze koyup düşünmenin vakti gelmiş de geçiyor demektir. Şu “kadroyu yeniden yapılandırma” lafı da seni heveslendirmesin Jose, şimdilik daha çok çalışmaktan başka çaren yok…

Not: Yapımda ve yayında emeği geçen BBC, The Swiss Ramble, Deloitte arşivi ve Barcelona resmi sitesi başta olmak üzere tüm kaynaklara teşekkürü borç biliriz.

Zubeldia'dan Önce ve Sonra Futbol

2010-12-20T14:11:00.004+02:00

Elmanın ilk yarısı ile başlayalım:

"Arjantin futbolu ikiye ayrılır…"

Yıl 1986. Maradona ve arkadaşları Arjantin’e ikinci dünya kupası zaferini yaşatmış. Bu sözleri söyleyen Carlos Pechema da o takımın teknik direktörü olan Bilardo’nun yardımcısı. Elmanın ikinci yarısı şöyle:

"Zubeldia’dan önce ve Zubeldia’dan sonra."

Vitrinde Maradona ve 3-5-2 var ancak Pechema geçmişe dönüp hocasını anıyor. Meksika’ya giderlerken kimsenin uğurlamadığı takımın teknik patronu Bilardo da tıpkı Estudiantes ile kazandığı 1982 şampiyonluğu gibi dünya kupası zaferini de “bildiğim her şeyi O öğretti” dediği Zubeldia’ya ithaf etmişti. İngilizlerin nefret ettiği, İtalyanların pek sevmediği, bizde neredeyse hiç bilinmeyen Zubeldia o kadar çok yenilik getirmiştir ki, sevmeyenlerince bile yapılsa “futbol tarihinin en önemli teknik adamları” listesinde her zaman üst sıralarda yer alır.

Velez Sarsfield, Boca Juniors, Atlanta ve Banfield formalarıyla geçen dönemin ardından 1965 yılında, 38 yaşındayken, küme düşmüş Estudiantes’in teknik direktörlük koltuğuna oturur. İlk sezonda birinci lige döner, ertesi sezon şampiyonluğu Buenos Aires dışına çıkaran ilk teknik adam olur. Boca Juniors, River Plate, Racing Club, San Lorenzo ve Independiente beşlisinin(Cinco Grande) tekelini kırmış, Chacarita Juniors ve Velez Sarsfield başta olmak üzere diğer “küçük”lerin de yolunu açmıştır. Ertesi yıl Copa Libertadores’i de ekler kupalara. 1969 ve 1970’te de kazanıp bu başarıya üst üste üç kez ulaşan ilk takım olarak yine tarihe geçerler. Zubeldia ise teknik adam olarak ilk ve hâlâ tek. 1968’de, La Bombonera’daki 1-0’ın rövanşında fark bekleyen İngilizlere karşı, Juan Sebastian Veron’un babası Juan Ramon Veron’dan gelen kafa vuruşu Old Trafford’u sessizliğe gömer. 1-1’lik skorla Kıtalararası Kupa da katılmıştır koleksiyona. Ertesi yıl Nereo Rocco’nun Milan’ına, sonraki yıl Ernst Happel’in Feyenoord’una kaybederler.

Zubeldia, takımın yıldızının takım oyunu olduğu bir ekibi yaratan ilk teknik direktördür denebilir. Takımında her oyuncunun özel bir rolü vardır ve dakik bir biçimde uygulanmalıdır. Bütünün, parçaların tek tek toplamından çok daha büyük olması gerektiğinin farkındadır. Arrigo Sacchi gibi “Eğer organize değilseniz, 10 kişi bile olsanız organize olmuş beş kişiye gol atamazsınız” deyip uygulamalı ispatı için topu oyuncularının önüne fırlatmış mıdır bilemiyoruz ama “birlik bizim gücümüzdür” düsturunu oyuncularına da kulübüne de aşıladığını biliyoruz.

Dönemin basını, “laboratuar gibi” diyerek tanımlamış Estudiantes’in antrenman sahasını. Bugün bize ilkel bile gelebilir ama o yıllarda “zamanının ötesinde” olduğu kesin. Sırrı, biraz da o güne kadar pek kimselerin üzerinde durmadığı detaylara odaklanmasında belki. Takımına düzenli olarak “duran top” çalıştıran ilk antrenör olarak gösterilir. Çalışılmış frikik varyasyonları onlarla başlar. Korner atarken rakip kaleciyi önüne bir adam dikip perdeleyerek hareket alanını kısıtlamak da Zubeldia’dan çıkmış bir fikir. Bilardo’nun “finalde iki korner golü yemelerinin, Zubeldia’nın öğrencisi olarak canını özellikle sıktığını” söylemesi, boşuna değil. “…(finalin son dakikalarında)Hatırladığım, çoğunlukla Zubeldia’yı düşündüğüm. Biri omzuma dokundu, Beckenbauer tebrik ediyordu. Kutlayamıyordum çünkü iki kafa golü atmalarına inanamamıştım. Soyunma odasına indiğimde devlet başkanımız Alfonsin de oradaydı, kendisiyle konuştuk. …Otele gittim. Tüm oyuncular gerçekten mutluydu, bense kendimi bir odaya kapattım. Kornerden yediğimiz iki gole çok kızmıştım.”

Gerek oyun içinde, gerek rakip serbest vuruş kullanırken savunmanın ani öne çıkışlarla rakibi ofsayt tuzağına düşürmesi yine Zubeldia’nın futbola kattıklarından. Basketbolda “Yugoslav Faulü” olarak adlandırılan, futbolda başlangıçta pek hoş karşılanmayıp “antifutbol” etiketi yapıştırılsa da günümüzde her takımın uyguladığı; rakibi, tehlikeli olabilecek karşı atağı başlatamadan durduran fauller de Zubeldia ile taktiklerin parçası olur. Eski hakemleri, oyuncularını kurallar hakkında eğitmeleri için tutar. “Kural kitabındaki boşlukları” anlatmalarını istediği iddia edilir. Tek oyuncuya iki kişi ile adam markajı uygulaması da Zubeldia’ya atfedilenlerden.

Çağdaşları ve kendisinden öncekilerden farklı olarak rakiplerinin yalnızca maçlarını değil, antrenmanlarını da bizzat izler. Ancak Zubeldia’nın notları, Sepp Herberger’in meşhur defterinden biraz farklıdır. Rakip oyuncuların özel hayatlarına ait bilgiler de yer alır defterde. Mourinho da bir dönem yapmakla suçlandığı gibi, bu bilgiler maç içinde rakibi kışkırtmak için kullanılacaktır. Rakibin oyununa, kendisinden önce rastlanmayan özel bir ilgi gösterir ve detaylı karşı taktikler geliştirir. Bizde, nedense herkesin mutlaka öncelikle yapması gereken şey olduğu düşünülen “rakibe göre kadro yapmak ve oynamak” ekolüne giden yolun yaratıcısıdır denebilir. Bunun için takımına özel antrenmanlar yaptırır. Belirtmeden geçmeyelim, futbola “günde çift idman” uygulamasının da Zubeldia ile girdiği yazılıdır birkaç yerde. Herkesin kendi takımının oyunuyla ilgilendiği bir futbol devrinde rakibin yaptıklarına verdiği önem, O’nu Mourinho ve Benitez gibi taktisyen yönü öne çıkan teknik adamların atası yapar.

Takımları her zaman son derece sert ve saldırgandır. O’nu sevimsiz kılan bir yönü de takımlarının “sertlik” konusunda hiç çekingen davranmaması. Maçlarında kaş açılmaları, kafa yarıkları, burun kırıkları adettendir. “Bu maç karakolda biter” lafını sıkça söyletmiş olabilir(Gerçekten de karakolda biten, soyunma odasından toplanıp gözaltına alındıkları bir maçları vardır, bir ara ayrıca anlatırız).

1970, dört yıllık molanın başlangıcıdır. Dönüş, San Lorenzo’nun başında ve yine şampiyonlukla olur. Racing Club macerasının ardından soluğu Kolombiya’da alır. 1976 ve 1981’de şampiyonluk görür. 17 Ocak 1982 günü, 54 yaşındayken bir kalp krizi sonucu Kolombiya’da hayatını kaybeder.

Kimileri pek sevmese de, kimileri makyavelizmi futbola sokmakla suçlasa da Zubeldia’nın, “teknik direktörlük” mesleğine ve futbola kattıkları inkâr edilemez. Birçok yeni uygulamayı başlatmış, pek çok noktada rutinin dışına çıkıp yeni ufuklar açılmasını sağlamış, kendisinden sonra gelenlere yüklü bir düşünsel miras bırakmıştır.

Başlangıç için O’nu seçtik. Belki Estudiantes’teki öğrencilerinden Carlos Bilardo ve Raul Madero’nun Buenos Aires Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu olmalarının da etkisiyle, futbolcuların maçtan önce ısınmaları da Osvaldo Juan Zubeldia ile başlamıştır. Bizim ısınmamız da öyle olsun.

İSMAİL ŞAYAN

Yer Altında Futbol

2010-10-15T11:46:00.001+03:00

Omar Reygadas 56 yaşında, Şili'li ve 5 çocuk babası bir dul. 34 yıllık da maden emekçisi. 70 gün önce hayatında 3. kez göçük altında kaldı. Hipertansiyon ve şeker hastası olarak yerin yaklaşık 700 metre altında, haftalarca yaşam savaşı verdi. Dün o savaşı kazandı ve günler sonra ilk defa gökyüzünü gördü. Kameralara sevinçle gülümserken elinde Colo Colo bayrağı vardı. Futbolu bazen bilmek yetmez hissetmek gerekir, taraftarlığı ise anlamak değil yaşamak gerekir.

Yobo Öncesi ve Sonrası Fenerbahçe

2010-09-11T16:56:00.005+03:00

Yobo'nun stoper nitelikleri aşağıdaki yazıdan az çok anlaşılmıştır ama yapacağı katkı hakkında öngörüde bulunabilmek için bunları Fenerbahçe'nin birikmiş sorunlarıyla ve mevcut yapısıyla eşleştirerek detaya inmekte fayda var.

Geçmişten Bugüne Fenerbahçe

Fenerbahçe gibi sürekli kazanma baskısı yaşayan ve kazanırken de kaliteli ve keyifli hücumun beklendiği hedef kulüpler için dominant bir oyun tarzı şart. Trend oyunda dominasyonun sağlanması için üç koşulun sağlanması gerekiyor. Topa hakim olmak, kaleyi kaleden uzakta savunarak oyunu olabildiğince dar alanda oynayabilmek ve hücum pres.

Fenerbahçe topa hakim olunan pas oyununun temelini Daum'un ilk döneminde atmış ve belirli oranda başarılı olmuştu. Topun kaptırıldığı zamanlarda rakip yarısahada Serhat, Tuncay ve devre arasında takıma katılan Nobre ile başlayan, Aurelio ve Serkan ile de ortasahadan desteklenen hücum pres sayesinde de takım tempo üretebiliyor ve kendisinden daha vasıfsız takımlar karşısında tartışılmaz bir hakimiyet kurabiliyordu. Appiah ve Anelka transferleriyle bu hakimiyet, Galatasaray ve Beşiktaş gibi ligin diğer hedef takımları karşısında da tartışılmaz bir boyuta ulaştı. Avrupa'da karşılaşılan daha nitelikli takımlar karşısında ise Servet - Luciano tandeminin yavaşlıkları hücumun ideal genişlikte oynanmasını engel oluyor ve Fenerbahçe özellikle deplasmanlarda pasifize olsa da; iç sahada bu ikilinin duran toplarda ürettikleri, Luciano'nun topla olan çıkışları ve Aurelio'nun efsaneleşen enerjik oyunu sayesinde Fenerbahçe Şampiyonlar Ligi'nde o döneme kadar ki en yüksek puan toplamayı başarıyordu. Daum deplasmandaki Manchester United maçı hariç takımın bu yapısı üzerinde fazla deney yapmadı. United deplasmanında, Fatih Akyel'i hızından ötürü bekten merkeze kaydırıp savunmayı öne çıkararak, rakibini kendi yarı sahasına yaslamak gibi fazla cesur bir hayale daldı. Fatih Akyel'in stoper oyununu bilmemesi, teoride savunmayı güçlendirmek için geçilen ve sezon boyunca hiç denenmemiş 3'lü düzeni takımın oynayamamasının sonucu skorborda 6-2 olarak yansımıştı.

Zico'nun ilk senesi futbolun tekniğinden çok hocanın liderliği ve kulübün 100.yılından gelen mental güçle anlatılabilir. 2. yıl normalleşen kulüpte Semih'in merkez forvete geçişi ve Deivid'in sağ kenara yerleşmesiyle takımın pas kalitesi bir kademe daha gelişirken; 4-2-3-1'in forvetleri Deivid, Uğur, Alex ve Semih'in hücum pres yerine topun arkasına geçerek bekleyen tarzları, pres yükünu tamamen göbekteki Aurelio ve Deniz'e bindirdi. Takımın temposu bu yüzden düştü. Fakat öte yandan, Lugano ve Edu ikilisi ile savunma göbeğinin sınıf atlaması ve Edu'nun liderliğinde, takımın kaleden uzaklaşarak yaptığı savunmanın ideale yakın hücum genişliği sağlamasıyla, Fenerbahçe karşısında kim olursa olsun oyunu domine edebiliyordu. Rakiplerin oyun oynama isteğiyle verdiği boş alanlar da hücumun akmasına yardımcı oluyordu. Fenerbahçe bu nitelikleriyle Avrupa'da iyi hücum eden, fakat hücum pres zaafından ötürü kalesinde kontra goller görebilen zevkli bir takım oldu. Ligde ise hücum pres eksikliği, oyunu sürekli kendi sahasında kabul etmeye alışmış Anadolu takımları karşısında zaaf olmaktan çıkıyordu. Velakin rakiplerin boş alan bırakmaması ve hücum hattının yavaşlığı, takımın akıcılığı ve üretkenliğine ket vurarak, özellikle küçük maçlarda gol kısırlığı ve sürpriz puan kayıpları yaşatabiliyordu.

Aragones döneminde Deivid'in sakatlanması, Aurelio'nun ayrılıp yerinin doldurulamayışı ve Güiza/Semih tercihi önce takımın top hakimiyeti ve pas kalitesini düşürdü. Alex sırf bu yüzden ortasahaya yaklaştırıldı ama çözüm olmadı. Üstüne Edu'nun sakatlanmasıyla savunma kaleye yaklaştı ve hücum genişliği iyice arttı. Takımın hem fizikel kalitesinin hem de süratinin Josico, Maldonado ve Güiza ile sıfırın altına düşmesiyle kulüp son 5 sezondaki en kötü neticeleri elde etti.

II. Daum döneminde alınan Andre Santos ve Cristian takviyeleri ile Fenerbahçe yeniden topa hakim olmaya başladı. Edu'nun yerinin dolmayıp hantal ve dengesiz Bilica ile yola çıkılması hücum genişliği probleminin olduğu gibi kalmasına neden oldu. Lige 8'de 8 ile başlanmasına rağmen Fenerbahçe sahada yeterince dominant ve yetkin görünmüyordu. Andre Santos ve Cristian'ın düşen formları, Emre'nin sakatlık ve kartlarla süreksizleşen oyunuyla takım halinde uzun sürecek bir gerileme dönemine girildi. Bu süreçte Colin Kazım'ın disiplin sorunları sebebiyle takımdan aforoz edilişi ve Uğur'un da sakatlık yüzünden takımdaki yerini kaybetmesi, Daum'un oyunu dominasyon üzerine kurma ısrarını kırdı. Selçuk'un 11'e girmesiyle Fenerbahçe zamanında Parreira ile oynadığı, bu yaz da Dünya Kupası'nda Hollanda'nın temsil ettiği, geniş alanda tek yaratıcı üzerine kurulmuş ( Sneijder/Alex), sabır timsali bir oyuna geçiş yaptı. Düşük skorlu, keyif vermekten uzak ama kazanan bir takım oluştu. Fenerbahçe bu karakteriyle şampiyonluğu son haftaya kadar kovaladı.

Aykut Kocaman Dönemi

Aykut Kocaman gelir gelmez ilk iş olarak yavaşlayan kanatları hızlandırarak dominant bir oyuna geçmeyi denedi. Hantallık abidesi Lugano & Bilica tandeminin kaleye yaslanması, beklerin onlara uymak yerine hücum karakterlerinden taviz vermeyerek ortasahaya kadar çıkışları, tandemin kademe kaygısıyla yatayda açılmasına ve Cristian'ın liberolaşmasına sebep oldu. Emre'nin de önlenemez hücum pres güdüsüyle rakibi kendi sahasında karşılaması, 4-2-3-1'de yatayda aynı hat üzerinde paralele yakın oynaması gereken Cristian ile Emre'yi dikeyde aynı hat üzerinde bıraktı. Karşımıza da ortasahada 20 metrelik koca bir deliğin olduğu şu yukarıdaki gudubet ve hayli geniş saha yerleşimi ortaya çıktı. Fenerbahçe'nin bu klişeleşmiş 5 + 5 dizilişten bile daha saçma yerleşiminde, neredeyse 80'lerin süpürücüleri gibi oynayan Cristian gittikçe kifayetsizleşti. Emre'nin o deliği kapatmak için çırpınarak her maç adale çekmesiyle yerde sık sık kıvranması takım içinde bir ritüel haline geldi ama tek başına Emre yetmedi. Ortasahadaki deliği hep rakipler yamadılar. Trabzonspor gibi kapasiteli takımlardan tutun da Manisaspor gibi vasıfsız takımlara kadar istisnasız her rakip, biraz hızlı top çevirdiği an Fenerbahçe'nin içinden geçmekte zorlanmadı.

Bu sakil görüntüden haliyle hücum da etkilendi. Fenerbahçe, ortasahada Cristian ve Emre'nin birbirinden kopuk görüntüleri ve Lugano & Bilica tandeminin top kullanma becerisinin olmayışları sebebiyle geriden oyun kurmayı güçleştirdi. İş beklerin üzerine yıkıldı. Açıkta oynayan Özer/Stoch & Mehmet Topuz beklerin bu görevlerini kolaylaştırmak ve Andre Santos ile Gökhan Gönül'e kulvar açma güdüsüyle birer kenar oyuncusundan ziyade ortasahada oynayan bir iç oyuncusu gibi davrandılar. Ortasahadaki derin boşluk da bu karaktere çanak tuttu ve bu ikilinin merkeze yaptığı toplu/topsuz, başıboş ve taktik planın parçası olmaktan uzak katlar kanat hücumlarının sürekliliğini ve kalitesini düşürdü. Sol bekte oynayan Andre Santos'un fazla kilolarıyla gelen formsuzluğu kanat hücumlarının bütün yükünü Gökhan Gönül'e bıraktı.

Göbekten hücum etme çabalarında ise Alex ve Emre'nin Lugano - Bilica - Cristian üçlüsüne yaklaşarak takımın toplam mesafesini kısaltma çabaları da fark yaratamadı. Açıklar ortadaki boşluk dolunca kendilerini çizgiye attılar ve yukarıdaki senaryoda ortasahada Emre - Cristian arasında oluşan boşluk bu kez Alex - Niang arasında oluştu. Fenerbahçe oyununun merkezini rakip yarısahaya çekemeyerek hücumda hiçbir şey üretemeyen bir takım oldu. Bakınız PAOK maçı.

Yobo Etkisi

Futbolda dizilişler her zaman çok önemlidir. Oyunun teknik gelişimi açısından ar-ge zeminidir ama yukarıda altı çizilen nitelikler yerleşmediği sürece pek de fazla anlam ifade etmezler. Fenerbahçe gerideki Lugano & Bilica ikilisiyle istediği dizilişi oynasın rakiplerine dar alanda dominasyon kurma ihtimali çok düşük bir takım. İlerideki Stoch & Dia & Niang üçlüsünün karakteristiğiyle de çok çok olabileceği iyi bir kontra takımıydı. Alex'e de o hızlı kontra oyunu içinde yer bulmak pek kolay olmayacaktı. Alex'in dakikalarının azalması Aykut'un meydan okumaları olmasa dahi bu düzende sürpriz olmayacaktı.

Yobo transferi, tek başına kendisinin sahip olduğu atletik ve mental yetenekler sayesinde, Fenerbahçe'deki buna benzer ikilemleri ortadan kaldırabilecek ve hem dominant hem de hızlı bir takım olmasını sağlayabilecek çok değerli bir hamle.

Yobo, 190 boyundaki bir savunma oyuncusunda pek kolay rastlanmayacak eşsiz hızı ve çevikliğiyle tandemin hamle üstünlüğünü bir seviye yukarı çekecektir. Lugano & Bilica ikilisinde olmayan bu beceri yüzünden kaleye yaklaşan savunma, öne çıkarak kalenin kaleden uzakta savunulmasına ve sahada şu ana kadar görmediğimiz kompakt yerleşimin oluşmasına imkan verecektir.

Savunmanın öne çıkışının tetikleyeceği unsurlardan biri beklerin kademesi için açılan, Bilica'yı sol stoperlikten zaman zaman sol bekliğe kaydıran, Cristian'ı da liberolaştıran yerleşimin yok olarak rolleri netleştirmesi. Stoperlerin kanat bekleriyle, Cristian'ın da Emre ile arasındaki boşluğun makul seviyeye çekilmesi; Fenerbahçe'de bu sezon pek şahid olamadığımız yardımlaşmanın oturmasına katkıda bulunacaktır.

Bu gelişimden pozitif etkilenecek oyuncuların başında da Cristian geliyor. Aurelio ve Appiah gibi ikili mücadeleden ziyade alanı tutarak zekasıyla top çalan Cristian, mevcut yapıda hem ortasahanın hem de savunmanın merkezindeki delik yüzünden olması gerekenden daha fazla alanı kontrol etmek zorunda kalıyor ve bunu yapabilmek için tandemin içine kadar giriyor. Top çalma rakamları istatistik kağıdında çok gözükse de bu yeterli olmuyor ve Brezilyalının temastan kaçınan, hücuma destek vermeyen oyunu göze batıyordu. Yobo'nun katkısıyla modern bir görünüme kavuşacak saha içi yerleşimi Cristian'ı hayli rahatlatacaktır.Geldikten sonra sergilediği birkaç haftalık performansıyla " bu forma altında gördüğüm en iyi önlibero olma yolunda" ümidini yeniden yeşerteceğine dair inancım var. Yobo ile oluşacak yeni takımda Cristian'ın daha dar alanda, daha özgür bir yapıda enerjisini maksimum kullanarak hem savunmadaki görevlerini optimum düzeyde yapması hem de pas kalitesi ve uzaktan ut becerisiyle hücuma daha fazla destek vermesi olası.

Emre de daha az yorularak, toplu ve topsuz katlarında daha verimli olabilir. Şok presini daha sık ve etkili kullanılabilir. Şu haliyle, ortasahadaki boşluk yüzünden rahatlıkla açıkların kademesine giren rakip içler artık Emre ve Cristian'ı kontrol edeceği için açıkta oynayan Stoch, Dia, Mehmet ve Özer gibi oyuncular yaratıcılık kapasitelerini daha fazla sergileyebilir. Alex tek taraflı oyununa daha fazla odaklanabilir. Niang daha fazla pozisyona girebilir.

Bir tek Yobo'nun takımı olumlu anlamda bu kadar tersyüz edebileceğini düşündüğüm için beni fazla iyimser bulabilirsiniz. Yazıyı, geçmişten gelerek yaşanılan temel sorunları da yedirerek, bu kadar uzun tutmamın sebebi; transferden gözü dönmüş subjektif bir taraftar yorumu olmadığının idraki için. Geçen sezon Yobo'nun hızından çok şey götürmediyse eğer, olasılık olarak yazdığım teorik gerçekler zamanla kendini sahada pratikleştirecektir.

Bu akşam Kayseri maçında bu gelişimin ilk adımlarını göreceğimizi düşünüyorum.

Not: İlk 2 çizimde farkında olmadan 7 yabancı yazmışım. Tekrar çizmek zaman aldığı için değiştirmedim. Kombinasyonu size bırakıyorum, isimler değişse de 4-2-3-1'de görünüm değişmiyor nasılsa.

Kayserispor maçı sonrası edit: Bu kadar kararsız ve kifayetsiz bir teknik direktörle, bu derin ve parçaları birbirine uyan kadronun bile başarıya ulaşması zor. Aykut Kocaman'ın takımı dizilişlerin ötesinde alan paylaşmayı, pas almayı ve yardımlaşmayı bilmiyor.

Joseph Yobo

2010-09-01T22:45:00.007+03:00

Joseph Yobo hafızalarımızda cevval bir defans oyuncusu olarak kazılı. 1996 yılında, Nijerya'nin Rivers Eyaleti'nin başkenti ve ülkenin de en büyük 5. şehri olan Port Harcourt'ta, Sharks takımında başladığı kariyerinde ise bir forvetti. Nijerya'da profesyonel olmadan, ligde hiç forma giymeden, Fransa'da Auxerre forması giyen ağabeyi Albert'in ayak izlerini takip ederek Belçika'ya gitti. 1998-99 sezonunun başında Standard Liege'den kontrat aldı. İlk sezonunda hiç forma giymedi. Yazın, Nijerya'da düzenlenen 1999 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası'nın grup maçlarında Aghahowa ve Babangiga'nın yedeği olarak kulübede bekledi. Eleme turlarında oynanan İrlanda Cumhuriyeti ve Mali maçlarında ise ilk 11'de sahaya çıkmasına rağmen ilgi çekmeyi başaramadı.

Joseph Yobo'nun 20 yaşına geldiği halde ışık vermeyen kariyerinin parlamaya başlamasında, Türkiye'nin çok yakından tanıdığı birinin aklı var. Fenerbahçe ve Galatasaray'da çalışmış, Hırvat teknik direktör Tomislav Iviç; Yobo'nun gol atmak için fark yaratmaktan çok uzak olan tekniğine eğilmek yerine hızından, gücünden ve cesaretinden daha fazla faydalanmak adına ince bir ayar yaptı. Joseph Yobo'yu en uçta bir forvet olarak değerlendirmektense en geride bir sağ bek olarak denedi ve başarılı oldu. Yobo profesyonel olarak ilk kez piyasaya çıktığı 2000-01 sezonunda Standard Liege formasıyla 30 maç oynadı. O dönem Liege'de sağ stoper olarak oynayan Daniel Van Buyten'in sağlam fakat ağır oyunu Yobo'nun eşsiz fiziksel yeteneklerinin sivrilmesi için ideal ortamı oluşturdu. Hızı ve çabukluğuyla yaptığı kademelerin yanı sıra sağ çizgide enerjisiyle ürettiği tempo sayesinde ilk defa Nijerya Milli Takımı'na seçildi.

Sezon bittiği zaman planları arasında ilk olarak muhtemelen Standard Liege'in vazgeçilmezi olmak vardı ve bu esnada Fransa'da olan gelişmelerin kendisini ilgilendirdiğini şüphesiz düşünmüyordu. Marsilya Başkanı Bernard Tapie teknik direktör Javier Clemente'yi 2000-01 sezonunun bitimine 4 hafta kala kovarak, yeni sezonda yerine kulübü ele geçirdiği yıllardan göz ağrısı olan Tomislav Iviç'i getirdi. Iviç'in ilk icraatlarından biri de eski öğrencisi Joseph Yobo'yu Marsilya'ya almak oldu. Fransa Ligi'nin üst düzey sertliği ve taktik yapısıyla birlikte, Iviç'in gözetiminde savunma altyapısını her gün daha fazla geliştiren Yobo, ilk sezonunda Marsilya'da 23 kez forma şansı buldu ve Nijerya'nın 2002 Dünya Kupası kadrosuna seçildi

Nijerya'nın Dünya Kupası'nda Arjantin, İngiltere ve İsveç'in yer aldığı ölüm grubuna düşmesi ülkenin şanssızlığıydı ama Joseph Yobo müşkülden fırsat yaratmayı başardı. Sağ bek olarak oynadığı turnuvada Nijerya'nın kupada Aghahowa ile bulduğu tek golün asistini yaptı. Daha da önemlisi Batistuta, Claudio Lopez, Henrik Larsson, Ljungberg, ve özellikle Michael Owen gibi rüştünü ispatlamış hücumcular karşısında çok dikkat çekici ve kendine güvenen bir oyun sergiledi. Transfer sezonunda da - zamanın en şatafatlı ligi olan Serie A ve İngiltere Premier Ligi'nden Arsenal ve Juventus gibi devler başta olmak üzere - birçok önemli kulübün radarına girdi.

Joseph Yobo yarışını kazanan Everton oldu. Merseyside'ın underrated mavilerini ayağa kaldırma amacı güden hazırlanan projeyi yönetmesi için göreve gelen genç teknik direktör David Moyes'un ilk transferi olarak, satış opsiyonuyla birlikte 1 yıllığına İngiltere'nin yolunu tuttu. Premier Lig için yeterli olan atletizmi ve temposu sayesinde Everton'daki ilk maç tecrübelerini, kariyerinde aşina olduğu sağ bekte yaşadı. David Moyes'un gençleştirme projesi kapsamında Tony Hibbert'ın ortasahadan beke evriminin tamamlayarak sağ kenara geçmesi, Yobo'ya kariyerinde bir başka yol açtı. Stubbs ve Weir'in tandemdeki yerini zorlamaya başladı ve kısa zaman içinde de Weir'i kulübeye yollayarak Stubbs ile savunmada çok iyi bir ikili oldular. Everton sezon sonunda Yobo'nun satın alma opsiyonunu işletti ve transferi sürekli kıldı. Stubbs'ın 2004-05 sezonunun sonunda takımdan ayrılışına kadar tandemi kimseye bırakmadılar. Bu süreçte Everton yıllar sonra Big 4 arasına girdi ve Şampiyonlar Ligi vizesi aldı. 2005-06'da ilk geldiği zaman kulübeye yolladığı David Weir ile 1 sezonluk geçici partnerliğin ardından, 2006-07'de Lescott transfer edildi. Yobo, gerek Lescott ile gerekse de Lescott'un sol beke geçtiği dönemlerde rotasyona giren Jagielka ile Everton'un tandemdeki vazgeçilmezi olmaya devam etti. 2006-07 sezonunda Everton'un oynadığı 38 lig maçının tümünde 90 dakika forma giydi. Kulüp tarihinin en çok forma giyen yabancı oyuncusu ve ilk Afrikalı kaptanı olarak da tarihe geçti. 2008-09 sezonunda da 5 yıllık yeni ve dolgun bir kontrat aldı.

Yobo için işlerin kötü gitmeye başladığı sezon tam da bu kontratı imzalamasının ertesine denk gelir. 2008 Temmuz'unda kardeşinin Nijerya'da kaçırılmasından sonra sahada açıkça gözlenebilecek odaklanma sorunları, dizi ve aşil tendonundan yaşadığı sakatlıklar ve Lescott'un 2009-10 sezonunun başında City'ye transfer oluşunun ardından alınan Distin ile Senderos'un rotasyonda etkin oluşları, Yobo'nun önceki sezonlardaki dakikalarından çaldı. Ligde ortalama 30 maç oynamasına rağmen, geçtiğimiz sezon sadece 17 kez forma giydi ve süreç onu İngiltere içinden de talipleri olduğu halde Fenerbahçe'ye getirdi.

Yobo'nun stoper oyununda en yetkin olduğu alan kaleyi kaleden uzakta savunmabilmesi. Bunu eşsiz hızı ve çevikliğiyle yapıyor. Öyle ki, Everton'un en başarılı olduğu 80'li yılların ortalarında, ligde ve Avrupa'da kupalar görmüş old-school taraftarlar arasında kendisine, o takımın idol stoperlerinden Kevin Ratcliffe yakıştırmaları dahi yapıldığı vakidir. Kevin Ratcliffe için şunu bilmeniz yeterlidir. 1992 Barcelona Olimpiyatlarında altın madalya kazanan 100 metre sprinteri Linford Christie'yi, Londra'nın güneyindeki bir barda düelloya davet ettiği ve kazandığı söylenir. Yobo bu derece tartışılmaz bir sürata sahip.

Topu kullanmakta vasatı aşmaz, sadece önünde boşluk bulabildiğinde sağ bek günlerinden kalma alışkanlıklarıyla kat edebilir. Kaleye yaklaştığında da sakarlaşabiliyor ama selefinin Bilica olduğu düşünülürse bu konuda pek fazla dikkat çekmeyecektir. Velakin hızının yanına eklediği üstün fizik gücü ve hava hakimiyetiyle, Aykut Kocaman'ın deyimiyle Fenerbahçe'deki birikmiş birçok soruna ilaç olacaktır. O sorunlara ve Yobo'nun bunların çözümündeki üstleneceği role yarın bir daha ki postta değineceğim. Yobo için hayırlı olsun demeden önce mental olgunluğuna dair de birkaç not düşelim. Nijerya'da büyüdüğü mahalleden ve aynı zamanda milli takımdan arkadaşı George Abbey'in deyimiyle; asla oldum demeyen, sürekli gelişime odaklı ve takım arkadaşlarını cesaretlendiren lider bir karakter. Bu liderliği kendisine hem Everton'da hem de Nijerya Milli Takımı'nda kaptanlık görevi verilerek de tescillendi.

Ayrcıa ülkesi Nijerya'nın sosyal sorunlara arkasını dönmeyen, fakir gençler için kazandıklarından bir fon oluşturup gelişimleri için projeler üreten, onları takip edecek kadar hassas bir insan. Emre olayından bildiğimiz dürüstlüğü de malum ve bütün bunlar Yobo'nun ülkesindeki her kesimden neden büyük saygı gördüğünün kusursuz parçalarını oluşturuyor.

Umarım aynı saygıyı Türkiye'de de görür ve Fenerbahçe'de başarılı olur.

Hayırlı olsun.

www.macyazilari.com

2010-08-25T19:00:00.004+03:00

Türkiye'de futbol yorum programlarının çoğunun lig maçından daha fazla izlendiği, maç yorumcularının teknik direktörlerden daha fazla itibar gördüğü, daha çok tanındığı ve daha fazla para kazandığı bir dönemde yaşıyoruz. Öyle ki; şöhretli eski futbolcular jübile yaptıktan sonra teknik direktör olmak yerine ulusal kanallarda birer koltuk, ulusal gazetelerde birer köşe kapıp maç yorumu yaparak kariyer edinmeyi tercih ediyorlar.

Bu mesleğin bir okulu ve yazılı standartları yok ama bir odağı var. MAÇ. Esas olan maçı yorumlamak, maçı yazmak. Türkiye'de ise gelenek maçı bir kenara bırakıp kulüp yönetimlerinin, teknik direktörlerin, futbolcuların, hakemlerin ve hatta taraftarların teknik sosyal, psikolojik ve ekonomik açıdan doktora yapmış bilirkişi edasıyla yorumlanması. Maç hakkında görsel ve yazılı basında karşılaşacağınız yorumların kapsadığı alan incir çekirdeğini dolduracak kadar ya var ya yok.

Maç ile yapılan kritiklerin ortak özelliği ise normatif olması. Yorumcu ve yazarlarımızın birçoğu futbol sezonu boyunca maçları kendi ideal futbol algı ve doğrularına göre izleyip ona göre yorumluyorlar. Eh, haliyle maçları izleyememiş insanların ertesi gün televizyon ve gazetelerde yorumculardan maç hakkında öğrendikleri ise aşağıdakiler oluyor:

* Teknik direktörlerin hangi diziliş ve taktikleri kullanması gerektiği, kimi değiştirip oyuna alması gerektiği,
* Futbolcuların hangi mevkide hangi görevle oynaması gerektiği,
* Hakemin hangi kararı vermesi gerektiği,
* Taraftarların hangi dakikada nasıl ve ne tür tezahürat yapması gerektiği,
* Yönetimlerin ne kararlar alması gerektiği,

Bunların hiçbiri değersiz görüşler değil ama odak olmaktan ziyade normatif ve öznel yorumlar.

Oysa maç yorumculuğunda esas, dayanağı olmayan, doğruluğu kanıtlanamayacak varsayımsal bir yöntemle maçta olması gerekenleri değil; maçta olanları, sıradan bir futbol izleyicisinin gözden kaçırdığı detayları, bilmediği teknik konuları somut veriler ve görsellerle anlatmaktır.

Maç Yazıları sitesinde bilgimizin el verdiği ölçüde bunu yapmaya çalışacağız.

* Teknik direktörlerin maçta hangi diziliş ve taktikleri kullandığını, oyuna nasıl müdahale ettiklerini,
* Futbolcuların hangi mevkide hangi görevle oynadığını,
* Hakemin ne kararlar verdiğini,
* Taraftarların maça nasıl katıldığını,

vb. maçla ilgili birçok detayı somut veriler, görseller ve hikayeler eşliğinde öğrenmek ve tartışmak isteyenleri bekliyoruz.

Credit

Mamadou Niang ve Fenerbahçe

2010-08-15T20:16:00.009+03:00

Mamadou Niang bugün İstanbul'a geldi ve kontrata bağladığı 4 senelik macerasına ilk adımını attı. Niang transferi, Fenerbahçe'nin Nobre'nin gidişinden sonra ayyuka çıkan santrfor problemine çözüm olması için alınan 4. oyuncu. Kulüp Anelka, Kezman ve Güiza'dan alamadığı katkıyı ve verimi bu kez Niang'ın ayaklarında arayacak. Elimizin altında plütonyum ile çalışan ve saatte 88 mile çıkabilen bir DeLorean olmadığı için ne kadarını bulacağını bilmek şu an için imkansız, ancak tahminde bulunabiliriz. Doğruya en yakın tahmin için de Niang'ın oyuncu karakteriyle Aykut Kocaman'ın oyun karakterinin nerede buluşacağını kestirmek şart.

Mamadou Niang'dan başlayalım. Kezman ve Güiza'nın hem toplu hem topsuz oyunda Türkiye liglerinin fizikselliği içinde eriyip gitmesini hatırladığımızda, Senegalli'nin Aykut Kocaman tarafından tercih edilmesindeki en önemli faktörlerin güçlü fiziği, atletik yetenekleri ve top taşıma özelliği olduğu aşikar. Bu ligde tutunmak ve devamlılık sağlamak için futbolcuların ya fiziksel defolarının minimum olması ya da Alex, Kewell gibi çok özel bir futbol zekasına ve tekniğine sahip olması şart. Niang teknik olarak üst düzey yeteneklerle donatılmış bir futbolcu değil ama bu ligin fiziksel şartlarına maksimum ölçüde uyum gösterecek atletik yeteneklere sahip. Ligue 1'in benzer şartlarında bu açıdan hiç sırıtmadı. Üstelik inatçı ve vazgeçmeyen bir karakteri de var. Marsilya'da 5 sezon kalabilmek de başka türlü mümkün değil zaten. Niang baskı altında oynamayı, kendi göstermeyi fazlasıyla tecrübe etmiş bir oyuncu. Dolayısıyla, Kezman ve Güiza'nın duygusallığıyla birleşen fiziki yetersizliğin sonucunda sahada gördüğümüz 'help me' haykırışlarını ve bakışlarını Niang'da görmeyeceğimizi söylemek yanlış olmaz. Yaşından bağımsız olarak Niang'ın sahadaki kullanım ömrü seleflerine göre daha fazla olacaktır.

Gol atmak ve verimli olmak için bunlar yeter kıstas mı ? Değil tabi. İşin bir de teknik boyutu var. Niang'ın Aykut Kocaman'ın şablonunda üstleneceği rol başarısı için kilit. Aykut Kocaman ister Alex odaklı 4-2-3-1 ister Alex yoksunu 4-3-3 tercih etsin, Niang'ın sahadaki konumu ilk etpata merkez forvet, yani 9 numara olacak. Atletik yetenekler bu pozisyonun yıpratıcılığı için olmazsa olmaz ama hakkını vermek için başka nitelikler de gerektiriyor. 9 numaraların en temel görevlerinden biri bitiriciliğin yanı sıra açıkların ve ortasahanın hücuma katılması için boş alan yaratmak ve o boşlukları işletecek pas yeteneği sergileyebilmek. Niang yılmaz karakteriyle ne kadar mücadele ederse etsin 9 numaranın oyuncusu değil. Tam aksine, kariyeri boyunca parladığı anlar dış forvet olarak 9 numara rolünü üstlenen oyuncunun yarattığı boşluklardan faydalandığı ve atletizmini değerli kıldığı dönemlere denk düşer. Bunun için kariyerini birazcık incelemek yeterli.

Niang'ın ilk elle tutulur performansını 24 yaşındayken, 2003-04 sezonunun ikinci devresinde FC Metz'de kiralık oynadığı dönemde sergiler. Niang kendisinin sol dış, Adebayor'un merkez olduğu düzende 12 maçta 5 gol atar. Adebayor sezon sonunda Monaco'ya, Niang da Strasbourg'a transfer olur. Strasbourg'da merkez rolünü Danijel Ljuboja, dış forvet rolünü ise Niang üstlenir. Ljuboja 15 maçta 7, Niang ise 15 maçta 8 gol atar. Ljuboja devre arasında Paris Saint Germain'e transfer olur. 2004 Afrika Uluslar Kupası'na giden Niang ise, Strasbourg'a döndüğünde Ljuboja'nın merkez forvet rolünde çıktığı 8 maçta sadece 1 gol atar. Strasbourg ertesi sezon Ljuboja'nın yerini Mickael Pagis ile doldurur. Niang bildik mevkisine geçer ve gol sayısını ligde 12'ye çıkarır ve Pagis ile olan işbirliği ile Lig Kupası'nı kazanırlar. Caen'i 2-1 yendikleri maçta ilk golü Niang atar ve adı artık Fransa'nın zirve mücadelesi yapan takımlarıyla birlikte anılır.

Niang yarışını kazanan, Metz'deki hocası Jean Fernandez'in da araya girmesiyle 7 milyon € karşılığında Marsilya olur. Jean Hernandez onu Ribery, Nasri, Lamouchi, Oruma gibi asist ve skor becerisi olan ortasaha oyuncularına güvenerek en uçta oynatır. 2005-06 sezonunun ilk devresinde Niang 14 maçta sadece 3 gol atar. Marsilya devreyi 7. bitirir. Niang'ın istikrarsız son vuruşları ve kaçırdığı goller de eleştiri konusu olur. Jean Hernandez devre arasında Niang'ın eski takım arkadaşı Pagis'i transfer eder. Pagis merkeze, Niang ise dış forvete geçer. Niang ligin kalan yarısında 7 gol bulup sezonu 28 maçta 10 gol ile tamamlarken, Marsilya'nın Ligue 1 klasmanındaki yeri 4.lüktür. Marsilya 2006-07 ve 2007-08 sezonlarında Cisse'nin merkez, Niang ve B.Kone'nin dış forvet oynadığı düzende sezonu 2 ve 3. olarak kapatır. Niang'ın bu sezonlardaki gol ortalaması ise 15'tir. Niang 2008-09 sezonunu Rennes ve Auxerre maçlarında attığı 2 golle açar. Cisse'nin Sunderland'e transfer olmasıyla birlikte, Niang yine merkez rolüne geçer. Devrenin geri kalanını 4 golle tamamlar ve 17. haftadaki Nice maçında kasığından sakatlanır. 2 ay boyunca sahalardan uzak kalır. Marsilya bu sakatlık sebebiyle devre arasında Shakhtar Donetsk'ten Brandao'ya imza attırır. Niang 25. haftada Le Mans maçıyla tekrar sahalara döner ve Brandao'nun merkeze geçmesiyle tekrar dış forvet olarak oynamaya başlar. Sezonun kalan 13 haftasında 8 gollük bir performans sergiler. 2009- 10 sezonunu da aynı rolde 18 golle gol kralı olarak kapatır ve Marsilya yıllar sonra şampiyon olur.

Şu kariyere bakıldığında Niang'ın Fenerbahçe'yi bir seviye yukarı taşıyacak performans göstereceğini söylemek iyimserlik. Ne kadar savaşırsa savaşsın , merkez forvet rolünün altından kalkacak nitelikleri eksik ve bu zaman kadar yapamadığını 31 yaşından sonra yapmasını düşünmek de delilik. Kaldı ki çok daha uluslararası bir ligi ve Şampiyonlar Ligi'ni bırakıp para için, sağlam bir sözleşmeyle Fenerbahçe'ye gelen bir oyuncuyu ekstra işler için motive etmek de kolay olmayacaktır. Katkısı elbette Güiza & Kezman'dan fazla olur ama yaşıyla orantılı düşen fiziğiyle birlikte gitgide sakilleşeceğini; ve hatta Marsilya'da 9 gibi oynatıldığı dönemlerde sergilediği istikrarsız son vuruşlarını burada da sergilemesi ihtimal dahilinde.

Aykut Kocaman'ın sadece Niang'ın değil, Stoch, Dia, Caner, Özer ve Mehmet Topuz gibi benzer mevkide oynayan oyuncuların verimini arttırması ve kaliteli hücum setleri yaratabilmesi için muhakkak bir 9 numara alması veya Semih'i 2-3 sezon önceki formuyla tekrar takıma kazanıdırıp diğerlerini rotasyona sokması şart. Kafasının bir köşesinde 9 numarasız, sürekli hareket eden, gezgin dış forvetlerle oynanan 4-6-0'ın olduğuna eminim ama bunu devamlı oynamak ütopyadan başka birşey değil. Ferguson, Spaletti gibi üst düzey ortasaha oyuncularına ve oyunu 40 metrede oynayan takımlara sahip olan bilgeler bile bu maceradan bir süre sonra vazgeçtiler.

Takımı 60-70 metrede oynamaya iten hantal stoperler ve istikrarsız ortasaha ikilileriyle bu ve türevi şablonlar Fenerbahçe'ye hüzün ve gözyaşından başka birşey getirmez.

Yahoo Premier League Fantasy

2010-08-10T14:14:00.003+03:00

Group ID: 2632

Şifre: 1212

Katılım sınırsız.

Link: http://uk.premiership.fantasysports.yahoo.com/football

Premier Lig önümüzdeki haftasonu başlıyor. Arkadaş arasında 2 senedir oynadığımız bu güzel oyunu sizlerle de paylaşayım istedim. Yahoo'nun başta UEFA ve FA'ın futbol fantezi oyunları olmak üzere diğerlerinden ayrılan niteliği puanlama sistemi. Diğer oyunlar gol ve kartlar dışında oyunun geri kalanını görmezden gelirken, Yahoo'nun oyununda kaleyi bulan şut, başarılı bir orta ya da kapılan top gibi puan kazanabileceğiniz birçok parametre var. Gol atmamış bir forvet veya açık oyuncusu eğer oyunda yeterince aktifse size güzel puanlar kazandırabiliyor. Aynı şekilde yapılan her faul, kaçan penaltı, alınan kartlar da hanenize eksi olarak işleniyor.

Oyundaki diğer bir güzellik gerçekten fantezi yapabilmeniz. Diğer oyunlar size bir takımdan en fazla şu kadar oyuncu alabilirsin diye bir dayatmayla gelirken, Yahoo'da istediğiniz takımdan istediğiniz kadar oyuncu seçebiliyorsunuz. Haftalık transfer sınırı da yok oyunda. İşler kötü gittiyse neşteri elinize alıp dilediğiniz kadar topçuya vurabiliyorsunuz.

İşe ilk olarak oyunun kurallarını okuyarak başlayın, aşağıdaki tüyoları da unutmayın.

* Banko oynayacağından emin olmadığınız oyuncuyu kadronuza almayın. Çünkü sadece 11 kişi seçebiliyorsunuz. Yedek kulübesi yok.

* Takımların muhtemel 11'lerini ve sakatların durumunu gözetmek için kadronuzu Cuma akşam ya da cumartesi sabahı kurmanızda fayda var.

* Başarılı olmak için temel kıstas oyuncuya verdiğiniz parayla aldığınız puanın birbirine yakın olması. 100 milyon sterlinlik bütçeyle haftada 100 - 110 puan alarak genel listede tepeye oynayabilirsiniz. Geçen senenin şampiyonunun hafta ortalaması 112,4.

* Kaleciyi maçını kazanması en muhtemel takımlardan seçmekte fayda var. Yedikleri gollerden bağımsız kaybeden takımın kalecisi -2 puan yazarken, kazanan takımın kalecisi hiç kurtarış yapmasa bile + 4 yazıyor.

* Savunma oyuncularına minimum parayı verin. Kalecilerden farklı olarak takımların yediği gol için onların hanesine - puan işlenmiyor.

* Önliberolardan uzak durun. Gol veya şut atma ihtimalleri çok az ve faul yapıp kart görerek - yazmaları çok olası. Mascherano'nun geçen sene maç başına puan ortalaması 3,85.

* Hamallık yapan santrforlardan uzak durun. Bencil, sürekli kaleye şut atan santrforlardan daha fazla puan alırsınız.

* Yüksek puan alan oyuncunun değerinde hemen ve ani artış olur. Oyuncuları aldığınız fiyattan satıyorsunuz, ama alırken artış gösteren fiyattan alıyorsunuz. Underrated ve overrated ayrımını iyi yapmak ve doğru seçimde bulunmak için alışveriş esnasında oyuncunun son haftaki formuna değil birkaç haftalık formuna bakmakta fayda var.

* Çift fikstür haftalarında takımı kötü bile olsa daha fazla maç oynayacak oyuncuları tercih edin. Çok maç çok puan.

Bol Şanslar...

Ocakbaşı Ustası Deco

2010-08-10T04:12:00.004+03:00

Beyoğlu'na getirip, Zübeyir'de ocakbaşına koysan kimse farketmez. Brezilya yarıyor adamlara.

Issiar Dia Fenerbahçe'de

2010-07-21T04:54:00.014+03:00

Issiar Dia yerine Fransa'nın klasman takımlarından başka bir oyuncu alınsaydı hakkında ahkam kesmem pek olası değildi ama Dia'nın geldiği takım AS Nancy Lorraine olunca durum değişiyor. Michel Platini'yi yetiştirmiş olmak ve Arsene Wenger'in teknik direktörlük kariyerinin büyümesine yardımcı olması dışında, tarihinde merak uyandıracak ögeler bulundurmayan Nancy kulübünün dönüşümü Pablo Correa ile başlar. Milli formayı terletmemiş, vasat bir Uruguaylı olarak Nancy'de futbolu bırakmasının ardından, 35 yaşında kulübün teknik sorumluluğuna getirilir. Ligue 2'de aldığı takımı sistemin içerisine yerleştirdiği altyapı oyuncularıyla 2004-2005 sezonunda şampiyon yaparak Ligue 1'e taşır. Şampiyon olanın, Avrupa kupalarına vize alan kulüplerin bile düşebildiği bir ligde Nancy'yi istikrarlı olarak tutmakla kalmaz, aynı zamanda 2005-06 sezonunda Fransa Lig Kupası şampiyonu olur. Benim Nancy ve Pablo Correa birlikteliğinin farkına varmam da böyle başlar. 43 yaşındaki Pablo Correa bu sene Nancy ile 9.yılına giriyor. Pablo Correa pekala bir Arsene Wenger yükselişi yaşayabilir ama konumuz bu değil. Dia'ya geçelim.

Issiar Dia bu filmin önemli karakter oyuncularından. Fransa'nın 98 Dünya Kupası ve Euro 2000 şampiyonluklarının arkasındaki Afrika projesinin kalbi olan ve birçok uluslararası yıldızın çıkış yaptığı Clairefontaine akademisinden yetişme bir kenar oyuncusu. Fransa'nın alt yaş milli takımlarında zaman zaman yer bulsa da, UEFA'nın düzenlediği kıta şampiyonalarında veya Toulon gibi prestijli turnuvalarda forma giymişliği yok. Yetenek olarak en üst seviyede değil. Fransa doğumlu bir Senegalli olarak da Clairefontaine akademisinden mezun olduktan sonra profesyonel kariyerine Ligue 2'de mücadele eden Amiens SC kulübünde başlıyor. Amiens kulübündeki 2. sezon performansıyla da, 2006-07 sezonunun başında Ligue 1'de oynayan Nancy'ye transfer oluyor. Nancy'de 4 sezon boyunca ortalama 30 lig maçı var. İlk 3 sezonunda bir kanat oyuncusu olarak skora katkısı zayıf. Toplam 5 gol 10 asisti var. Nancy'deki son sezonunda 8 gol 7 asistlik performansıyla önceki 3 sezonluk kariyer toplamına ulaşarak kariyerindeki en büyük sıçramayı yapıyor ve Fenerbahçe'ye transfer oluyor.

23 yaşındaki bir oyuncunun 4 sene içerisinde Fransa 2. liginden Şampiyonlar Ligi seviyesindeki bir kulübe gelmesi kariyerinde doğru adımlar attığını gösterir. Clairefontaine'den yetişmesinin bu ilerleyişteki katkısı büyük. Clairefontaine oyuncularının atletik, genellikle 2 ayağını da iyi kullanmaları, hızlı olmaları, ortalamanın üzerinde bir oyun zekası taşımaları sürpriz değil. Bu akademinin en büyük özelliği, oyuncuların güçlü özelliklerini parlatmasının yanında zayıflıkları üzerine farkındalık yaratması ve hem teknik hem de mental olarak o eksikliklerin giderilmesi konusunda dirayetli olmalarını sağlamasıdır.

Issiar Dia da bu kabilden bir oyuncu. Atletik, hızlı, driplingci, iki ayağını da kullanabiliyor, iki kanatta da oynayabiliyor, adam eksiltebiliyor, gerektiğinde çizgiyi kullanıp gerektiğinde içeri kat ederek derin oynayabiliyor ama iki büyük eksiği var. Birincisi yukarıda da bahsettiğim üzere yeteneklerine rağmen skora katkısının ofansif bir kanat oyuncusu için az oluşu. Afrikalıların klasik tercih sorunu ve savrukluğu Dia'nın oyununda da var. Bulduğu fırsatları bazen bu yüzden verimli kullanamıyor. Diğer problemi de devamlılık. Atletik ama fizik kalitesini oyun geneline yayamıyor. Oyunu maç içerisinde dahi gelgitler yaşıyor ve bu yüzden de hiçbir zaman Nancy'de düzenli bir 11 oyuncusu olamadı. Ya oyuna sonradan girdi ya da ilk 11 başladığı maçlarda ikinci devrenin ortalarında oyundan alındı. TSL'nin skor açısından gitgide kısırlaşan ve sertliğinin yükseldiği düşünüldüğünde bu 2 eksik iç karartıcı ama Dia'nın karakteri ve gelişimi bir nebze de olsa yüreklere su serpiyor.

2008 yılında Nancy'nin sitesine verdiği röportajda, yukarıda belirttiğim skor katkısızlığı da dahil olmak üzere eksiklerini, geliştirmesi gereken yönlerini açık yüreklilikle dile getiriyor. Röportajdan birkaç seçki ile örnekleyelim.

UEFA kupası'nda Schalke'ye attığım gol bana çok yardımcı oldu. Yeni gelmiştim ve kendimi kanıtlamama yardımcı oldu. 2. sezonum ise zorluydu. Rakipler oyunumu çözmeye başladılar. Oyunum klişeleşti. Önümüzdeki sezon tahmin edilemez olmam lazım. Maç içerisinde oyunumu değiştirebilmeliyim. Artık topu tutmak veya tek pas oyunu arasında geçiş yapabilmeliyim. Futbol ayağa ve derine diyagonal oynamayı gerektiriyor. Kale önünde daha etkin olmalı, gol atıp, asist yapmalıyım. Penaltı yaptırmalıyım. Ayrıca sahayı daha geniş kullanmalı ve savunmamı da geliştirmeliyim. Takımda daha düzenli oynamalıyım. Yaşım 21 ama öylece kalmıyor. Yapacak çok işim var.Kendime her zaman muktedir olduğumu söylüyorum.

Issiar Dia, 2009-10 sezonunda bu demeçlerinin karşılığını sahaya koyarak, Fransa'nın şampiyonluğa oynayan Marsilya, Bordeaux, Lyon gibi takımlarıyla anılmaya başlıyor. Türk oyuncuların her sezon başında ya da kötü biten maç sonrasındaki 'sözde' ders alma temalı söylemlerinde bu yönüyle sıyrılıyor. Bu konuda gayet güvenilir bir karakteri var ve hedefleri doğrultusunda daha fazlasını yapabileceğine dair iyi sinyaller veriyor. Örnek aldığı oyuncunun 'mükemmelliğin karşılığı' diye tanımladığı George Weah olması da benim için önemli.

Transferin teknik yönü bu. Bir de sosyal yönü var. Türkiye'ye gelen birçok uluslararası yıldızın saha performansının şöhretinin altında kalmasında bunun payı büyük. Ortega'nın nasıl gittiğini hatırlamak kafi.

Issiar Dia pozitif bir karakter. Nancy'den takım arkadaşı Hadji onu soyunma odasındaki keyifli atmosferin vazgeçilmez bir parçası olarak görüyor. Küçük olduğu için çok takılmamıza rağmen alınganlık göstermediğini söylüyor. Alicenaplığına ve kibarlığına vurgu yapıyor. Chris Malonga ise maçtan önceki akşam yemeği sonrası sohbetlerde kendileriyle ilgili komik hikayeler anlattığını ve esprileriyle güldürdüğüne dikkat çekiyor. Dia'nın kendisi de ailesinin hayattaki herşeyi olduğunu, bütün parasını annesine verdiğini belirtiyor. Annesinden ayrı olarak Fransa Ligi'nde önemli işler başarmış ve Liverpool'a kadar yükselmiş Titi Camara'dan feyz aldığını, ondan çok şey öğrendiğini anlatıyor. Futbol hakkındaki ilk tavsiyeyi de Titi Camara'dan almış. Kibirli olmamamı söylediği için ona minnettarım diyor.

Krasic veya Hazard'ı almak için pazara gidip eve Dia ile dönmek Fenerbahçe yönetiminin hanesine elbette eksi puan olarak yazılacak. Fenerbahçe taraftarının bir kısmı düşük profili yüzünden, Dia transferden memnun da olmayacak ama Aykut Kocaman'ın dün yaptığı basın toplantısında çalışmak istediği oyuncu karakteri ve Dia'nın hem sahada hem de sosyal yaşamında çizdiği profil birbirine cuk oturuyor. İnsiyatif, teknik direktörün istediği ortamı yaratması için su götürmez bir gereklilik ve bu açıdan Aykut Kocaman istediğine kavuşmuşa benziyor.

Fenerbahçe mükemmel olmasa da yetenekli, gelişime açık, sistem içerisinde parlayabilecek, uyumlu, Avrupa'ya pazarlayabileceği genç ve dinamik bir oyuncu aldı. Alex'in geldi geleli ilk kez Stoch ve Dia gibi iki safkan kanat oyuncusuyla oynayacak olması da ümit vaadeden bir başka husus.Bu 3'lünün önüne sistemi işletecek niteliklere sahip bitirici santrfor transferi gelirse, takımın gitgide kısalan boyu ve savunmadaki sıkıntı da üst düzey hücum ile tolere edilebilir.

Hayırlı olsun.

FB-GS Derbisinin Skorunu Bilene BONUS'tan Forma Hediye

2010-07-19T13:51:00.005+03:00

Fenerbahçe ve Galatasaray yıllar sonra lig başlamadan önce kozlarını paylaşacaklar. Derbinin ateşi her zaman büyüktür ama biraz iddia şüphesiz maçı daha da heyecanlı kılacaktır. Garanti Bonus sayesinde bu fırsat ayağınıza geliyor. Derbinin skorunu ve gol atacağını düşündüğünüz oyunculardan birinin ismini yorumlara yollamanız katılım için yeterli. Hem skoru hem de golü atacak oyunculardan birini ilk bilen Garanti BONUS'tan 1 adet forma kazanacak.

Örnek: FB 1 - 4 GS

Gol: Baros

Hepinize bol şans.

GS Bonus: http://www.facebook.com/gsbonus

FB Bonus: http://www.facebook.com/FenerbahceBonus

Daha fazla forma kazanmak isteyenleri Tribündergi'ye alalım.

http://bit.ly/9Ueaqk

Lorik Cana ve Galatasaray

2010-07-09T18:17:00.009+03:00

Lorik Cana benim geçen sene iç geçirdiğim, Josico ve Maldonado fiyaskolarının ardından o mevkiye tam oturacağını düşündüğüm ve çubuklu altında göreyim dediğim bir oyuncuydu. Bunun altında yatan sebep, Cana'nın sadece teknik anlamda değil, sahadaki varlığıyla mental olarak da oynadığı takımlarda fark yaratacak niteliklerle donanmış olması. Lorik Cana hakkında yapabileceğim en kısa ve öz yorum Lugano'nun ortasaha şubesi olduğu. Sadece iyi bir futbolcu değil, gerçek de bir lider aldı Galatasaray. Bu nitelikleriyle bile taraftar tarafından çok sevileceği, her zaman gözde olacağı su götürmez. Bu pencereden tartışmasız bir transferdir ama öte yanda Galatasaray özelinde Cana'nın doğru parça olup olmayacağı ve maliyeti konusunda ben genelin aksine farklı düşünüyorum.

Rijkaard'ın pas futboluna olan bağlılığını biliyoruz. Galatasaray'ın elindeki kadronun buna uygun olmadığına da. Galatasaray geçen sezon sahip olduğu zengin kanat ve forvet rotasyonu her türlü dizilişin kabına sığabilecek kadar kaliteliyken, savunma ve ortasahadaki niteliksizlik Rijkaard'ın başına bir o kadar sorun olmuştu. Topun savunmadan hücum hattına yaptığı yolculuk uzun sürüyordu. Lucas Neill transferi biraz olsun bu açıdan elini güçlendirdi ama bu 4-3-3 ve turuncu devrim güzellemeleriyle başlayan sezonun 4-2-3-1 ile başarısız bir şekilde bitmesinin önüne geçemedi. Rijkaard yeni sezonda hangi dizilişi tercih ederse etsin, kafası değişmeyecek. Galatasaray'a gene pas oyunu oynatmaya çalışacak. Ve Rijkaard modelinin başarılı olabilmesi için pas trafiğinin hızlı olması şart.

Seçeceği dizilişe göre bunu başarabilmesi için en az 1, eğer 4-3-3'ü tercih etmesi durumunda ise 2 nitelikli ortasaha oyuncusuna ihtiyacı var. Pas yeteneklerinin dışında, kat edebilen, ofansif açıdan tekniği ve oyun zekası gelişkin, tempolu, asistlerle birlikte sezonda 10-15 gole direkt katkı yapabilecek türden ve bizim lügatta iki yönlü diye geçen ortasaha oyuncularına.

Lorik Cana bu oyuncu mu ? Bence uzak ara değil. Bırakın sezonu, kariyeri boyunca asistlerle birlikte gole yaptığı direkt katkı 10-15'tir. Sunderland'de geçen sezon kaleyi bulan sadece 4 şutu var. 0 gol 1 asist ile oynadı. Önceki sezonları da çok farklı değil. Hiçbir zaman hücum yetenekleriyle sivrilmedi, önceliği hiçbir zaman hücum olmadı. Emre Belözoğlu gibi iç oyununun temel gereklerini yapıp da üretkenlik sorunu yaşayan bir oyunu da yok. Cana'nın işi savunmak ve takımına sertlik getirmek.

Galatasaray'ın mevcut kadrosunda Sarp, Barış, Musa Çağıran gibi ortasahada Cana'nın işi yapacak oyuncular var ama diğer taraftan iç oynayabilecek tek oyuncu Ayhan. Onun da temposu malum. Har vurup harman savuracak parası olmayan Galatasaray'ın, 6 milyon €'dan fazla bir parayı Cana'ya yatırılması bana tamamen yukarıdaki teknik sebeplerden ötürü yanlış geliyor. Mehmet Topal'ın satışından Valencia kanalıyla gelen paranın da bir esprisi kalmıyor böylece. Galatasaray'ın acil ihtiyacı transfer dedikodularında ismi geçen Kallström vb. türdeki oyuncular ve 6 milyon harcanmasına rağmen kadrodaki bu delik hala yamanamadı. Aksini düşünenler de şüphesiz olacak. Tıpkı geçen sene Elano ve Arda'yı içe yazdıkları gibi Cana'yı da taktik tahtasında içe yazacaklar vardır. Bense Servet'i teknik ve oyun aklı olarak yetersiz bulup takımdan kesen Rijkaard'in, Cana'yı iç olarak kullanacağını hiç sanmıyorum.

Zamanı gelince tekrar konuşuruz.

Uruguay 2 - 3 Hollanda

2010-07-07T01:15:00.008+03:00

Uruguay'ın çeyrek finalde Gana ile oynadığı maçtan sonra iyice daralan kadrosunda Oscar Tabarez'in yapacağı ince ayarlar, sahaya süreceği 11 ve seçeceği formasyonun Hollanda maçının gidişatı açısından önemi büyüktü. Luis Suarez ve Fucile'nin eksikliği kenarda kullanılabilecek oyuncu sayısını kısıtlanmış ve olası bir 4-4-2'de en az 1 kenar oyuncsunun devşirme olmasını mecbur kılıyordu. Üstelik Tabarez'in çözmesi gereken bir de Robben denklemi vardı. Martin Caceres'i kadroda görünce zihnim hepten bulandı. Caceres'in stoper oynaması durumunda Alvaro Pereira sol beke geçecek ve Uruguay turnuvada siftahı yaptıkları Fransa karşısındaki 5-3-2'ye dönecekti. Caceres'in sol bek oynaması durumunda Uruguay 4'lü savunma oynayacak ve Alvaro Pereira'yı önde değerlendirecekti. Caceres'in dağınık ve kırmızı kart görmeye elverişli yapısı, Robben karşısındaki hız ve hamle zaafından ötürü Caceres'in stoper oynadığı 5-3-2 bence daha mantıklıydı ancak Oscar Tabarez risk alarak 4'lü alternatifi seçti. Sanırım Hollanda bekindeki Boulahrouz / Van der Wiel değişikliğini düşünerek bu kararı verdi. Zira Hollanda sağındaki bu değişim, o kanadın hücum kalitesini teorik olarak düşürüyor ve Alvaro Pereira'nın gerektiğinde Caceres'e yardım getirebilmesine imkan tanıyordu. Üstelik hücumda da Alvaro Pereira'nın hızından, dripling yeteneğinden ve gücünden faydalanacak bir ortam yaratıyordu. Tabarez'den beklemediğim derece cesur ama akıllıca bir plandı.

Maçın başlamasıyla birlikte, Uruguay forvetlerinin savunmaya baskı yapmaması Hollanda'ya topa daha fazla sahip olma şansı tanıyordu. Hollanda yeni oyun anlayışında topa sahip olmayı gütmektense, topu rakibe verip boşluk kovalamayı sevdiği için bu işine gelmiyor. Üstelik Uruguay beklediği için Hollanda'nın bütün tehditlerine karşı (başta Alvaro Pereira'nın rakibin en büyük hücum silahı Robben'i tutan beki Caceres'e olmak üzere ) yardım getirebiliyordu. Hollanda böylece etkisiz kalırken, Tabarez'in Uruguay'ı Marwijk planını çalarak 2. bölgede kaptıkları toplar ve Forlan'ın da hareketli oyunuyla Alvaro Pereiralı kontra hücum planını işletebiliyordu. Uruguay'ın ilk 10 dakikalık bölümde Alvaro Pereira ile yaptığı gol girişimi ve Cavani'nin yanlış ofsayt bayrağıyla kesilen atağı ile bu plan nispeten sahaya yansıdı. Suarez sahada olup, Forlan geriden topları kullanabilseydi daha da etkili olabilirlerdi. Çeyrek finalde Brezilya'nın Kaka ve Robinho ile yaptığı gibi. Oysa Gargano'nun çabası bu anlamda yetmedi. Forlan geriye gelip top almak zorunda kaldı, Cavani ileride tek kaldı ve Uruguay hücumları cılız kaldı.

Robben'in etkisizliğiyle hücum opsiyonu azalan Hollanda, Sneijder'in sürekli sola kaykılarak ortasahayı 1 kişi eksik bırakan oyunu ve Van Persie'nin tek santrforun gereklerini yapamaması, çok statik oynaması nedeniyle pozisyon bulamıyordu. Oyun sıkışmıştı. Sıkışan oyunu açan, 18. dakikada Van Bronckhorst'un sol çaprazdan attığı 30 metrelik şahane şut oldu. 1994'te Hagi'nin Kolombiya'ya attığı golün karbon kopyasıydı. Oyundaki tüm dengeler bu golle değişti. Maç bu kez Marwijk'in istediği gibi gelişmeye, Hollanda top hakimiyetini rakibine verip daha fazla alan bulmaya başladı. Eğer turuncular topu biraz çabuk çevirebilselerdi Robben ve Van Persie için uygun ortamı yaratabilirlerdi. Garantici davranarak bu şanslarını kullanamadılar. Forlan'ın devre sonuna doğru attığı enfes uzaktan gol ile de avantajlarını kaybettiler.

Marwijk ikinci devreye, savunmanın içine girerek oynayan De Zeeuw'u oyundan çıkararak başladı. De Zeeuw'un mevkisine Van Bommel'i çekerek, önde Rafael van der Vaart'ın bireysel yeteneğinden faydalanmak istedi ama bu değişiklik Hollanda'yı negatif etkiledi. 4-1-4-1 formasyonunda nicelik olarak ortasahada bir kişi daha eksildiler. Böylece Gargano'ya hücuma destek verme şansı doğdu. Oscar Tabarez için vurucu hamleyi yapma zamanıydı. Oyunu biraz izledikten sonra Gargano'nun niteliksel zaafının farkına varıp, kuru kalabalık olan ortasahasından bir kişi eksilterek Abreu'yu oyuna alabilirdi. Bu sayede Forlan'ı daha önceki maçlarda olduğu gibi, baklavanın en ucuna çekerek daha derin oynamasını sağlayabilir ve Uruguay galibiyet golünü bulabilirdi. Maç da böylece Uruguay'ın istediği karaktere bürünebilirdi. Oysa Tabarez bu riski almadı, oyunu kendi akışına bıraktı. Uruguay'ın bu sıradaki atakları da, kalabalık olmalarına rağmen ortasahadaki beceri sorunu yüzünden sonuca ulaşamadı.

Hollanda yine yeni yeniden tıkanan oyunda, 70. dakikada Sneijder ile ofsayt kokan bir şans golü buldu. 3 dakika sonra da 4-2-3-1'in oynanma sebebi olan uzak forvet golünü attılar. Sol dış Kuyt ortaladı, sağ dış Robben kafayı vurdu ve maç 3-1 oldu. Abreu 78.dakikada son umut olarak oyuna girmesi, stand-by pozisyonuna geçerek kontra kovalayan Hollanda'ya daha fazla alan tanımaktan başka bir işe yaramıyordu ki; Maxi Pereira'nın 90+2'deki golüyle heyecanlanmaya başladık. Ölüme mahkum hastayı son bir gayret, şokla hayata döndürmek isteyen bir doktorun çırpınışı vardı sahada. Her Uruguaylı oyuncu kendi dirilişi için mücadele ediyordu.

Nabız almaya en yaklaştıkları an 90+4 idi. Diego Perez soldan gelen ortayı kontrol etmek yerine, ayağını yatırarak vurmayı denese futbol mucizelerinden birini daha yazabilirdi ama Diego Perez topu kontrol etti, Hollanda savunması çoğalarak vuruş açısı vermedi ve maç bitti.

Hollanda 32 sene sonra Dünya Kupası'nda final oynayacak. Bert van Marwijk'in takımının hususi olarak seyredilecek, sempati duyulacak bir tarafı yok. Bizim gibi birkaç taktik deli sadece ama Hollanda artık kazanıyor. 1994 Brezilya'sına bu anlamda çok benziyorlar. Kendi ezberlerini bozarak, 50 yıllık futbol kültürlerini bir kenara koyarak finale kadar geldiler. Finali, aynı şekilde kendi ezberini bozan ve benim bile sempatimi kazanan Löw'ün Almanya'sı ile oynarlarsa hem taktik hem de tarihi açıdan zengin bir maç olacağı kesin.

Uruguay'ın çeyrek finalde hayrını gördüğü direk şansı bu kez canını feci yaktı. 3 golü de direkler içeri aldı. 60 sene sonra tarihi tekrar yazamadı Güneş'in çocukları. Eduardo Galeano elbette bu güzel takımın tarihini yazacaktır. Gölgede ya da güneşte...

Paraguay 0 - 1 İspanya

2010-07-04T01:06:00.005+03:00

Dünya Kupası'nın doğal favorilerinden biri tarihte pek görülmediği üzere İspanya idi. El Roja, Luis Aragones'in Barcelona'nın çekirdeği üzerine yaptığı eklemelerle Euro 2008'i domine ederek kazanmıştı. Del Bosque'nin İspanya'sını ve Paraguay maçını anlatmadan önce 2008'e kısa bir dönüş yerinde olur.

Aragones ortasahadaki derin ve mega kalite iç rotasyonu ve istim üzerindeki David Villa & Torres ikilisine güvenerek İspanya'yı, Euro 2008 boyunca kanatsız bir 4-1-3-2 oynatmıştı. Marcos Senna'nın önünde Xavi - Iniesta ve David Silva üçlüsü ilerideki David Villa ve Torres ikilisinin hareketli oyunları sayesinde yay çevresindeki pas yollarını çeşitlendirip oyunda mutlak hakimiyet kuruyorlar ve beklerin de kulvarlarını açıp müthiş akıcı bir hücum oyunu oynuyorlardı. Luis Aragones yeterli skoru aldığı zaman ileri ikiliden birini çıkarıp ortasahayı 4'leyerek 4-1-4-1'e dönüyor ve oyunu fazla yorulmadan bitiriyordu. Güle oynaya da şampiyon oldular.

Görevi devralan Del Bosque ise bu yapıyı bozdu. Luis Aragones'in skoru elde ettikten sonra döndüğü düzene çarpık bir açılım getirerek geçiş yaptı. Asimetrik bir saha içi yayılımıyla 4-1-4-1 ile 4-3-3 arası bir garabeti takıma yerleştirmeyi deniyor. David Villa'yı sol çizgiden içeri kat ettirerek, ters taraftan gelişen ataklarda yapacağı koşularla kullanıyor. David Silva'yı takımdan keserek yerine daha defansif, daha statik, daha mücadeleci ama daha kötü pas yapıp, daha az yaratıcı olan Xabi Alonso'yu monte etti. Iniesta'yı da merkezden biraz daha sağa kaydırdı. Sergen Yalçın tabiriyle Busquets bir Senna değil. Bu değişimler ve tercih hataları İspanya'nın kompakt yapısını bozarak pas kalitesini düşürdü. Torres'in duvar olmayı reddeden ve yüzü dönük oynayan karakteriyle Xavi'nin pas seçenekleri azaldı. Ortasahadan cezasahasına yapılan koşular rakip tarafından kontrol edilebilir duruma geldi. Kanat bekleri Sergio Ramos ve Capdevilla'nın kulvarları, kenarlara yakın oynayan Iniesta ve David Villa'nın markajcıları Morel ve Veron'un takibiyle doldu ve boş alan yaratılamadı. Euro 2008'in yağ gibi akan İspanya'sı kabızlaştı.

Del Bosque bu defa Paraguay maçına Euro 2008 formasyonuyla, hatta biraz 4-1-2-1-2'ye kaçan bir dizilişle başladı. Sadece Iniesta kenara daha yakındı. Ama Xabi Alonso ve Busquets'in varlığının İspanya'nın pas oyunu ve temposu üzerindeki negatif etkisi devam etti. Uzun süre kaleye gidemedikleri gibi ortasahada kaptırdıkları toplar Cardozo'nun yönetiminde Valdez ve Santana ile pozisyon olarak kalelerine geri döndü. Fenerbahçe'nin geçen sezon Kasımpaşa maçında aynı dizilişle içte kullandığı Selçuk ve Cristian yaşadığı problemleri yaşadılar. Del Bosque fazla ısrar etmedi ama David Villa'yı sola kaydırmak İspanya'nın hücumdaki etkisizliğine çare olmadı.

Del Bosque'den güçlü kulübesini kullanarak bu durumu değiştirmek için hep bir hamle bekledim. Sınırsız opsiyonu vardı.

Mevcut düzende Paraguay tandemi arasında kaybolan Torres'i çıkarıp yerine Şili maçında çok iyi iş yapan Llorente'yi düşünebilirdi. Torres'i oyunda tutup David Villa'yı ortaya yaklaştırarak, Busquets&Xabi Alonso ikilisinden birinin yerine içe David Silva veya Fabregas'ı alıp 4-1-3-2'ye dönebilirdi. Hiç olmadı David Villa'yı merkeze çekerek Xavi'yi Iniesta ile birlikte içe alır, iki önliberodan biri yerine Mata, Navas, Pedro'dan birini sürererek saf 4-3-3 oynayabilirdi.

İlk hamle 56'da Fabregas ile geldi. Torres çıktı, David Villa ortaya geçti. İspanya yavaş yavaş hareketlenir diye düşünürken Pique aptalca bir penaltı yaptı. Paraguay penaltıyı gole çevirebilseydi, İspanya'nın bu değişikliğini anlamsızlaştıracak ve Del Bosque mecburen ikinci forvetini oyuna sürecekti. Cardozo penaltıyı kaçırdı. 3 dakika sonra penaltıyı bu kez İspanya kazandı. Oyunun bütün dengeleri 3 dakika ters yüz olabilirdi ama Xabi Alonso da kaçırdı. Karma kendi içinde karma yarattı.

David Villa'nın rol değişikliği tesirini gösterdi. Xavi ve Iniesta yay etrafında daha fazla gezinmeye başladılar. Gerardo Martino 64 ve 72. dakikalarda kenarlarda oynayan Valdez ve Barreto'yu çıkarıp yerlerine Vera ve Santa Cruz'u almasıyla takımı ortaya kümeledi. Roque Santa Cruz'u gezdirmek yerine en uçta statik oynatarak, Cardozo'yu forvet arkasına çekmesi ve 75'te Del Bosque'nin karşı hamle olarak Pedro'yu oyuna sürerek saf 4-3-3'e dönmesiyle İspanya kenarlarda boş alan buldu. Sergio Ramos ve Capdevilla bekten destek vermeye başladılar.

Paraguay ne kadar ortaya kümelense de, Del Bosque'nin oyunu enlemesine açan bu karşı değişiklikleri Iniesta'nın Paraguay savunmasını ortasahadan başlayan bir koşuyla göbekten delmesine imkan tanıdı. David Villa da iki direğe tuşlatarak golü attı. Gerardo Martino kalan dakikalarda son kozu olan Lucas Barrios'u oynadı ve havadan İspanya savunmasını aşmaya çalıştı ama başarılı olamadı.

İspanya'nın yarı finaldeki rakibi turnuvanın açık ara en iyi takımı Almanya. İspanyollar eğer Almanya'yı yenmek istiyorsa Del Bosque'nin A planından vazgeçmesi gerekiyor. Bu düzen rakibi durdurmak için kafi ama takım halinde iyi savunma yapan Almanya'yı açmak için güdük kalır. Del Bosque'nin Paraguay maçının sonundaki 4-3-3'e ya da Aragones döneminin 4-1-3-2'sine sarılması şanslarını arttıracaktır.

Arjantin 0 - 4 Almanya

2010-07-03T20:00:00.010+03:00

Maradona turnuva öncesinde hem elemelerde, hem hazırlık maçlarında Arjantin üzerinde sayısız deney yaptı. 100'den fazla oyuncu çağırdı. Messi, Tevez, Agüero gibi uluslararası yıldızlarını dahi birçok farklı formasyonda farklı mevkilerde denedi. İşler o kadar sarpa sardı ki, neredeyse Güney Afrika'ya gelemeyeceklerdi. Doğrusu ben bu kadar deneyden sonra, Maradona'nın doğruyu bulabileceği ve Arjantin'in problemlerine çözüm getirecek çareleri üretebileceği konusunda ümit sahibiydim. Yanıldım. Maradona'nın bunca deneyin ardından ulaştığı sonuç 4-1-2-1-2 ve Zanetti&Cambiasso ikilisinin kadroya alınmaması gerektiği oldu.Ve bu tercihler Arjantin'in sonunu hazırladı.

Maradona'nın yönetiminde Arjantin oyunu geniş alanda kabul ederek; Messi, Tevez, Higuain, Di Maria ve Maxi gibi driplingcilerin yelpaze gibi açılıp, çok çabuk kaleye akabilen stilleriyle sonuca ulaşmaya çalışan bir takım olmak istedi. Seçilen gidiş yolu 4-1-2-1-2'ydi. Barcelona'da kanatlardan forvete destek veren Messi, bu yeni düzende pas yeteneği sayesinde ortaya alındı. Ve hem yatay hem de dikey düzlemde özgürlük tanınarak oyunun merkezine yerleştirildi. Turnuva boyunca deliciliğini de gösterdi; ama Arjantin hücumdaki bu yüksek kalitesiyle beklenen oranda yaratıcı ve üretken olamadı.

Biraz tekrar olacak ama 4-1-2-1-2 için olmazsa olmaz 2 unsur var. Bu dizilişte geri dörtlünün kanatlarındaki beklerin ve önliberonun önündeki içlerin dayanıklı ve oyunu iki cezasahası arasında oynayabilecek savunma ve hücum yeteneklerine sahip olmaları şart. Maradona'nın elinde ne bu tarz iki bek, ne iki iç oyuncusu var. Heinze ve Otamendi stoperden bozma savunma bekleri. Hücuma katkıları kısıtlı. Turnuvanın başında sağ bekte Gutierrez'i denemiş ve onun da savunma basiretsizliği yüzünden 2 maç sonra Otamendi'ye dönmüştü. Mascherano'nun önünde iç oynayan Di Maria ve Maxi Rodriguez'in orijinleri de açık. Hücum edebiliyorlar ama oyun bilgileri savunma da pozisyon alıp, beklere yardım edecek, kademelerine girecek kadar gelişmiş değil. Arjantin dizilişin temel direği olan 2 büyük eksik yüzünden sahada hiçbir zaman takım görüntüsü vermedi. Bunu tersine çevirebilecek tek unsur rakip savunma ve ortasahaya pres yapmak ama Arjantin'in böyle bir yetisi de yok. Bu yüzden turnuva boyunca hatları birbirinden kopuk, 5+5 gibi oynayan bir yıldızlar topluluğundan öteye gidemediler.Çeyrek finale giden yolda en büyük avantajları bireysel yeteneklerin ani patlamalarıyla öne geçip, sonrasında doğan boşlukları değerlendirmek oldu. Kapasitesi düşük olan Nijerya, Yunanistan, G.Kore, Meksika gibi rakipler karşısında, ultra yetenek farkının da katkısıyla bunu başardılar. Almanya karşısında ise hem dağınık yapıları, hem de rakip açıklar Podolski ve Müller'in savunmalarına yaptıkları yardımların da etkisiyle hiç alan bulamadıkları gibi, lk kez bir maçta geriye düştüler. Bütün defolar da ortaya çıktı.

Arjantin'in sahadaki bu görüntüsünün daha iyi anlaşılabilmesi için Türkiye'den bir örnek yerinde olur. Maradona'nın Arjantin deneyinin bir benzerini, Zico 2006-07 sezonunun başında Fenerbahçe'de yapıyordu. Aurelio'nun önünde Tümer ve Mehmet Yozgatlı'yı oynatıyordu. Kanat beklerinde de solda Ümit Özat ve sağda önce Kerim Zengin'i sonra da Önder Turacı'yı kullanmıştı. Fenerbahçe bu düzenle Torshavn, Erciyes gibi çapsız takımları ilerideki Alex - Tuncay - Semih üçlüsüyle gol manyağı yaparken Dinamo Kiev, Sakarya, Bursa gibi biraz derli toplu takımlar karşısında kalitesine yakışmayacak sonuçlar almıştı. Lige üstüste puan kayıplarıyla girmekle kalmamış, Şampiyonlar Ligi'nden de elenmişti. Zico tercihlerinden Newcastle maçında vazgeçti ve kulübü bir sene sonra Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final yoluna sokacak ilk adımı attı.

Maradona'nın bu kadar fazla zamanı yoktu ama durumu anlaması için gerekli sinyaller çoktan gönderilmişti. Oysa izlemekle yetindi. Futbol acımasız. Arjantin 4 yerken, Maradona'nın kadroya almadığı Zanetti ve Cambiasso'nun yoklukları da çok hissedildi. Heinze'nin tarzı her ne kadar 60'lardan kalma olsa da, pozisyonunun gereklerini en azından savunmada yapabiliyor. Otamendi için aynısını söyleyemeyeceğim. Stoperde oynadığında çabukluğu ve vasatın üstündeki hızıyla iyi bir opsiyon olan Otamendi, beke geçtiği zaman bu seviyede Önder Turacı kadar kifayetsizleşiyor. Bu yüzden Almanya'nın 4 golünün de Otamendi'nin kanadından gelmesi şanssızlık değil, oyunun kendi içinde yarattığı bir karma. Ve şüphesiz Löw'ün teknik direktörlük becerisi.

Almanya turnuvanın 4-2-3-1'i en iyi oynayan takımı. Santrfor oyununu çok iyi bilen Klose, arkasında hem yaratıcılığı hem devamlılığı üst düzey olan Mesut, kanatlardan hem dripling ile hem de çapraz koşularla cezasahasına birer forvet gibi yerleşebilen ve şut tehditleri de olan Podolski & Müller ikilisi, ortasahanın ortasında alanı çok iyi paylaşan, top hakimiyetleri yüksek ve oyuna her yönüyle katkı yapabilen Schweinsteiger ve Khedira ile Almanya hem çağdaş hem de seyir zevki yüksek maçlar izlettiler.

Arjantin'e karşı bugüne kadar hiçbir maçta bulamadıkları boşlukları boldular ama devreyi sadece 1-0 önde kapatabildiler. Maradona eğer Maxi - Di Maria ikilisinden birini kanada çekip, diğerinin yerine de bir ortasaha oyuncusu alıp 4-2-3-1'e dönse Arjantin oyunda kalabilirdi. Almanya cömertliğinin bedelini tıpkı Brezilya gibi ödeyebilirdi. Maradona'nın tek yapabildiği ise Maxi ve Di Maria'nın yerlerini değiştirip, bu ikilinin içeriye katlarından bulacağı şut imkanlarından faydalanmak oldu. Almanya'nın kendini geriye çekmesiyle birkaç fırsat da yakaladılar ama net pozisyon üretemediler. Üstelik savunmayı ileri çıkarıp daha dar bir alanda oynamak zorunda kaldıkları için Almanya oyunun devamında çok daha fazla boşluk buldu ve farka gitti.

Schweinsteiger maçın yıldızıydı. Ortasahadaki oyunu yavaş yavaş Xavi klasına yaklaşmaya başladı.

İspanya'nın turu geçmesi durumunda Almanya'nın bize hem taktik hem de seyir açısından dolu dolu bir maç daha izleteceğinden eminim. Bir gün kendimi bunu derken düşünemezdim ama oluyor işte.

Über alles Deutschland.

Hollanda 2 - 1 Brezilya

2010-07-02T19:42:00.006+03:00

Hemen aşağıdaki maç öncesi yazısından bir alıntıyla yazıya giriş yapayım. "Hakem şanssızlığı ve duran top gibi tahmin edilemeyecek faktörleri bir kenara koyarsak maçın düğümü için en kilit eşleşmeler bu bölgede ve Brezilya favori."

Brezilya ilk yarıyı domine edip 2-3 fark bulabileceği maçta, ikinci yarıda yediği 2 duran top golüyle (1'i kendi kalesine) maçı 2-1 kaybetti ve Hollanda yarı finale çıktı. Maçın taktik görüntüsü ve gidişatı, ilk yarı için maç öncesi yazısında tahmin ettiğim gibi oldu. Kale + savunma dörtlülüleri zaten Hollanda'ya göre daha iyiydi. Ortasahada da Dani Alves'in enerjisiyle Hollanda'yı presle bozup Hollanda'nın çıkmasını engellediler. Bu oyunda Marwijk'in tek planı olan kontralarda da Robben'e de sürekli yardım getirerek Hollanda'yı hücum ettirmediler. Sneijder'ın forvet arkası rolünü bırakıp sola devrilmesi ve takımın yerleşimini bozması duruma Hollanda için vaziyete iyice tüy dikti. Hollanda için ne 4-2-3-1, ne 4-3-3 oynadılar diyebiliyorum. 4-2-4 gibi duran,De Jong ve Van Bommel ikilisinin ortasahada yalnız kaldığı belirsiz, asimetrik bir diziliş. Brezilya ilk yarıda bu boşlukları Kaka, Maicon ve Robinho ile çok iyi kullandı. En çok istedikleri şey oldu ve maçın başında Robinho'nun sistem ürünü golüyle 1-0 öne geçtiler; ama bir türlü 2. golü bulamamaları Hollanda'nın umutlarını taze tuttu.

Brezilya'nın Hollanda'yı böyle grogi durumda yakalamışken, 2. devre başında nakavt ederek maçı bitirmesini bekliyordum ama Dunga muhafazakar olmayı tercih etti. Brezilya'nın 2. devreye tutucu ve kontrollü başlaması sayesinde, Hollanda top hakimiyetlerini arttırıp, rakip yarısahada daha fazla gözükmeye başladı. Etkili olamadılar, net pozisyon bulamadılar belki ama ilk yarıda hiç yakalayamadıkları şansı duran toplardan da olsa buldular. Brezilya'ya cezayı da 15 dakika içinde 2 golle kestiler. 2-1'den sonra roller değişti. Hollanda kaçan, Brezilya kovalayan duruma düştü. Robben açılan Brezilya savunmasına karşı bolbol birebir yakaladı. İlk yarıda fırsatını bulduğu an Bastos'a sarı kart aldırmıştı, bu kez Felipe Melo'yu oyundan attırdı. Bundan sonrasında Hollanda'nın aman gol yemeyeyim düşüncesiyle vakit geçirişini, oyunu soğutmasını, Brezilya'nın panik ataklarını ve Dunga'nın da takım geriye düştüğü zaman hiçbir planı olmayışını izledik.

Turnuva öncesinde seçtiği kadrodan ötürü çok eleştirilmişti Dunga. Gilberto tercihini hiç anlamamıştım mesela. Yıllarca sol bek oynamasına rağmen, yavaşladığı için son 2 senedir 10 numara gibi oynuyordu. As takımda orijini sol açık olan Bastos varken, yedekte hiç seçenek bırakmak anlamsızdı. NTVSPOR'un falso projesinde takımın yumuşak karnı olarak sol kulvarı göstermem bu yüzdendi. Sağı güçlü olan Fildişi Sahili ve Portekiz istikrarsızlıkları yüzünden bunu değerlendirememişti ama Hollanda değerlendirdi. İki duran topta Brezilya'nın solundan gelişen ataklarla kazanıldı.

Elano - Kaka - Robinho - Luis Fabiano dörtlüsünün formsuz geçen sezonlarından sonra; Dunga'nın bu 4'lünün yedeklerini de formsuz ve teknik yaratıcılığı düşük oyunculardan seçmesi diğer eleştiri noktasıydı. Elano'nun sakatlığı, Ramires'in cezalı duruma düşmesi, Julio Baptista'nın formsuzluğu derken Dunga kendi elini kolunu bağladı. Bugün, bu yüzden takımı 2-1 geride olmasına rağmen 3. değişikliği yapamadı. Kimi alacaktı ki ? Belki maçın sonunda şişirme toplar için Grafite'yi.

Hayatta karmaya inanan bir insanım ve birgün yediğin hurmalar gelip bir yerlerini tırmalıyor.

Bir de ilginç istatistik vereyim. Brezilya bugüne kadar Dünya Kupalarında 9 kez mavi formayla sahaya çıkmıştı. 7 galibiyet, 1 beraberlik, 1 mağlubiyetleri vardı. O mağlubiyeti de 1974'de Hollanda'ya karşı almışlardı. Bu 2 oldu. Yine Hollanda'ya yenildiler ve elendiler.

Geçmiş olsun, yılın bidonu Felipe Melo'ya da selam olsun.

Brezilya vs. Hollanda

2010-07-02T16:42:00.003+03:00

Hollanda her daim usta sanatkarların titizlikle ve büyük bir incelikle çalıştığı özgür ve hücumcu bir takımdı. Avrupa'nın Brezilya'sı yakıştırması Portekiz için yapılıyorsa da bence bu payeyi hakeden Hollanda'ydı. Oysa Brezilya'nın aksine Hollanda bugüne kadar bu bilindik karakteriyle, Euro 88 hariç hiçbir şey kazanamadı. Bert van Marwjik'in Hollanda'sı ise görülmemiş bir şekilde, klasik, defansif bir 4-2-3-1 oynuyor. Geri dörtlüde oynayan Van Bronckhorst, Mathijsen, Heitinga ve Van der Wiel hattını ben alıp da kendi tuttuğum takımın savunmasına koymam. İş savunma yapmaya geldiğinde her biri sakar ve hata payı yüksek oyuncular. Brezilya gibi rüştünü ispatlamış bir savunma hatları yok ve kaleci Stekelenburg da Julio Cesar gibi 1. sınıf bir kaleci değil. Hollanda'yı ilginç ve deneysel kılan da Marwijk'in bu 4'lüye güvenerek gücünü savunmadan alan bir Hollanda antitezi yaratıyor olması.

Hollanda'nın takım savunmasını defolu geri 4'lüye rağmen bu denli güçlü kılan Nigel De Jong ve Vam Bommel'in o savunmanın önündeki işlevi. Brezilya'daki Gilberto Silva ve Felipe Melo ile benzer rolü paylaşıyorlar. Takım savunmasına katkıları büyük. Brezilya'nın hiç çıkmayan ikilisinden farklı olarak, Van Bommel takım hücumdayken biraz daha girişken oynayıp, rakip yarısahada gözüküyor. Hollanda savunması sol kenarda oynayan, ve bir bek gibi ileri geri çalışabilen Kuyt ve Mourinho sayesinde Inter'de savunma ve pozisyon oyununu hayli geliştiren Sneijder'den de hatırı sayılır bir destek alıyorlar. Topa sahip olabildikleri zaman savunmada başlarına pek fazla iş açılmıyor. Çeyrek finale gelirken de rakipler Hollanda'yı hep bekledi. Savunmanın önündeki De Jong ve Vam Bommel istedikleri gibi top çevirdiler. Sadece Slovakya dönem dönem topa sahip olup, oyunu Hollanda yarı sahasında oynayabildi ama seçeneklerinin az olması yüzünden Hollanda geri dörtlüsünün sakarlıklarından faydalanabilecek kadar üretken olamadılar. Hollanda da temel planından şaşmadan ve kendini çok yormadan çeyrek finale kadar geldi.

Bert van Marwijk bu kez çok daha fazla bilinmeyi olan bir denklemi çözmek zorunda. Brezilya her ne kadar eskisi kadar şatafatlı olmasa da, Dunga'nın yaratttığı takım kendi içinde her probleme bugüne dek çözüm geliştirebildi. Kaka ve Robinho'nun düşük formları yüzünden rakip yarısahada o bildik dominasyonu kuramıyorlar ama beklerden adıkları destekle bu ikilinin patlayıcılığından faydalanıp Luis Fabiano'nun bitirmesi için gereken kontraları sağlamakta hayli ustalar. Şili'ye atılan 2. gol bu açıdan derslik.

Brezilya'nın bu karakteri yüzünden Hollanda'nın topa sahip olması bu maç özelinde önemini yitiriyor. Üstelik bir de şanssızlıkları var. Brezilya'da Elano yerine Dani Alves oynayacak. Elano olduğunda Brezilya oyuna daha iyi pas yapıp, takımın oyun zekasına büyük katkı yapıyor; ama Dani Alves'in varlığıyla Brezilya daha enerji ve güçlü oluyor. Brezilya'nın ortasahasından kopuk oynayan ve pres yapmayan ileri 4'lüsü, Hollanda maçında Dani Alves'in varlığıyla tek taraflı da olsa pres yapabilme yeteneğine sahip olacak. Turuncu'ların sevmediği ve bu maça kadar karşılaşmadığı bir tarz bu. Dani Alves'in varlığı Hollanda'nın sol bekinde oynayan Van Bronckhorst'a karşı takıma hız ve fizik avantajı da sağlayıyor. Geriden bir Maglev treni gibi gelen Maicon'u da düşünürsek Kuyt'un eskisine oranla çok daha fazla takıma yardımcı olması gerekecek. Hakem şanssızlığı ve duran top gibi tahmin edilemeyecek faktörleri bir kenara koyarsak maçın düğümü için en kilit eşleşmeler bu bölgede ve Brezilya favori. Brezilya'nın sağı, Hollanda'nın soluna göre hem savunmada hem de hücumda çok daha güçlü. Twitter'da da bu yüzden maçın beklenin aksine üst bitebileceğini yazdım.

Marwijk için solda bence durumu dengeleyebilecek tek unsur Eljero Elia. Hollanda savunması Elia ile belki daha incinebilir hala gelir ama en azından Hollanda hücumda rakibine cevap verebilir duruma gelecektir. Tıpkı diğer kanattaki Van der Wiel - Robben vs. Michel Bastos - Robinho ikilisinde olduğu gibi.

Velev ki kanatlarda bir şekilde denge sağlandı. Belirleyici faktör bu kez Kaka olacaktır. Hollanda'nın savunmasıyla Sneijder arasındaki bağlantıyı sağlayan oyuncu Van Bommel. Savunmaya katkı yaptığı için De Jong ile birlikte ikili gibi gözüküyorlar ama Hollanda hücuma kalktığında Van Bommel açıkça De Jong'un önünde oynuyor. Aralarında da hayki mesafe oluyor. Slovakya zaman zaman bu mesafeyi değerlendirmiş ve Vittek'e 2 net pozisyon hazırlamıştı. Brezilya eğer Hollanda hücumda iken presle kapacağı topları Kaka ile buluşturabilirse fark yaratabilir. Gol bulamasalar bile, zaten kontrolsüz girişler yapabilen Van Bommel - De Jong ikilisinden birini attırıp oyunda niceliksel bir avantaj yakalayabilirler. Bu seviyedeki bir maçta eksik oynayıp kazanabilmek çok zor.

Brezilya yarı final için favori. Skor tahminim de 3-1.

Caner Erkin ve Fenerbahçe

2010-07-01T01:19:00.005+03:00

Caner Erkin transferi Galatasaray'ın opsiyonunu kullanmamasından sonra Fenerbahçe'nin sezonun sonunda bitirdiği bir transferdi. Geçen sezonun ortasında yaşanan takım içi disiplinsizliklerden sonra, Fenerbahçe dengeleri sıkı tutmak istiyordu. Her sezon başlangıcına birkaç gün rötarlı katılan Brezilyalı oyuncular dahi bu defa açılışa vaktinde geldi. Torpil geçilmiş gibi gözükmemesi için evlenen Caner Erkin'e izin verilmek yerine transfer resmi olarak duyurulmuyordu. Caner'e verilen süre doldu ve Fenerbahçe transferi resmen açıkladı. Oyuncu da hemen sağlık kontrolünden geçip, antrenmana katıldı. Transferin Fenerbahçe açısından hikayesi bu.

Türkiye'nin 1990 İtalya Dünya Kupası'na gitmeyi son anda kaçıran Oğuz, Rıdvan, Tanju, Feyyaz, Metin Tekin'li jenerasyonundan sonraki en hücumcu jenerasyonu 2005 yılında 17 yaş altı kategorisinde Avrupa Şampiyonu ve Dünya 4.'sü olan takımdı. Özgürcan Özcan, Tevfik Köse, Nuri Şahin, Deniz Yılmaz ve Caner Erkin gibi kollektif oyunu da oynamasını bilen yetenekler bütün Türkiye'yi sabaha karşı televizyon başına dikiyordu. Geleceğe dair beklenti büyüktü ama bu oyuncuların büyük bir bölümü bırakın milli ya da uluslararası olmayı, ligin başaltı takımlarında rotasyon oyuncusu dahi olamadılar. Biraz Aydın Yılmaz, biraz Murat Duruer sadece. Takımın yedek kaleci Onur Kıvrak bile ancak bu sezonun parlayabildi. Çok şık bir A Milli Takım ve Borussia Dortmund başlangıcından sonra takımın en büyük yeteneği Nuri Şahin de düşüşe geçti. Feyenoord'da kiralık gönderildi, Dortmund'da son 2 sezondur düzenli oynuyor. 21 yaşına geldi ve açıkçası iyi bir Bundesliga oyuncusu olmaktan daha fazlasını yapacağını hayal ediyordum. Ediyorduk.

Caner Erkin'in durumu biraz daha farklı. Caner o jenerasyonda yurtiçinde yetişip, Manisaspor'da oynayarak kendisini yurtdışında bir Şampiyonlar Ligi kulübüne pazarlayabilmiş tek oyuncu. Emre Belözoğlu ve Nihat Kahveci de dahil olmak üzere 20 yaşından evvel bunu başarabilen bir yerli yok Türkiye'de. Bunun dahi takdir edilmesi gerekir ve onun özel bir oyuncu olduğunun kanıtıdır ama CSKA Moskova tercihinin pek de düşünülerek yapılmadığı açık. Tek kenar oyuncusuyla, 3'lü oynamayı Gazzaev yönetiminde klasik haline getirmiş bir takımda, hele de önünde Yuri Zhirkov gibi bir fenomen varka Caner Erkin'in tutunamayacağı açıktı.

Futbolcunun yeteneklerini ve oyun karakterini doğal mevkisinden başka bir mevkiye adapta etmesi zaten başlı başına bir zorluk. Caner Erkin gibi sadece mevkisini değil oyunun merkezini de değiştirmek zorunda kalanlar için işler daha da zorlaşıyor. Üstelik açıktan beke geçmek, bekten açığa geçmekten çok daha zor bir süreç. Yeteneğiniz ve tekniğiniz uygunsa dayanıklılığınızı ve fizik kalitenizi geliştirip üzerine biraz da taktik bilgisi ekleyerek iyi bir açık olunabilir. Tersi durumda ise pozisyon ve alan bilginizi baştan aşağı güncellemeniz gerekiyor. Kademe gibi genellikle doğuştan gelen sezgileri öğrenmek de bir yere kadar. Temponuzu da tıpkı bir 1500 metre atleti profesyonelliğinde ayarlamanız şart. Türkiye'de, 3 büyükler seviyesinde bu tür başarısızlık hikayeleri çok. Dikenli, acı dolu ve sabır isteyen bir yol bu.

Galatasaray ve Frank Rijkaard'ın hatası tam da bu noktada. Sabri Sarıoğlu açıktan beke evrilebilmiş yegane üst düzey oyuncu Türkiye'de. Onun da geçtiği süreci herkes biliyor. Medyadaki eleştiriler ve tribünlerin tavrı hala taze. 19 yaşında yükseldiği Galatasaray A takımında, ancak 6 sene içerisinde ve 25 yaşına geldiğinde tartışılmaz bir bek olabildi. Galatasaray'ın altyapısından yetişmesi, forma aşkı, destek olan ağabeyleri ve inadına rağmen. Caner Erkin bırakın Galatasaraylı olmayı Fenerbahçeli olduğunu ilan etmiş bir oyuncu. Üstelik sabır, sebat sahibi bir karakteri de yok. Zico ile CSKA Moskova'da bu yüzden kapışmıştı. Sol bek oynamayı istemiyordu. Frank Rijkaard da bu durumu değiştiremedi.

Fenerbahçe'ye geldi ve hangi pozisyonda düşünüldüğü çok mühim. Andre Santos kadrodaki yegane sol bek şu an. Caner'in de sol bek pozisyonundaki geçmiş performansı ve tavırları düşünüldüğünde orayı zorlaması imkansız. Zorunlu birkaç durumda idareten kullanılabilir ama sol bek pozisyonuna rekabet getireceğini düşünmek saflık olur. Fenerbahçe'nin o mevkiyi bütün sezon destekleyebilecek bir sol bek transfer etmesi şart. Caner Erkin de saf yeteneklerini sergileyebileceği orjinal yeri olan açıkta değerlendirilmeli. Böylece Stoch ile gireceği yarıştan hem Stoch hem Caner hem de Fenerbahçe kazanabilir. Terazinin kefesi de Caner'in yerli olması, önde oynadığı zaman sergileyebildiği çok yönlülüğü, boy avantajı, Stoch'un 4-3-3 dışında bir formasyonda zorlanma ihtimalinin yüksek olması, Alex faktörü filan gibi değişkenler hesaba katıldığında bence Caner'den yana.

Kısacası, Caner Erkin sol önde oynarsa Fenerbahçe için iyi transfer.

Velakin bu transferin tetiklediği başka türlü dinamikler de var. Uğur Boral ve Özer ne zaman fit duruma gelecekler bilmiyorum ancak kağıt üzerinde Fenerbahçe'nin Stoch ile birlikte sol önde oynayabilecek 4 oyuncusu oldu. Aykut Kocaman'ın planlarını bilmiyorum ama takımın yapısını, eksikleri ve Aykut'un olasıklıklarını değerlendirdiğim zaman Stoch transferi bana gereksiz geliyor.

Olasılıklar dahilinde inceleyelim.

Caner sol önde düşünülüyorsa eğer orada 4 oyunculuk bir rotasyon var ve kadroda şişkinlik demek. Aykut Kocaman'ın Özer'i içte veya sağda kullanacağını düşünelim rotasyon 3'e düşüyor. Özer'in sağa geçmesi durumunda da Kazım, Topuz ve Aykut'un alacağız dediği sağ açıktan sonra bu sefer de o mevki şişiyor. Deivid, Kazım veya Topuz'dan ikisinin başka pozisyonlarda kullanılması lazım. Topzu sadece iç olarak kullanılabilir. Yok eğer Topuz'u sağda düşünüyorsa Deivid ve Kazım'ın santrfora kayması gerekecek. Güiza + Semih + Gökhan Ü + Kazım + Deivid toplamı vasıfsız bir çokluk. Üstelik çok da pahalılar ve takımın Şampiyonlar Ligi'ne kapağı atmasını veya ilerlemesini sağlayacak tempoda, formda ve kalitede değiller. Kaldı ki, daha santrfora da oyuncu alınacak.

Öte yanda ise Fenerbahçe'nin savunmada büyük bir rotasyon sorunu var. Ne beklerin ne de stoperlerin yakın kalitede yedeği yok. Geçen sezon geri dörtlüde Lugano, Bilica, Andre Santos veya Gökhan Gönül'den biri olmadığında ve yerlerine Bekir, Önder, Deniz oynadığında neler olduğuunu hatırlıyorum. İlhan Eker'in bunlardan daha fazlasını katacağını düşünmek fazlaca iyimserlik olur. Güiza ve Deivid gibi atıl durumdaki yabancıları gönderip kontenjan da açamıyorsun.

Yazının başına dönelim. Caner'in işini bitirmişken, Stoch yerine pekala savunmada Burdisso, Zebina tarzı hem stoper hem de savunma beki olarak kullanılabilecek Şampiyonlar Ligi tecrübesi olan bir yabancı alıp, Bilica'yı rotasyonda değerlendirmek çok daha mantıklı olabilirdi. Edu'dan sonra Bilica ile downgrade edilen savunma da böylece bir kademe yukarıya çekilmiş olur, Bilica'nın takımdaki rolü de layığını bulurdu. Güiza ve Deivid gönderilip yerlerine bir santrfor ve bir de bahsettiğim tarz savunmacı alınırsa her şey yine yerine oturur. Oysa Fenerbahçe yönetiminin bu konulardaki başarısızlığı ve Aykut Kocaman'ın geçen sezon devre arasındaki hamlesizliği beni endişeye sevkediyor.

Kadro belli olduğunda, sezon içerisinde bu dengelerin nasıl gözetileeceğini merakla bekliyorum. Umarım sorumlular beni haksız çıkarırlar.

Almanya 4 - 1 İngiltere

2010-06-27T19:16:00.005+03:00

Almanya tarihin en gözde, en sevilen, en parıltılı takımlarını Dünya ve Avrupa Şampiyonaları'nda sevimsiz futbollarıyla şüpheli ve bazen de şans yordamıyla elemesi sebebiyle, milli takımlar düzeyinde benim açıkça nefretimi kazanmış bir ülkedir. Mighty Magyars, Hollanda, Arjantin, Çek Cumhuriyeti ilk aklıma gelen ülkeler. 2006'dan bu yana girdikleri yolu ve bu kupada oynadıkları oyunu ise takdir etmemek mümkün değil. Bundesliga'nın yenilenen stadları, dolu tribünler, şirketleşmemiş, bizdeki gibi camia olan kulüp yapıları, ve Löw'ün pozitif futbol anlayışıyla birlikte ligin hücuma odaklı karakteriyle Almanya artık Avrupa'nın en sevimli futbol sahnelerinden biri. 2010 Dünya Kupası'na da bu karakteri taşımayı başardılar ve İngiltere'yi 4-1 gibi çok şık bir skorla paramparça ederek çeyrek finale kaldılar.

Almanya turnuvaya gelirken eleme gruplarında maç başına 2,6 gol atıp sadece 0,5 gol yediler ve hiç mağlup olmadılar. Oysa Löw bilhassa sol bek ve kale olmak üzere hala bazı mevkilerde denemeler yapıyordu. Santrfor mevkiinde Klose, Podolski, Gomez çok kötü sezon geçirmişlerdi. Kiessling sezon boyunca çok iyi oynamasına rağmen milli takım adaptasyonunu sağlayamamıştı. Löw de mecburen Brezilya asıllı Cacau'yu devşirmek zorunda kalmıştı. Bütün bunlara turnuva öncesinde takımın lideri Ballack ve 1. kaleci Rene Adler olmak üzere hem savunmada hem ortasahada can sıkıcı sakatlıklar eklenmiş ve Löw'ün opsiyonları azalmıştı. Çok atletik bir grupta yapacakları kötü bir başlangıç Almanya'nın işini çok zorlaştırabilirdi ama Avustralya'yı 4'leyerek kazandıkları zafer sayesinde birden zevksiz geçen kupanın elması konumuna gelmeleriyle ivme yakaladılar.

Löw'ün vazgeçmediği 4-2-3-1 dizilişinin kilit ismi tek santrforun arkasında serbest oynayan, takımın en yaratıcı ayağı Mesut Özil. İngiltere maçında da Schweinsteiger ve Thomas Müller ikilisiyle birlikte farkı yaratan oyuncuydu. Almanya maçın başından itibaren topa sahip oldu. Bayern Münih'in sezon sonundaki çıkışının anahtarı olan Schweinsteiger'i ortasahanın ortasında kullanma fikrini Löw de benimsedi. Schweinsteiger oyunun genelinde Khedira'nın arkasında topu savunmasından alarak, Mesut Özil'e taşıyıp Almanya hücumlarını şekillendirdi. 5. dakikada Schweinsteiger orta mesafeli ara pasında Mesut Özil çaprazda David James ile karşı karşıya kaldı. 11. dakikada Podolski 4'e 3 yakalanan İngiltere savunmasına karşı yapılabilecek en kötü tercihi yapıp 25 metreden vurmayı denemese çok daha erken öne geçebilirlerdi. 17. dakikada kaleyi bu kez Khedira yokladı ama Almanya aradığı golü 3 dakika sonra kaleci Neuer'in yaptığı aut atışının Terry'den sekmesiyle Klose'nin ayağından buldu.

Skor 1-0 olduktan sonra İngiltere'nin düşük tempolu ve topa sahip olmayı beceremeyen bireysel oyununda bir hareketlenme beklerken fazla hayalci davranmışım. İngiltere'nin ortasaha ve hücumdaki starları birlikte oynamak yerine tek tek kaleye şut atmayı denediler. Almanya ise bu esnada organize gelmeye devam ediyordu. 30. dakikada attığından daha kolay bir pozisyonda topu David James'in ayaklarına vurdu. 32'de ise sistem ürünü bir gol izledik. Mesut Özil sağda Müller'e oynadı, o da topu ters kanattaki Podolski'ye aktardı. 6 pas çaprazından tertemiz bir vuruşla skoru 2-0'a getirdi. 4-2-3-1'in kenarlarındaki oyuncuların nasıl oynaması gerektiğinin en güzel örneğidir bu gol.

İngiltere bu golün ardından nihayet mıymıntı futbolundan vazgeçip bildikleri tempolu ve yardımlaşmalı futbolu oynamaya başladı. 35'te sağ kanattan akan Milner'in yerden kestiği topta Lampard'ı cezasahasına soktular. Neuer'den seken topu çizgide Lahm uzaklaştırdı. 1 dakika sonra kalelerinde Klose'den yedikleri pozisyonu savuşturduktan sonra kornerin devamında Upson'un golüyle 2-1'i yakaladılar. Hız kesmeyip 2-2 için bastırdılar. Lampard'ın nizamı golü verilseydi maç çok farklı bir şekle bürünebilirdi ama skandal bir kararla gol iptal edildi. 1966'da Hurst'ün attığı gole göndermeler çok olacaktır ama top bariz 1 metre içerideydi. Dünya'nın en muhafazakar organizasyonlarından biri olan ve halihazırda canlı izlediğimiz Wimbledon'da bile topun içeri düşüp düşmediği teknoloji yardımıyla karara bağlanabiliyorken, International Board'un buna direnmesini ben çözemiyorum. 3G çağında yaşarken hem de.

İngiltere 2. devrede hızını biraz kesse de Lampard'ın 52. dakikada direkten dönen frikiğiyle umutlarını taze tuttu. 67'de Müller'in Almanya'yı 3-1 öne geçiren golüne kadar da hücum etmeye devam ettiler ama hepsi de organizasyondan uzak ve bireysel zorlama gelişen, şuta dayalı ataklardı. Capello'nun 64'te yaptığı Joe Cole - Milner değişikliği hamlesi zaten insicamı bozuk olan İngiltere ortasahasını incinebilir duruma düşürdü ve Mesut Özil o boşluğu çok iyi kullandı. 70'te de soldan geliştirdiği atakta Müller'e boş kaleye gol attırdı. Maç da oley sesleriyle bitti. Almanya bu zaferden sonra şampiyonluk havasına girer, tartışılanlar ise İngiltere ve Capello olacak.

İngiltere ve İspanya turnuvanın en zengin ve yetkin ortasaha rotasyonuna sahip takımı. İspanya bu nimetten teknik direktör gözetmeksizin alabildiğine faydalanıyor. İngiltere ise taktik zekası her zaman övgü alan Capello faktörüne rağmen Lampard ve Gerrard'dan birlikte verim alacak düzeni kuramıyor. Capello eleme gruplarında Gareth Barry'yi Lampard'ın yanına monte ederek, Gerrard'ı sola çekerek asimetrik bir 4-4-2 ile başarılı olmuştu. Sakat olan Barry'yi kadroya alıp Walcott'u dışarıda bırakmasının altındaki neden de buydu. Dünya Kupası öncesindeki hazırlık maçlarının hepsinde bu sakatlığa Ferdinand'ın yokluğu ve beklerin sezonu fit kapamamalarının da etkisiyle en güvendikleri savunmaları da sallanmaya başladı. Japonya maçı başta olmak üzere delik deşik oldular.

Capello bütün gelişmelere rağmen ne stratejisini ne de dizilişini değiştirdi. ABD maçında orta ikilide Lampard - Gerrard'ı kullanıp kanatlarda Milner ve Lennon'u kullandı ama sistemi işletemedi. Cezayir maçında Lennon'u kesip henüz tam hazır olmamasına rağmen Barry'yi içte, Gerrard'ı sol kenarda kullandı. Turnuvanın en kötü maçıydı. Slovenya maçını da ıkına ıkına 1-0 kazandılar. Futbol cezasını kesiyor. İngiltere grupta 2. olup Almanya ile eşleşti. Capello'nun gereken dersi alıp, başka bir takım izleteceğine dair inancım az da olsa vardı ama tenezzül bile etmedi.

Gerrard yine solda sürgün, beki Ashley Cole ile uyumsuz. Lampard ve Barry ortada pas yapamıyorlar. İngiltere sadece Milner'in sağdan kopuk kopuk geliştirdiği bindirmelerle ve uzaktan şutlarla kopuk kopuk oynayan bir takım. Capello pekala 4-3-3 deneyebilirdi. Elinde bu dizilişi oynayabilecek SWP, Lennon, Joe Cole gibi kanat forvetler var. Ortasahadaki verimsizliği Barry'yi katalizör olarak kullanarak Lampard & Gerrard ikilisini içte değerlendirip çözebilirdi. Rooney de böylece Manchester United'da alıştığı özgür role bürünebilir, alanı Heskey veya Defoe ile paylaşmazdı. Ya da Liverpool'da supporter oynayan Gerrard'ı ileri ikilinin arkasında kullanarak 4-1-2-1-2 deneyebilirdi. Elinde bu dizilişe uygun bekler, içler ve Rooney'ye top indirecek pivot santrforu mevcuttu. Hiçbirini denemedi.

Capello'nun bundan sonra görevde kalacağını düşünmek iyimserlik olur. İngiltere'nin demode bir İtalyan'a değil, temposunu ve fizik kalitesini artık trend olan akıcı bir pas oyunuyla birleştirebilecek bir teknik adama ihtiyacı var. Hiddink artık Türkiye'nin başında. Ben olsam Arsene Wenger'in kapısını çalardım.

Miroslav Stoch ve Fenerbahçe

2010-06-27T04:07:00.005+03:00

Miroslav Stoch oyununu hızı, çabukluğu ve driplingi üzerine kurmuş skorer bir kanat forvet. Twente ile geçen sezon ligde oynadığı 32 maçta 10 gol attı. Fenerbahçe'nin geçen sezon açık rotasyonunda kullandığı Özer, Mehmet Topuz, Uğur Boral, Vederson, Kazım, Ali Bilgin ve Deivid'in geçen sezonki gol toplamının 107 maçta 9 olduğunu düşünürsek; Stoch'un bu performansının Fenerbahçe'ye transfer olmasındaki başlıca referanslardan biri olduğu su götürmez. Teşhis ve tedavinin doğru olduğu hissi uyandırdığı için taraftar da haliyle umut dolu. Bunun yanı sıra, yıllardır Fenerbahçe'de görülmediği üzere, henüz 21 yaşında, gelişime açık ve Chelsea tarafından nitelikleri takdir görmüş bir yetenek alındığı için de haklı bir sevinç var. Geçen sene, UEFA Avrupa Ligi maçlarında Fenerbahçe takımdaki en atletik ve trend oyuncu olan Gökhan Gönül'ü sürklase etmesi ve Galatasaray'a atılan çalım sevinci katlayan diğer etkenler. Teori de benim de paylaştığım bu görüşlerin hepsi geçerli ve değerli. Pratikte ise geçişler bu kadar net ve oyuncunun geçmişiyle paralel olmayabiliyor.

Felix Magath'ın teknik direktörlüğü satrançtan feyz alır, futbolu satranca benzetir. Satranç tahtasındaki taşlara oyun stratejisi doğrultusunda belirli roller biçilmiştir. Futbolda da her futbolcunun takımın dizilişi ve oyun anlayışı paralelinde spesifik görevleri ve yerine getirmek zorunda olduğu genel bir rolü var. Futbol çok fazla değişkeni olan bir oyun. Hangi futbolcu olursa olsun gerçekleşen bir transferi, sırf futbolcunun temel nitelikleri üzerinden yorumlamak bu yüzden çok da sağlıklı değil. 2009-10 sezonunun başında bizzat aynı hataya düşüp, Andre Santos'un ortasahanın solunda veya açıkta başarılı olabileceğini yazmıştım. En büyük dayanağım da oyuncunun yüksek tekniği, pas alışkanlığı ve kalitesiydi. Andre Santos birkaç maç beklediğim gibi oynamış, Fenerbahçe'nin Andre Santos'lu ortasahası Cristian'ın da gelişiyle eskiye göre daha seri ve isabetli pas yapmış ve oyuncu da jeneriklik goller atmıştı. Velakin ligin devamında Andre Santos itiş kakışı sevmediği, fiziksel olarak yıprandığı ve temposu düştüğü için ikinci devrenin ortasına kadar sol açıkta paspas olmuştu. Ta ki beke geçene kadar.

Stoch transferi için de benzer tehlike sözkonusu.

Fenerbahçe son 5 sezondur ortalama tempoda, bol pasa dayanan 4-2-3-1 / 4-4-1-1 oynamaya alışmış bir kulüp. Aykut Kocaman'ın futbolculuk döneminde Carlos Alberto Parreira'dan etkilendiği gerçek. Teknik direktörlük kariyeri de genellikle çift santrfor kullanması dışında Fenerbahçe'nin son 5 sezonunda kazandığı oyun anlayışıyla paralellik gösteriyor.

Fenerbahçe önümüzdeki sene ister 2 ister 1 santrforla oynasın, eğer yakın tempoda, bol paslı ve ortasahanın kenarlarında kaleye uzak oynayan 2 kenar oyunculu düzeni değişmediği takdirde Miroslav Stoch'un beklenilen katkıyı yapamayacağını düşünüyorum. Zira Stoch ortasaha karakterli bir oyuncu değil, pas yeteneği vasat, zaten asistten ziyade skor düşünüyor. Fizik olarak da ortasahanın kenarlarında oynamak için çelimsiz. Türkiye'de oynayan baltazarlar ve delik deşik zeminlerde tıpkı Andre Santos gibi yıpranması muhtemel. Bu şartlarda kusursuz hızı ve dripling yeteneği de atıllaşıp; Mehmet Topuz, Özer, Uğur Boral'dan farkı kalmayabilir. Milli takım performansları belirleyici olmaz ama İtalya'nın karakteri Türkiye'de Fenerbahçe'nin oynayacağı rakiplerle uyum gösterdiği için Stoch'un o maçtaki performansı geçiştirilmemeli.

Miroslav Stoch'un başarılı olabilmesi için kaleye daha yakın, rakip ortasahayla boğuşmadan ve boş alanlarda topla buluşması gerekiyor ki, Twente'de korkusuzca sergilediği yeteneklerini gösterebilsin. Hızını ve top taşıma yeteneğini kullanarak korkusuzca rakibinin üzerine gitsin. Yatırıp kaldırsın, içeri katedip şut çeksin, ceza sahasına girsin, ters kanattan gelişen ataklarda tehdit olsun, gol atsın. Futbola rakamlara artık öcü muamelesi yapılıyor ama oyuncuların rollerini o rakamlar belirliyorlar. Fenerbahçe eğer Stoch'tan hem sahada verim alıp hem de ileride iyi paraya okutmak istiyorsa Twente gibi çoğunlukla 4-3-3 oynamalı. Stoch'u da ortasahanın kenarında değil kanat/uzak forvet olarak kullanmalı.

Aykut Kocaman'ın bu değişimi yapabilmesi için takımdaki en yaratıcı oyuncu olan, efsaneleşme arefesindeki Alex'i kızağa çekmesi gerek. Zira Turkcell Süper Lig'in karakteri Alex'in Eredivisie'de Kenneth Perez'in üstlendiği ortasaha rolünü üstlenmesine imkan tanımıyor. Aragones döneminde tecrübe edildi. Alex'in sözleşmesinin son senesine girmesi işleri biraz daha kolaylaştırıyor ama yine de süreç kolay olmayacak. Balázs Dzsudzsák transferi opsiyonları çoğaltması ve takımın standardın altında kalan boy ortalamasını yükseltmesi açısından bana teoride daha doğruymuş gibi geliyordu. Zamanın beni haksız çıkarması dileğiyle.

Hayırlı olsun.

ABD 1 - 2 Gana

2010-06-27T01:01:00.004+03:00

ABD ve teknik direktör Bob Bradley bu turnuvanın taktik açıdan en üretken ve en cesur takım & hoca ikililerinden biri. Kadronun kalite olarak birbirine yakın oyunculardan kurulması, Dempsey ve Donovan gibi hem ortasaha karakteri olan hem de hücumda birkaç pozisyona evrilebilen ekstra oyuncuları sayesinde Bob Bradley maç içinde farklı denemelerde bulunabiliyor. ABD'nin bu zaman kadar yaptığı geridönüşlerin arka planında takımın yüksek fizik kalitesi ve inatçı yapısıyla birlikte eldeki opsiyonların fazla oluşunun payı büyük. Gana gibi turnuvanın en fizikli, taktik disiplini ve organizasyonu en güçlü takımına karşı hem oyun hem de skor olarak geri düşülmesine rağmen tribündeki ve ekran başındaki seyirci ABD'nin geri döneceğine dair inancını tıpkı takım gibi kaybetmemesi bundan.Gana maçında da aynı hikayeyi yazdılar ancak birazcık şanssızlıklarına, birazcık da beceriksizliklerine kaybettiler.

ABD maça 4-2-4'e evrilen oldukça ofansif bir dizilişle başladı. Donovan ve Dempsey'nin kendilerine yakın forvetler Altidore ve Findley'nin arkasında, çizgiye yakın alanlarda gezinerek oynadığı, Brezilya'nın 4-2-2-2'sine benzer bir kurgu ile hücum etmeye çalıştılar. Ne var ki, Gana'nın 4-4-1-1'i karşısında maçın ilk devresi boyunca mahkum oynadılar. Bunun en büyük sebebi Gana hücum ederken santrfor Gyan'ın hemen arkasında supporter rolüne soyunan Kwadwo Asamoah'ın, oyun ortadayken ortada oynayan Annan ve Kevin Prince Boateng'e yaklaşarak, ABD'nin Clark - Bradley ikilisine karşı 1 kişilik fazlalık sağlıyor oluşuydu.

Gana sürekli topa sahip olup, ortasahadaki 1 fazlalığını Kwadwo Asamoah veya K.Prince Boateng'i derin koşularla ABD savunmasının üzerine sürerek skora dönüştürmeye çalışıyordu. 8. dakikada Kevin Prince Boateng ile golü de bu şekilde buldular. Gyan'ın 'modern tek santrfor fundamentali 101' ismiyle ders diye okutulacak oyunu, Ayew ve Inkoom'un delicilikleriyle Gana ilk yarıda oyunu domine etti.

Bob Bradley mecburen 30. dakikada Clark - Edu değişikliğini yaptı. Açıkçası oyuna etki eden bir değişiklik değildi. Gana ortasahada hala 1 oyuncu fazlaydı. ABD ise hala topa sahip olamıyor, olduğunda da sahadaki opsiyon azlığı yüzünden çokça hatalı pas yapıyordu. Bob Bradley'in devre arasında yaptığı Feilhaber - Findley değişikliği ile asimetrik bir 4-3-3'e döndüler. Ortasahadaki Edu - Bradley ikilisinden Edu savunmanın önüne stoper gibi yerleşti. Bradley modern bir iç oyuncusunun rolüne büründü. Bugün Uruguay'da Alvaro Pereira'nın yaptığı gibi hücumda zaman zaman sol açığa doğru kayan ama iç karakterli Feilhaber ile birlikte ortasahada 3'lü bir hat oluşturdular. Gana'nın 3'lüsüne karşı oyunu dengelediler.

Bob Bradley'in fark yaratan ikinci hamlesi ise forvette oldu. Küçük bir kaydırma yaparak, ilk devre yandan yemiş bir kenar oyuncusu gibi oynayan Dempsey ile Altidore'un yerlerini değiştirdi. Altidore'un Dempsey'e göre hayli üstün olan top taşıma becerisi ve temposuyla ABD daha akıcı ve çabuk oynamaya başladı. İlk devredeki roller tersyüz oldu. ABD üstünlük kurdu ve 62. dakikada Donovan'ın golüyle beraberliği yakaladı. Kevin Prince Boateng'in sakatlanıp yerini temposunu kaybetmiş, oyunu tecrübesiyle oynayan Appiah'a bırakıp, Asamoah'ın Boateng'in mevkisine geçişiyle Gana fazla başladığı ortasahada 1 eksik kaldı. Top hakimiyetini ve oyundaki momentumu tamamen kaybetti. Teknik direktör Rajevac'ın maç içinde yaptığı en büyük hataydı bence bu değişiklik. Pekala Muntari'yi kullanabilirdi. ABD son 15 dakikayı tamamen Gana yarısahasında oynayıp gollük pozisyonları kaçırmaları ve maçın uzatmaya gitmesi Gana için şanstı.

Bu hatayı dengeleyen, Bob Bradley'in uzatmanın başında Altidore'u çıkarıp Gomez'i almasıydı. Gyan'ın 93. dakikadaki güzel golünü buna bağlayacak değilim. Futbolun cilvelerinden biri o gol ama Gomez/Altidore değişikliğinin oyunun şeklini ABD için değiştirdiği su götürmez. Kağıt üzerinde forvet çıkıp, forvet giriyor ama oyuncular arasındaki niteliksel farktan ötürü, ABD normal sürenin sonundaki üstünlüğünü kaybetti. Gomez yerine girdiği Altidore kadar güçlü ve iyi top taşıyamaması yüzünden ABD oyunu Gana sahasına yıkamadı. Basın mensubu olsaydım neden Gomez yerine Beasley'nin tercih edilmediğini sormak isterdim doğrusu.

Bob Bradley'in başka değişiklik hakkı kalmadığı için, golü attıktan sonra skoru koruma işini ustalıkla yapan Gana'yı açma ihtimali de şansa ve duran toplara kaldı. Şans gülmedi Amerikalılara ve evlerine döndüler. Taktik açısından da seyir açısından da güzel maç oldu. ABD'de 16 km'den fazla koşan, temposunu hiç kaybetmeyen, her zaman doğru tercihlerde bulunan Bradley muhteşemdi. Takım olarak da cesaretleri, devamlılıkları ve pes etmeyişleriyle pekçok hayran kazandılar.

Gana yoluna devam ediyor. Bu yaşta bu winner ruhuna diyecek bir laf yok. Ayew ve biraz Asamoah dışında yaratıcı oyuncuları olmamalarına rağmen çeyrek final görmeleri çok büyük başarı. Rajevac'ın takımın üst düzey fiziğini tempo üreten bir dinamoya çevirişini, Afrika takımlarında fazla görmediğim taktik zeka ve sabrını izlemek çok keyifli. 1990'da Kamerun, 2002'de Senegal'in yaptığını tekrarlayarak Dünya Kupası'nda çeyrek final gören 3. Afrika ülkesi oldular. Yarı final için çok sert ve zor bir engel olan Uruguay'ı aşmaları gerekiyor. Ortasahada rakiplerine göre daha zenginler ama Ayew'li takımın bile yeterince üretemediği bir ortamda turnuvanın en iyi savunma takımlarından birine karşı Ayew'siz neler yapacaklarını izlemek çok farklı olacak. Rajevac'ın deneylerini şimdiden merak ediyorum.

Uruguay 2 - 1 Güney Kore

2010-06-26T22:22:00.004+03:00

Uruguay bu turnuvanın ilk maçında Fransa'ya karşı, mavilerin hücumcu beklerini kontrol eden kenar oyuncularından ötürü 5-3-2'ye dönüşen katı, defansif bir 3-5-2 tercih etmişti. Grupta liderlik için çekişmeleri muhtemel gözüken Fransa'dan 1 puanı savunmasıyla koparan Uruguay'dan açıkçası aynı diziliş ve tarzı korumalarını bekliyordum; ancak Oscar Tabarez şaşırttı. Uruguay kadrosuna göre daha sınırlı imkanlara sahip olan Meksika ve ev sahibi Güney Afrika'ya karşı kariyeri boyunca pek fazla kullanmadığı, hayli ofansif ve Forlan'ın supporter oynadığı 4-1-2-1-2 dizilişiyle oynattı takımını. İki rakibini de gol yemeden yenen Uruguay, 16 turunda Güney Kore'ye de benzer ile sahaya çıktı. Forlan biraz daha cezasahasına yakındı ama hedef oyuncu değildi, yine serbestti. O yüzden 4-3-3 değil 4-1-2-1-2 diyorum.

Güney Kore gibi 4-2-3-1 oynayıp, kanatları 2'şer oyuncuyla tutan ve tempolu hücum edebilen takımlara karşı bu dizilişin çökmesi en olası senaryodur; ancak Tabarez'in taktik tahtasındaki ustalığı sayesinde Uruguay çökmek bir yana maçı ilk yarı kontrolü altında tuttu.

Tabarez son Meksika maçından farklı olarak G. Kore karşısında Cavani ve Suarez'in arasındaki mesafeyi geniş tutarak kenarlara yaklaştırdı. Devamlılıkları ve pres özellikleri olan bu ikili Güney Kore beklerine yakın oynayarak, kenarlarda oynayan Ji Sung Park ve Lee Chung Yong arasındaki bağlantılarını kopardı. İç gibi gözükse de, hücum esnasında oyun içerisinde sürekli sol kanada kayarak oynayan Alvaro Pereira'nın bölgesinden doğabilecek savunma sorunları da böylece ortadan kalktı. Forlan'ın da cezasahasına bir nebze daha yaklaşması, G.Kore önliberolarını geriye itti. Uruguay içleri Diego Perez ve Alevaro bu sayede ortasahayı domine etmekte zorlanmadılar. G.Kore mecburen geniş alanda ve uzun oynamak zorunda kaldı. Tek santrfor oynayan Park Chu Young da haliyle Lugano ve Godin arasında sıkışarak, etkinliğini yitirdi.

Oscar Tabarez işin hücum tarafında da oldukça yaratıcıydı. Sağ bek Maxi Pereira bindirdiği zaman Cavani'yi forvete sokarak dizilişi 3-4-3'e, sol iç Alvaro Pereira'yı da hücumda sol forvet rolüne soyundurarak dizilişi 4-2-4'e çeviriyordu. 8. dakikada Luis Suarez'in attığı golle Uruguay'ın işi daha da kolaylaştı. Güney Kore'yi bu golden sonra fazla zorlamadılar, gol pozisyonu için kasmadılar ama yukarıda anlattığım genel stratejiye devre boyunca bağlı kalıp, oyunda tempoyu düşürerek rakibinin oyunda denge kurmasının önüne geçtiler.

İkinci devrede ise Tabarez ilk devredeki stratejiyi değiştirdi. Uruguay oyunun merkezini rakip yarısahadan kendi yarısahasına çekti ve ilerideki oyuncularının hız ve hamle üstünlüklerine güvenerek kontra aramaya başladı. Kaybedenin eleneceği bir maçta, takım savunmanıza güveniyorsanız, kabul edilebilir ve kabul görmüş bir anlayıştır. Kontra topu atabilecek oyuncunuz varsa tabi. Oscar Tabarez'in elinde Lodeiro dışında bu işi yapabilecek oyuncusu yoktu. O da sahada olmadığı için, Uruguay bu planı doğal olarak işletemedi. Cavani ve Forlan'ın ortasahaya çok fazla yaklaşması yüzünden, Luis Suarez ileride tek kaldı. Bu yüzden Güney Kore ortasahasının ve beklerinin öne çıkışını değerlendiremediler. Üstelik; maçın başındaki plana bağlı kalındığı takdirde sırıtmayacak Victorino - Godin değişikliği, ilk devrenin etkisiz elemanı Park Chu Young'un ortasahasından aldığı destek ile daha fazla sergileme imkanı bulduğu yıpratıcılığıyla birleşti. Uruguay'ın savunma uyumu bozuldu. Jung Moo geriye yaslanan Uruguay'a karşı ortasahasından Kim Jae Sung'u çıkarıp Lee Dong-Gook ile forvetini takviye etti. Güney Kore maçın direksiyonunu ele alıp, hücumda çoğalmaya ve pozisyon bulmaya başladı. 68. dakikada Lee Chung Yong ile beraberlik golü geldi. Golde kalesini terkeden Muslera'nın da hatası büyüktü.

Oscar Tabarez eğer daha fazla bekleyip Lodeiro'yu oyuna sokmasaydı G.Kore 2. golü de bulabilirdi ama Uruguay 74'te Lodeiro'nun girmesiyle tekrar oyunun momentumu eline aldı. Bu kez hamlede geciken Güney Kore teknik direktörü Jung Moo idi. Tek kişilik ortasahasına bir oyuncu alsaydı o baskıyı yemeyebilirlerdi. Luis Suarez'in 80. dakikada yayın solundan attığı şahane plaseyle Uruguay 2-1 öne geçti. Tabarez daha sonra Luis Suaraz'i oyundan çıkarak hem alkışlattı hem de yerine soktuğu Alvaro Fernandez ile ortasahasını kalabalıklaştırarak oyunu tuttu ve kalesinde görmedi. Maçı da 2-1 kazanarak çeyrek finale çıkmayı başardılar.

Uruguay 1970'den bu yana ilk kez bir Dünya Kupası'nda çeyrek final gördü ve doğrusu hakettiler de. ABD - Gana eşleşmesinden kim gelirse gelsin, Uruguay yarı finalin de bence en büyük adayı.